เรือนกลั่นตั้งอยู่แยกออกไปท้ายสวน เป็นอาคารทรงกล่องที่สูงตระหง่าน กำแพงกระจกสูงใหญ่จนไอน้ำที่เกิดจากฝนที่เพิ่งหยุดตกทำให้ทั้งอาคารดูเหมือนกำลัง หายใจไอน้ำ...

เรน กลับมายืนหน้าประตูเหล็กสูงสีดำของคฤหาสน์วารีอีกครั้ง ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ลอดเงาไม้ใหญ่ ทั้งที่เขาเคยสาบานกับตัวเองมาหลายปีว่าจะไม่มีวันก้าวเข้าไปในที่ที่... กลืนแม่เขาไปทั้งเป็น ป้ายทองคำเหลืองอร่ามหน้าประตูสลักคำว่า...

เช้าวันถัดมา ภาคินตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกแปลก ๆไม่ใช่เพราะฝันร้าย คราวนี้ไม่มีท้องฟ้าใต้ดินแต่เป็นความรู้สึกแบบ…สมองยังอยู่บนเขา...

“ขึ้นเขารอบสองในสองวัน…หัวข้อวิจัยผมควรเปลี่ยนเป็นเรื่อง ‘ความฟิตของนักโบราณคดี’ หรือเปล่าเนี่ย” ภาคินบ่นเบา ๆ...

แสงเช้าสีอ่อนลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้มาปะทะหน้าแบบไม่ถามความสมัครใจ ภาคินลืมตาขึ้นช้า ๆ รู้สึกเหมือนสมองยังนอนอยู่แต่หนังตาตื่นแล้ว อย่างน้อย…ก็ไม่มีท้องฟ้าใต้ดินในแพ็กเกจความฝันรอบล่าสุด ถือว่าเป็นข่าวดีอันดับหนึ่งของเช้าวันนี้ ข่าวร้ายคือ หมอนในหมู่บ้านห้วยศิลานุ่มกว่าที่ห้องเช่ากรุงเทพฯ...

แสงไฟจากหน้าบ้านป้าแสงลอยสีเหลืองนวลออกมาต้อนรับพวกเขาตอนที่ทั้งคู่เดินลงจากทางเขามาถึงพอดี เสียงแม่เด็กเมื่อครู่ยังดังบ่น ๆ อยู่หน้ารั้ว “บอกแล้วไงว่าอย่าขึ้นไปบนเขาตอนฟ้ามืด!...

ทางดินหลังบ้านป้าแสงค่อย ๆ ไต่ขึ้นจากพื้นราบไปสู่เชิงเขาหญ้าข้างทางสูงประมาณเข่าพร้อมใจเกี่ยวขากางเกงภาคินทุกฝีก้าวยุงบางตัวบินวนอยู่ใกล้ ๆ...

เช้าวันถัดมา ภาคินพบว่าตัวเองกำลังนั่งจ้องกระเป๋าเป้สองใบกับรองเท้าผ้าใบคู่เก่าบนพื้นห้องเช่าในหัวเต็มไปด้วยคำถามประมาณร้อยข้อ ตั้งแต่ “ควรเอายากันยุงกี่ซอง”...

เสียงแอร์เก่าบนเพดานห้องทำงานดังหึ่งสม่ำเสมอจนกลายเป็นเสียงพื้นหลังที่ไม่มีใครสนใจ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษที่ดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ กับเสียงปากกาขีดเขียนลงบนกระดาษโน้ตสีเหลืองเต็มโต๊ะ ภาคินถอนหายใจเฮือกเล็ก ๆ พิงหลังกับพนักเก้าอี้...

ความเงียบที่ อ.อัคร์ ทิ้งไว้เบื้องหลัง... มันดังยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง...