“คำประกาศสงคราม”
คำพูดนั้น… แขวนค้างอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบ มันหนักหน่วง… และแหลมคม… มันไม่ใช่คำอุปมาอุปไมย… เมฆรู้ได้ในทันที… นี่คือ “ความจริง”
“สงคราม…?” เมฆเค้นเสียงออกมา… เขาพยายามจะยึดพื้นที่ในสตูดิโอของตัวเองกลับคืนมา “นี่มันเรื่องบ้าอะไร! นี่มันสตูดิโอของผม! นี่มันงานศิลปะ!”
อ.อัคร์ ไม่แม้แต่จะชายตามองเขา ราวกับเมฆ… ศิลปินผู้สร้างผลงาน… เป็นเพียงฝุ่นผงบนผืนผ้าใบเท่านั้น เป้าหมายของเขา… คือคนที่อยู่ในเงามืด
“เจ้า…” อ.อัคร์ เอ่ยขึ้น… และสรรพนามที่เขาใช้… มันโบราณ… และเย็นชา “เจ้าปล่อยให้มันเกิดขึ้น, พระศุกร์”
เมฆสะดุ้ง… พระศุกร์?
คีม… ไม่สิ… “พระศุกร์”… ก้าวออกมาจากเงามืด เขาไม่ได้ก้าวออกมาในฐานะ “ผู้ช่วย” ที่ตื่นตระหนกอีกต่อไป เขาก้าวออกมา… ในฐานะ “คู่ต่อสู้”
ความร้อนผ่าวที่เมฆเคยรู้สึกจากมือเขา… บัดนี้มันแผ่ออกมารอบตัว รัศมีของพระศุกร์… แม้จะมองไม่เห็นด้วยตา… แต่มันคือ “แสงสว่าง” ที่บริสุทธิ์… ที่กำลังปะทะกับ “ความมืด” ที่เยียบเย็นของพระเสาร์
“เขาไม่ได้ ‘จำ’!” พระศุกร์เถียง… เสียงของเขาไม่ใช่เสียงนุ่มๆ ของคีมอีกต่อไป มันกังวาน… และเต็มไปด้วยพลังที่ถูกสะกดไว้ “เขา ‘สร้าง’! นี่คือหลักฐาน! นี่คือสิ่งที่ท่านสภาต้องเห็น… ว่ามรดกของเอลียาห์ยังไม่ตาย… มันแค่รอการปลุก!”
“ปลุก?” อ.อัคร์ แค่นเสียง… และเป็นครั้งแรก… ที่เมฆเห็นรอยยิ้มที่แท้จริงของเขา มันคือรอยยิ้มแห่งความสมเพช… ที่น่าสะพรึงกลัว “นี่ไม่ใช่ ‘การปลุก’, เทพองค์น้อย…” เขากระซิบ “นี่คือ ‘การล่วงละเมิด’ “ อ.อัคร์ หันไปมองผืนผ้าใบอีกครั้ง… ดวงตาสีนิลของเขาหรี่ลง “เจ้าทำในสิ่งที่แม้แต่เอลียาห์ก็ยังไม่กล้าทำ… เจ้าสอนให้มนุษย์ ‘อ่าน’ พิมพ์เขียว… เจ้าสอนให้มด… ‘เขียน’ พระนามของพระเจ้า!”
ความโกรธเกรี้ยวที่อัดแน่นอยู่ในน้ำเสียงนั้น… มันสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้อง เมฆรู้สึกถึงมัน… เขารู้สึกเหมือนอากาศกำลังถูกบีบอัด…
“เจ้ามันแปดเปื้อนไปแล้ว… พระศุกร์”
พระศุกร์… ชื่อนั้นอีกแล้ว… มันก้องอยู่ในหัวของเมฆ… มันฟังดู… คุ้นเคย… มันฟังดู… เหมือนเสียงในความฝัน… อ.อัคร์ ไม่รอให้พระศุกร์โต้ตอบ… เขาได้เห็นในสิ่งที่เขาต้องการเห็นแล้ว เขาได้ “ตัดสิน” แล้ว เขาเดิน… อย่างเยือกเย็น… ไปที่ผนังที่เต็มไปด้วยหน้ากระดาษ เขาไม่ได้ฉีกมัน… นั่นมัน “ใช้อารมณ์” เกินไป
เขาล้วงปากกาหมึกซึมด้ามหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเบลเซอร์… ปากกาด้ามหรู… ที่ใช้หมึก “สีแดง” เขาเปิดฝาปากกา… เสียง “คลิก” เบาๆ… ดังราวกับเสียงลั่นไกปืน
แล้วเขาก็ทำในสิ่งที่โหดร้ายที่สุด…
เขาใช้ปากกาด้ามนั้น… “ขีดฆ่า” …ขวับ!…
เส้นสีแดงสด… ถูกลากผ่าน “สัญลักษณ์ปีกหัก” ที่เมฆวาดไว้… มันไม่ใช่แค่การขีดฆ่า… มันคือ “การประทับตรา” … คือการ “ตีตรา” ว่าสิ่งนี้… คือ “มลทิน” อ.อัคร์ หันกลับมา… เก็บปากกาเข้าที่เดิมอย่างใจเย็น
“โครงการนี้… สิ้นสุด” เขาไม่ได้พูดกับเมฆ… เขาพูดกับพระศุกร์
แล้วเขาก็หันมาหาเมฆ… กลับสู่บทบาท “อาจารย์” … แต่เป็นอาจารย์ในคราบของเพชฌฆาต
“ทุนการศึกษาของคุณจากกองทุน Celestial… ถูกเพิกถอน” “สถานะนักศึกษาของคุณ… ถูกระงับ… รอการสอบสวน” “และสตูดิโอนี้…” เขาปรายตาไปรอบๆ “…ถูกสั่งปิด” เมฆชาวาบไปทั้งตัว… นี่มัน… เกินกว่าคำว่า “ตีตก” … นี่คือการ “ประหาร”
“คุณมีเวลา 10 นาที” อ.อัคร์ พูดต่อ “ในการเก็บของใช้ส่วนตัว… และออกไปจากที่นี่”
“เดี๋ยว… ไม่!” เมฆพยายามเถียง “อาจารย์ทำแบบนี้ไม่ได้! นี่มันงานของผม…”
“ผม ‘ทำ’ ไปแล้ว” อ.อัคร์ สวนกลับอย่างเย็นชา “ผมคือตัวแทนจากกองทุน… และนี่คือการตัดสินใจของผม… อ้อ…”
เขาหยุดที่ประตู… แล้วหันกลับมา… ไม่ได้มองเมฆ… เขามอง “พระศุกร์” เป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาสีนิลคู่นั้น… เต็มไปด้วยชัยชนะที่เยือกเย็น
“และ ‘ผู้ช่วยวิจัย’ ของคุณก็… ถูก ‘ไล่ออก’ … มีผลทันที”
…คลิก…
ประตูถูกปิดลง… เบา… แต่เด็ดขาด ทิ้งไว้เพียงความเงียบ… ความเงียบ… และ “อักษรสีเลือด” ที่ขีดฆ่าอยู่บนผนัง
เมฆยืนตัวแข็ง… สมองของเขาว่างเปล่า… 10 นาที… ชีวิตของเขา… ความฝันของเขา… อนาคตของเขา… ถูกทำลายลงใน 10 นาที เขาค่อยๆ หันไปมอง… “คีม”… หรือใครก็ตาม… ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ในห้อง
“พระศุกร์…”
เมฆเรียกชื่อนั้นออกมา… …และคนที่ถูกเรียก… ก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขา… ดวงตาที่เคย “ใส”… บัดนี้… เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด… และ…
“ความจริง” ที่เขาปิดบังไว้
