เมื่อประตูบานนั้นปิดลง… โลกทั้งใบของเมฆก็พังครืน มันไม่ใช่การพังทลายแบบเสียงดัง… แต่เป็นการยุบตัวอย่างเงียบเชียบ… เหมือนอาคารที่ถูกดูดอากาศออกจนหมดสิ้น
เขายืนนิ่งอยู่กลางห้อง… หอบหายใจ… ความโกรธที่เขาพ่นใส่คีมเมื่อครู่… มันระเหยไปแล้ว… ทิ้งไว้เพียงรสขมปร่าของความล้มเหลวที่ลิ้น
“ออกไป…” เขาจำได้ว่าเขาตะโกนคำนั้น เขาจำแววตาของคีมได้… แววตาที่เจ็บปวด… แต่ก็ยังดื้อรั้น …และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาสับสนที่สุด
เมฆทรุดตัวลงนั่งกับพื้น… ไม่ใช่บนเก้าอี้… แต่คือพื้นเย็นๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงถ่าน เขากอดเข่า… ปล่อยให้ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวโอบล้อม สายตาของเขาเลื่อนลอย… ไปหยุดอยู่ที่ผืนผ้าใบผืนนั้น… ผืนผ้าใบที่เพิ่งมีชีวิต
สีอัลตร้ามารีนที่เขาเพิ่งลงไป… มันยังไม่แห้งสนิท มันคือเกลียวคลื่นแห่ง “มรดกที่หลับใหล”…
…”อาการหลงผิด”…เสียงเยียบเย็นของ อ.อัคร์ ก้องขึ้นมาในหัว
…”ไสยศาสตร์”… …”หลงทาง”…
เมฆหลับตาลง… …หรือว่า… มันคือความจริง หรือว่าผม… ก็แค่ไอ้เด็กศิลป์เพ้อเจ้อคนหนึ่ง… ที่พยายามหาความหมายจากความว่างเปล่า… หรือว่าคีม… ก็แค่คนบ้าอีกแบบหนึ่ง… ที่ดันมาเชื่อในความบ้าของผม…
เขารู้สึกอยากจะอ้วก… ความหวังที่คีมจุดให้… มันกลายเป็นเชื้อเพลิงที่เผาไหม้ตัวเขาเอง เขาควรจะทำอย่างไร… กลับไปทำ “ความตายของความรัก” งั้นหรือ? เขารู้ดี… ว่าเขากลับไปจุดนั้นไม่ได้อีกแล้ว… การได้สัมผัสกับ “ภาษา” นั้น… แม้เพียงชั่วครู่… มันก็ทำให้ความสิ้นหวังแบบเดิมดูจืดชืดไปเลย
เขาติดอยู่ตรงกลาง… ระหว่างความจริงที่ไร้ความหมาย… กับความฝันที่ถูก “ตีตก”
…24 ชั่วโมง…
เวลาที่เหลือ… มันช่างน้อยนิด… สำหรับการตัดสินใจชี้ชะตาชีวิต เขาไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่ในความมืดนั้นนานเท่าไหร่… จนกระทั่ง…
“เฮ้ย! เมฆ! มึงยังไม่ตายใช่ไหม!”
เสียงสวรรค์ (หรือนรก) ของ “เต๋า” ดังขึ้น พร้อมกับแสงสว่างจากมือถือที่ส่องเข้ามาในห้องที่มืดสนิท ตามมาด้วยเสียงแหลมๆ ของ “เฟิร์น”
“เต๋า! เบาๆ! นี่มันสตูดิโอ ไม่ใช่ป่าช้า… ถึงมันจะดูคล้ายก็เถอะ” ทั้งสองก้าวเข้ามา… สภาพของเมฆที่นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้น ทำให้เต๋าที่กำลังจะปล่อยมุกต่อ… ต้องเงียบเสียงลง “เชี่ย…” เต๋าพึมพำ “นี่มัน… หนักหนาจริง”
“อ.อัคร์” เฟิร์นพูดขึ้น… เธอเดินไปเปิดไฟในห้องทันที “กูได้ยินข่าวแล้ว” เมฆกระพริบตา… ปรับสายตาให้เข้ากับแสงสว่าง “ข่าวไวจังนะมึง” เขาพูดเสียงแหบ
“ไม่ไวได้ไง” เต๋าเดินเข้ามาตบไหล่เขา “อาจารย์คนใหม่… รูปหล่อพ่อรวย… แต่ปากหมาทำลายล้าง… แม่งดังทั่วมหา’ลัยแล้ว! พวกปีสองยังเอาไปนินทาเลยว่าโหดสัส”
“เขาทำอะไรมึงบ้าง, ไอ้เมฆ” เฟิร์นถาม… สายตาของเธอคมกริบ… เธอไม่ได้มาเพื่อปลอบ… เธอมาเพื่อ “วิเคราะห์” เมฆส่ายหัว… ไม่มีแรงจะเล่า “เขา… ตีตก… หัวข้อใหม่” “มรดกที่หลับใหล?” เฟิร์นทวน “เขารู้ได้ไง? มึงเพิ่งเริ่มเองนะ”
“ไม่รู้… แต่เขาบอกว่ามัน ‘หลงผิด’ ” เมฆแค่นหัวเราะ “เขาให้เวลากู 24 ชั่วโมง… ให้กลับไปทำเรื่อง ‘ความตาย’ หรือไม่ก็หาเรื่องใหม่” เต๋าทำหน้าเหมือนอยากจะไปเผาตึกคณะ “บ้าไปแล้ว! นี่มันเผด็จการชัดๆ! แล้วไอ้กองทุน Celestial นั่นมันทำอะไรอยู่… ก็มันไม่ใช่เหรอที่ส่งคนมา…”
…คีม…
“คีมล่ะ?” เฟิร์นถามราวกับอ่านใจเขาออก ” ‘ผู้ช่วย’ ของมึง… ว่ายังไง”
เมฆเบือนหน้าหนี “กู… ไล่เขาไปแล้ว” “ห๊ะ!” เต๋าอุทาน “มึงไล่คนหล่อขนาดนั้นไปได้ไงวะ… เอ๊ย ไม่ใช่… มึงไล่เขาทำไม!?” “ก็มันเป็นเพราะมัน!” เมฆระเบิดอารมณ์ที่อัดอั้นไว้ “ถ้ามันไม่เข้ามา… พล่ามเรื่องบ้าๆ นั่น… กูคงไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้! มันหลอกกู! พวกมึงเข้าใจไหม!”
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง… เต๋าอ้าปากพะงาบๆ… แต่เฟิร์น… เธอกลับยืนกอดอก… นิ่งคิด “แปลก” เฟิร์นพึมพำ
“อะไรของมึงอีก?” เมฆหงุดหงิด
“มันแปลก… เมฆ… ลองคิดตามกูนะ” เฟิร์นเริ่มเดินไปรอบๆ ห้อง… เหมือนนักสืบในที่เกิดเหตุ “หนึ่ง… กองทุน Solar อนุมัติหัวข้อแรกของมึง… แล้วก็อนุมัติหัวข้อที่สอง… แสดงว่าเขา ‘สนใจ’ งานของมึงมาก” “สอง… เขาส่ง ‘คีม’ มา… ผู้ช่วยที่ดูเหมือนจะ ‘รู้’ มากกว่าที่แสดงออก… และเป็นคนที่ ‘ผลัก’ ให้มึงเปลี่ยนหัวข้อ” “และสาม… ทันทีที่มึง ‘ค้นพบ’ บางอย่าง… เขาก็ส่ง ‘อ.อัคร์’ มา… เพื่อ ‘หยุด’ มึง… ทันที”
เฟิร์นหยุดเดิน… แล้วหันมาจ้องหน้าเมฆ “เมฆ… นี่มันไม่เกี่ยวกับการ ‘เรียนจบ’ แล้ว… มันไม่เกี่ยวว่างานมึง ‘ดี’ หรือ ‘ห่วย’ “
“นี่มันคือ ‘การควบคุม’ “
“มึงไม่ใช่นักศึกษา… มึงคือ ‘กรณีศึกษา’ … และดูเหมือนว่า… ‘ผู้ช่วย’ ของมึงกับ ‘อาจารย์’ ของมึง… เขากำลัง ‘สู้’ กัน…
โดยมีธีสิสของมึงเป็น ‘สนามรบ’ “
เมฆอ้าปากค้าง… สิ่งที่เฟิร์นพูด… มันคือสิ่งที่เขากลัว… แต่มันก็ “สมเหตุสมผล” อย่างน่าขนลุก
“แล้ว… แล้วกูจะทำยังไง”
“มึงมี 24 ชั่วโมงใช่ไหม” เฟิร์นถาม “ถ้าเป็นกูนะ… กูจะไม่เลือกสักทาง… ไม่กลับไปทำเรื่องเก่า… และไม่หาเรื่องใหม่” “หมายความว่าไง?” เต๋าถามแทน “หมายความว่า… ถ้ามึงยอมแพ้ตอนนี้… อ.อัคร์ ก็ ‘ชนะ’ … แต่ถ้ามึงดื้อแพ่ง… มึงก็ ‘แพ้’ เพราะมึงเรียนไม่จบ” เฟิร์นเดินไปที่ผืนผ้าใบ… จ้องมองสีอัลตร้ามารีนที่เริ่มแห้ง “แต่… มันมีทางที่สาม… เมฆ… มันมีสิ่งที่มึงทำได้… สิ่งที่พวกนั้น ‘ควบคุม’ ไม่ได้”
“อะไรวะ?”
เฟิร์นหันมายิ้ม… เป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่เมฆเคยเห็น
“ก็ ‘ศิลปะ’ ไง” “เขาตีตก ‘หัวข้อ’ … แต่เขา ‘ตีตก’ สิ่งที่มึงวาด… ไม่ได้” “24 ชั่วโมงนี้… มึงไม่ต้อง ‘ทำธีสิส’ … มึงแค่… ‘วาด’ … วาดไอ้สัญลักษณ์บ้าๆ ของมึง… วาดมันออกมา… วาดความจริงของมึง… โดยไม่ต้องมี ‘คำอธิบาย’ … ไม่ต้องมี ‘ทฤษฎี’ “
“ทำไม?” เมฆยังคงสับสน “เพื่ออะไร?”
“เพื่อ ‘ดู’ … ” เฟิร์นตอบ “เพื่อดูว่า… ระหว่าง ‘ผู้ช่วย’ ที่อยากให้มึงวาด… กับ ‘อาจารย์’ ที่อยากให้มึงหยุด…”
“ใคร… จะ ‘ร้อนตัว’ ก่อนกัน”
