เมื่อเฟิร์นกับเต๋ากลับไปแล้ว… สตูดิโอก็กลับสู่ความเงียบ แต่มันไม่ใช่ความเงียบแห่งความพ่ายแพ้… ไม่ใช่อีกต่อไป มันคือความเงียบ… ก่อนพายุ
…”สนามรบ”…
คำพูดของเฟิร์นยังคงก้องอยู่ในหัวของเมฆ เขาจ้องมองผืนผ้าใบที่เพิ่งเริ่มต้น… จ้องมองผนังที่ว่างเปล่า… จ้องมองโต๊ะร่างแบบที่รกเหี้ยน
…”เขาตีตก ‘หัวข้อ’ … แต่เขา ‘ตีตก’ สิ่งที่มึงวาด… ไม่ได้”…
เมฆลุกขึ้นยืน… ความปวดร้าวที่แผ่นหลัง… ความอ่อนล้าที่ขอบตา… มันยังอยู่ แต่บางอย่างในตัวเขา… มัน “คลิก” ความสับสนถูกแทนที่ด้วยบางสิ่งที่เรียบง่ายกว่า… และอันตรายกว่า…
ความดื้อรั้น
“มึงอยาก ‘ควบคุม’ นักใช่ไหม” เมฆพึมพำกับความว่างเปล่า… เขาไม่รู้ว่าพูดกับ อ.อัคร์ หรือพูดกับโชคชะตา “มึงอยาก ‘ตีตก’ กูนักใช่ไหม”
เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู… ตีสามสิบห้านาที 24 ชั่วโมง… ไม่สิ… ตอนนี้เหลือไม่ถึง 20 ชั่วโมงแล้ว
“งั้นมึงเจอกู”
เมฆไม่ได้เริ่มจากการชงกาแฟ… เขาเริ่มจากการเปิดไฟทุกดวงในห้องจนสว่างจ้า เขาไม่ได้เริ่มจากการจัดระเบียบโต๊ะ… เขาเริ่มจากการ “รื้อ” มัน เขาดึงสมุดสเก็ตช์เล่มที่เขาซ่อนไว้… เล่มที่เต็มไปด้วย “สัญลักษณ์ต้องห้าม” … เขา “ฉีก” มันออกมา… ทีละหน้า… ทีละหน้า…
แคว่ก! แคว่ก!
เสียงกระดาษที่ถูกฉีกขาด… คือเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบ
เขาไม่ได้แค่ฉีก… เขาเอาภาพร่างเหล่านั้น… ไปแปะไว้ทั่วผนังห้อง… แปะด้วยเทปกาวย่น… แปะด้วยสีน้ำมันที่ยังไม่แห้ง… สัญลักษณ์ปีกหัก… เกลียวคลื่นอัตราส่วนทองคำ… อักษรประหลาดที่เขาฝันถึง…
ผนังสตูดิโอ… ค่อยๆ กลายเป็น “แผนที่” แห่งความฝันของเขา
จากนั้น… เขาหันไปหาผืนผ้าใบ เขาไม่ได้ต้องการ “วาด” … เขาต้องการ “สำรอก” เขาหยิบแท่งชาร์โคลที่ใหญ่ที่สุด… จุ่มมันลงในน้ำมันลินสีด… แล้วขูดมันลงบนผ้าใบ ไม่ใช่การร่างภาพ… แต่คือการ “สลัก” เขาถ่ายทอดเส้นสายจากผนัง… ลงสู่ศูนย์กลางของงาน เสียงชาร์โคลที่ครูดไปกับผ้าใบ… ดังเสียดแทง… ราวกับเสียงกรีดร้อง เขาไม่ได้สนใจความสวยงาม… ไม่สนใจองค์ประกอบศิลป์… เขาสนใจแค่ “พลัง” … พลังที่เขารู้สึก… พลังที่ อ.อัคร์ พยายามจะ “กด” มันไว้
เวลาผ่านไป… หกโมงเช้า… แปดโมงเช้า… เต๋าโทรเข้ามา… เขาไม่รับ เฟิร์นส่งข้อความมา… เขาไม่อ่าน เขากำลัง “เข้าฌาน” … เขาผสมสี “เพย์นส์ เกรย์” (Payne’s Gray) กับ “อัลตร้ามารีน” … สร้างสีเทาอมน้ำเงินที่ลึกจนน่ากลัว เขาปาดมันลงไป… สร้าง “ความว่างเปล่า” ที่ อ.อัคร์ พูดถึง…
…แล้วเขาก็ใช้สี “ไทเทเนียม ไวท์” (Titanium White) ที่บริสุทธิ์ที่สุด… วาด “สัญลักษณ์” เหล่านั้น… ให้มัน “ฉายแสง” ออกมาจากความมืดมิดนั้น
เขาไม่ได้วาด… เขา “เขียน” เขาเขียน “ภาษา” ที่คีมบอกว่ามันสูญหาย…
เวลาเที่ยง… สตูดิโอของเขาไม่เหมือนสตูดิโออีกต่อไป มันเหมือน “วิหาร” … หรือ “ห้องขังคนบ้า” … แล้วแต่คนจะมอง ผนังเต็มไปด้วยหน้ากระดาษ… พื้นเต็มไปด้วยแท่งชาร์โคลที่หัก… และผืนผ้าใบกลางห้อง… มันไม่ใช่ภาพ “มรดกที่หลับใหล”… แต่มันคือ “มรดก” … ที่ “ตื่น” ขึ้นมาแล้ว
มันคือภาพของเกลียวพลังงานที่หมุนวน… พุ่งเข้าสู่ “ปีก” ที่แตกสลาย… โดยมีสัญลักษณ์โบราณเหล่านั้นรายล้อม… มันคือภาพที่ “ไร้คำอธิบาย”… แต่มัน “ทรงพลัง” … มันคือความจริง… ที่เมฆวาดออกมาจากจิตใต้สำนึก เมฆถอยหลัง… หอบหายใจ… กาแฟแก้วที่เท่าไหร่ไม่รู้สั่นอยู่ในมือ เขามองผลงานของตัวเอง…
…นี่แหละ… เขาคิด …นี่คือสิ่งที่กูเห็นในฝัน… …นี่คือสิ่งที่มึงพยายามจะหยุด, อ.อัคร์…เขามองนาฬิกา… บ่ายสองโมง… เหลืออีกไม่กี่ชั่วโมงก่อน “เส้นตาย” เขาเหนื่อย… เหนื่อยจนแทบยืนไม่ไหว… แต่เขาก็ “พอใจ”
…เอาเลย… เขาท้าทายในใจ …ไม่ว่ามึง… หรือคีม… ใครก็ได้… เข้ามาเลย… เข้ามา ‘ดู’ … และราวกับคำอธิษฐานนั้นถูกตอบรับ…
…ก๊อก… ก๊อก…
เสียงเคาะประตูที่สุภาพ… และคุ้นเคย… ดังขึ้น ไม่ใช่ อ.อัคร์… ไม่ใช่เต๋า…
เมฆกลืนน้ำลาย… “เปิดอยู่” ประตูค่อยๆ แง้มเปิด… “คีม” ก้าวเข้ามา เขามาตามที่เขาพูดไว้… “ผมจะกลับมา” คีมก้าวเข้ามา… และหยุดชะงัก เขาหยุด… ราวกับชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น ดวงตาที่ “ใส” เหมือนแก้วคู่นั้น… เบิกกว้าง เขาไม่ได้มองเมฆ… เขามอง “รอบห้อง”
เขามองผนังที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์… มองพื้น… และสุดท้าย… สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ผืนผ้าใบกลางห้อง
“เมฆ…” เสียงของคีม… สั่น… นี่คือครั้งแรกที่เมฆได้ยินเสียงคีม “สั่น”
คีมค่อยๆ ก้าวเข้ามาในห้อง… ช้าๆ… เหมือนนักโบราณคดีที่เพิ่งค้นพบสุสานฟาโรห์ เขาเดินไปหยุดอยู่หน้าผืนผ้าใบ… เมฆเฝ้ามองปฏิกิริยานั้น… รอคอย…
คีมยกมือขึ้น… เขาไม่ได้แตะ… เขาแค่ปล่อยให้ปลายนิ้วลอยอยู่เหนือผิวสีที่ยังไม่แห้งสนิท… เขาไล้ไปตามเส้นสายของ “ปีกหัก” … ไล้ไปตาม “อักษร” ที่เมฆวาด…แล้วเขาก็หันมาหาเมฆ… ในดวงตาของคีม… ไม่มีความเจ็บปวด… ไม่มีความโกรธ… มีเพียง… “ความยำเกรง” … และ…”ความกลัว”
“คุณ…” คีมกระซิบ… เสียงของเขาแหบพร่า… “…คุณไม่ได้ ‘วาด’ มัน… แต่… ‘จำ’ มันได้” คีมผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว… สายตาจับจ้องที่เมฆราวกับเพิ่งเห็นปีศาจ… หรือ… เทพเจ้า
“คุณ… คุณทำอะไรลงไป… เมฆ”
