“…เขาจะ ‘ชำระล้าง’ … ที่นี่”
คำพูดนั้น… มันไม่ใช่คำขู่ มันคือ “กำหนดการ”
เมฆจ้องมองพระศุกร์ที่กำลังสั่นสะท้านอยู่บนพื้น “ชำระล้าง… ยังไงวะ” เมฆถามเสียงสั่น “ส่งคนมายิง? วางระเบิด?” แย่กว่านั้น” พระศุกร์หอบ… เขาพยายามยันตัวเองลุกขึ้น… แต่ล้มลงไปอีก “มันคือ… ‘การแก้ไข’… ‘การลบ’ ความผิดพลาด… พระเสาร์กำลังจะ ‘ลบ’ บล็อกนี้… ออกจากความเป็นจริง”
“คุณพูดจาเหมือนหนังไซไฟ…”
…คลิก…
เสียง… เสียงแอร์ที่ดังครืดคราด… …มัน “ดับ” ลง
ความเงียบ… ความเงียบที่ฉับพลัน… เข้ามาแทนที่ ไม่ใช่แค่เสียงแอร์…
เมฆหันไปมองหน้าต่าง… เสียงจราจร… เสียงแตรรถ… เสียงผู้คนที่จอแจจากถนนด้านนอก… …มัน “หาย” ไป หายไป… ราวกับมีคนกดปุ่ม “Mute” ปิดเสียงโลกทั้งใบ
“มันเริ่มแล้ว” พระศุกร์กระซิบ… ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก “เขา… เขากำลัง ‘หยุด’ ทุกอย่าง”
เมฆวิ่งไปที่หน้าต่าง… เขาแง้มม่านที่เก่าคร่ำคร่าออก …และหัวใจของเขาก็หยุดเต้น ถนนด้านล่าง… มัน “นิ่ง” รถยนต์… จอดค้างอยู่กลางถนน… ไม่ใช่เพราะรถติด… แต่คือการ “หยุด” คนเดินเท้า… ยืนนิ่งอยู่บนทางเท้า… บางคนกำลังจะก้าวขา… บางคนกำลังจะยกมือถือ… ทั้งหมด… “แข็งค้าง” … ราวกับรูปปั้น… ท้องฟ้า… กลายเป็นสีเทาที่ไร้ชีวิตชีวา
“นี่มัน… บ้า…ไปแล้ว” เมฆผงะถอยหลัง
“นี่คือ ‘กฎ’ ของพระเสาร์” พระศุกร์พูด… พยายามคลานมาที่ประตู ” ‘ความเป็นระเบียบ’ ที่สมบูรณ์แบบ… ก็คือ ‘ความตาย’ ที่สมบูรณ์แบบ… เขาจะ ‘หยุด’ ทุกสิ่ง… แล้ว ‘คลื่น’ แห่งการลบ… ก็จะตามมา”
“คลื่น?”
“ไป! เราต้องหนี!” พระศุกร์ตะโกน “เราต้องออกไปจาก ‘อาณาเขต’ … ก่อนที่คลื่นจะมาถึง!” เมฆไม่ต้องรอคำสั่งซ้ำสอง เขากระชากแขนพระศุกร์… พยายามดึง “อดีตเทพ” ให้ลุกขึ้น แต่มันไม่ง่าย…
“อึก!” ร่างของพระศุกร์หนักอึ้ง… และ “ร้อน” … ร้อนเหมือนเตาหลอม “กายเนื้อ” ของเขากำลังต่อต้านการถูกลาก “ผม… ผมไปไม่ไหว…” พระศุกร์หอบ… “พลัง… มันหมดแล้ว… ผม… ‘หนัก’ เกินไป”
“อย่ามาสำออย!” เมฆตวาด… ทั้งที่ตัวเองก็กลัวจนขาสั่น เขายัด “สมุดสเก็ตช์” เข้าไปในขอบกางเกงด้านหลัง… แล้วใช้แรงทั้งหมด… เหวี่ยงแขนของพระศุกร์ขึ้นมาพาดบ่า…
…แม่งเอ๊ย… เมฆสบถในใจ …ตัวหนักฉิบหาย…
“คุณเลือกที่จะไม่ ‘ขาย’ ผม” เมฆพูดเสียงลอดไรฟัน… พยายามลากร่างที่แทบจะไร้สติของพระศุกร์ไปที่ประตู “ผม… ก็จะไม่ ‘ทิ้ง’ คุณ… ลุกโว้ย!”
เมฆกระชากประตูห้อง 407 เปิดออก
…ผัวะ!…
โถงทางเดิน… เงียบ… เงียบจนน่าสะพรึงกลัว ไฟกะพริบดวงเก่า… “ค้าง” อยู่ในจังหวะที่มันสว่าง… ไม่กะพริบอีกต่อไป
“ทางไหน!” เมฆตะโกน
“บันได… หนีไฟ…” พระศุกร์ชี้…เมฆลากพระศุกร์ไปตามทางเดิน… น้ำหนักตัวของเทพที่กำลังตกสวรรค์… ถ่วงเขาจนแทบจะล้ม พวกเขากระแทกประตูหนีไฟเปิดออก
…ปัง!…
บันไดเหล็กที่มืดและอับชื้น… เมฆเริ่มก้าวลง… ทีละขั้น… ทีละขั้น… เขาแทบจะแบกร่างของพระศุกร์ลงมา
“เร็วอีก… เมฆ…” พระศุกร์พึมพำ… “ผม… ผม ‘รู้สึก’ … มันกำลังมา… ‘คลื่น’ นั่น…”
“คลื่นอะไรของคุณ!”
“คลื่นแห่ง ‘ความว่างเปล่า’!” พระศุกร์เงยหน้าขึ้น… “มันจะ ‘ลบ’ ทุกอย่าง… ไม่ใช่แค่ ‘หยุด’… แต่มันจะ ‘ลบ’ … จนไม่เหลือแม้แต่ ‘อะตอม’ …”
…ตูม!…
ทั้งสองร่วงลงมากระแทกกับพื้นคอนกรีตที่ชั้นล่างสุด เมฆรีบผลักประตูทางออกฉุกเฉิน…พวกเขาโผล่ออกมาที่ “ตรอก” ด้านหลังโรงแรม… โลกภายนอก… มันคือ “ภาพวาดสีเทา”ทุกอย่าง… นิ่งสนิท แมวที่กำลังกระโจน… ค้างอยู่กลางอากาศ หยดน้ำที่รั่วจากท่อแอร์… แขวนนิ่ง… ไม่ร่วงหล่น
“เราต้องไปให้พ้น…” เมฆหอบ… “พ้นจากตรงไหน?”
พระศุกร์ชี้ไปที่ปากตรอก… “ที่นั่น… เห็น ‘แสง’ นั่นไหม” เมฆหรี่ตามอง… ที่ปากตรอก… ไกลออกไปประมาณสองช่วงตึก… เขาเห็นมัน… มันไม่ใช่ “แสง”… มันคือ “จุดสิ้นสุด” มันคือ “ขอบ” ของโลกที่กำลังเคลื่อนไหวตามปกติ… รถราที่ยังวิ่ง… ผู้คนที่ยังเดิน… โลก “ปกติ” … อยู่ห่างออกไปแค่สองร้อยเมตร…
พวกเขา… กำลังยืนอยู่ใน “ฟองสบู่” แห่งความตาย… ที่กำลังถูกบีบอัด
“วิ่ง!”
เมฆตะโกน… เขาไม่สนใจอีกแล้ว… เขาออกแรงทั้งหมด… “ลาก” พระศุกร์… ลากเทพ… ผ่าเมืองที่ “หยุดเวลา”
…ฟู่วววววว…
เสียง… เสียงเหมือนลม… แต่ไม่ใช่ลม… เสียงเหมือน “การดูด” … เมฆหันไปมอง……โรงแรมม่านรูด… ที่เขาเพิ่งวิ่งออกมา… …มันกำลัง “สลาย” … ไม่ใช่การถล่ม… แต่มันกำลัง “ถูกลบ”… อิฐ… ปูน… เหล็ก… มันกำลังกลายเป็น “ฝุ่น” … แล้วก็ “หาย” ไปในความว่างเปล่า “คลื่น” แห่งการลบ… กำลังไล่หลังพวกเขามา… อย่างเงียบเชียบ…
“เร็วอีก! ไอ้เหี้ยพระศุกร์! วิ่ง!”
เมฆคำราม… เขาเห็นปากตรอก… เขาเห็น “โลกปกติ” …
50 เมตร… เสียง “การลบ” ดังขึ้น… มันกลืนกินตึกแถว…
30 เมตร…
พระศุกร์สะดุดล้ม…”ลุก!” เมฆกระชาก
10 เมตร…
“คลื่น” แห่งความว่างเปล่า… ไล่มาจ่อที่ส้นเท้าของพวกเขา…
…5 เมตร…
เมฆรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย… เขา “เหวี่ยง” ร่างของพระศุกร์… และ “พุ่ง” ตัวของเขาเอง……ข้าม “เส้นแบ่ง” ที่มองไม่เห็น…
…ฟุ่บ!…
…ทั้งสองร่าง… ร่วงทะลุ… …จาก “โลกสีเทา” ที่เงียบสนิท… …กลับสู่ “โลก” …
…แปร๊นนนนน! ปัง! โครม!…เสียงแตรรถ… เสียงผู้คนกรีดร้อง… เสียงรถเบรกเอี๊ยด… พวกเขาร่วงลงมา “กอง” อยู่กลางถนนสี่เลน… ที่การจราจรยังคง “ปกติ” รถยนต์คันหนึ่งหักหลบพวกเขากะทันหัน… ชนเข้ากับเสาไฟฟ้า
โลก… กลับมา “มีเสียง” อีกครั้ง…
เมฆนอนหอบอยู่บนพื้นถนน… เขารอดแล้ว…เขาหันไปมองข้างหลัง… …ตรอก… ที่เขาเพิ่งวิ่งออกมา… …มัน “หาย” ไปแล้ว…
ที่ตรงนั้น… กลายเป็น “กำแพงอิฐตัน”… ของตึกที่อยู่ถัดไป… ราวกับว่า… “โรงแรมม่านรูด” แห่งนั้น… …ไม่เคย “มีอยู่” บนโลกใบนี้
