…ปัง… ปัง… ปัง…
เสียงเดียวที่ดังอยู่ในหัวของเมฆ… คือเสียงฝีเท้าของตัวเองที่กระทบกับทางเท้า เขาวิ่ง… เขาวิ่งจนปอดแทบฉีก… เขาวิ่งโดยไม่รู้ว่ากำลังจะไปไหน…
มหาวิทยาลัยที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเขา… บัดนี้กลายเป็น “เขตอันตราย” นักศึกษาคนอื่นๆ ที่เดินสวนไปมา… พวกเขาหัวเราะ… พวกเขาคุยกันเรื่องเกรด… เรื่องร้านกาแฟเปิดใหม่… โลกของพวกเขายังคง “ปกติ” … …ปกติ… จนน่าคลื่นไส้
“พระศุกร์!” เมฆหอบ… ตะโกนเรียกคนที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้า “คุณ… คุณเป็นเทพไม่ใช่เหรอ! ทำ… ทำไมเราต้อง ‘วิ่ง’ วะ! บินดิ! หายตัว! ทำเหี้ยอะไรสักอย่าง!”
พระศุกร์ไม่หยุด… เขาคว้าข้อมือเมฆแล้วกระชากให้วิ่งเร็วขึ้น… ลัดเลาะผ่านฝูงชน “ผมทำไม่ได้!” เขาตะโกนกลับ… เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “พลังของผมไม่ใช่แบบนั้น! มันคือ ‘การโน้มน้าว’… คือ ‘การสร้างสรรค์’… ไม่ใช่ ‘การฝ่าฝืน’ กฎฟิสิกส์!”
“แล้วไอ้ อ.อัคร์ นั่นล่ะ!”
“พระเสาร์คือ ‘ผู้พิพากษา’!” พระศุกร์อธิบายอย่างรวดเร็ว “พลังของเขาคือ ‘กฎ’… คือ ‘การควบคุม’… และตอนนี้… เขาใช้สิทธิ์นั้น… เขา ‘ตัด’ ผมออกจากสภา… เขา ‘บล็อก’ การเชื่อมต่อของผม!”
ทั้งคู่วิ่งพ้นประตูรั้วมหาวิทยาลัย… ออกสู่ถนนใหญ่ที่เต็มไปด้วยควันพิษและการจราจรที่อื้ออึง
“เขาไม่ได้แค่ ‘ไล่ผมออก’ จากงาน, เมฆ!” พระศุกร์หอบ “เขา ‘เนรเทศ’ ผม… ตราบใดที่ผมยังอยู่บนโลก… ตอนนี้… ผมไม่ต่างอะไรจากมนุษย์ที่ ‘รู้’ มากกว่าคนอื่น… แค่นั้น”
เมฆใจหายวาบ… ฉิบหายแล้ว… นี่ไม่ใช่การหนีโดยมีเทพผู้พิทักษ์… นี่คือ… มนุษย์หนึ่งคน… กับ “อดีตเทพ” หนึ่งองค์… กำลังหนีตาย…
“ทางนี้!” พระศุกร์ลากเมฆเข้าไปในตรอกแคบๆ… เขามองซ้ายมองขวา… สายตาของเขา… มันไม่ใช่สายตาที่ “ใส” และ “สงบ” อีกต่อไป… มันคือสายตาของ “สัตว์” ที่กำลังถูกล่า… หวาดระแวง… และสิ้นหวัง
“เราต้องการเงิน… และที่ซ่อน” พระศุกร์พึมพำกับตัวเอง เขาวิ่งนำไปที่ตู้ ATM ที่อยู่ปากตรอก… เขารีบหยิบบัตรพลาสติกสีขาวใบบางออกมา… “บัญชีมนุษย์ที่สภาให้ไว้…”
เขาสอดบัตร… กดรหัส… …ตื๊ด… ตื๊ด… ตื๊ด… “กดเงินสด… สูงสุด”
เสียงเครื่องนับเงินดังขึ้น… เงินสดปึกหนึ่งไหลออกมา… “เร็วอีก!” เมฆเร่ง… เขามองไปที่ถนน… ทุกคันรถที่จอด… ทุกคนที่สวมสูท… ดูน่าสงสัยไปหมด
พระศุกร์พยายามกดเงินอีกครั้ง… …ตื๊ดดดดด… หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีแดง “บัตรของท่านถูกระงับ”
“บ้าเอ๊ย สายไปแล้ว!!!” พระศุกร์สบถ… (เป็นครั้งแรกที่เมฆได้ยินเขาสบถ) เขากระชากบัตรออกมา… ยัดเงินสดปึกนั้นใส่กระเป๋ากางเกง “เขาอายัดบัญชีแล้ว… นี่คือทั้งหมดที่เรามี คงพอนะ”
“พอสำหรับอะไร?”
“พอสำหรับ ‘การหายตัวไป’… ชั่วคราว”
พระศุกร์โบกแท็กซี่คันที่เก่าที่สุด… จ่ายเงินล่วงหน้าให้ไปส่งที่ย่านชานเมืองที่เมฆไม่เคยไป… พวกเขาลงจากรถ… และเดินเท้าต่อเข้าไปในย่านที่พักอาศัยเก่าๆ… จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ “โรงแรมชั่วคราว” แห่งหนึ่ง… ที่มีป้ายนีออนคำว่า “พัก” กะพริบ… ทั้งที่เป็นกลางวันแสกๆ
พระศุกร์จ่ายเงินสดสำหรับสามคืน… โดยไม่ใช้บัตรประชาชน…
…คลิก…
เสียงล็อกประตูห้องพักดังขึ้น… มันคือห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ… อับกลิ่นบุหรี่และน้ำยาฆ่าเชื้อ มีเตียงเก่าๆ… ทีวีจอนูน… และแอร์ที่ดังเหมือนเครื่องยนต์เรือ…
แต่มัน “ปลอดภัย”
ทันทีที่เสียงล็อกประตูดังขึ้น… …อะดรีนาลีนที่สูบฉีดในร่างของเมฆ… ก็หมดลง …ขาของเขาอ่อนแรง เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพรมที่เหนียวเหนอะ… มือของเขายังกอด “สมุด สเก็ตช์” ปกแข็งสีดำไว้แน่น… แน่น… จนข้อนิ้วขาวซีด
…มันคือสิ่งเดียว… ที่เขามีเหลืออยู่…
“สตูดิโอ…” เมฆพึมพำ… “งานของกู… จบแล้ว…” ความจริง… มันกระแทกเข้าที่หน้าอกอย่างจัง ไม่ใช่ความกลัว… ไม่ใช่ความโกรธ… แต่มันคือ “ความสูญเสีย”
เขาก้มหน้าลง… ซ่อนใบหน้าไว้กับหัวเข่า… ไหล่ของเขาสั่น… เขาไม่ได้ร้องไห้… แต่เขา “แตกสลาย” ชีวิต… อนาคต… ทุกอย่างที่เขาสร้างมา… ถูก “ลบ” … ในบ่ายวันเดียว “เพราะคุณ…” เขากล่อนเสียงลอดไรฟัน “เพราะ ‘เกม’ บ้าๆ ของพวกคุณ…”
พระศุกร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง… เขามองแผ่นหลังที่สั่นเทานั้น… ใบหน้าของ “อดีตเทพ”
… บัดนี้… ซีดเผือด… และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ผมขอโทษ… เมฆ” เขากล่าวเสียงแผ่ว “ผม… ผมไม่คิดว่าพระเสาร์จะกล้าทำถึงขนาดนี้… การกระทำของเขา… มันคือการ ‘ฝ่าฝืน’ กฎของสภา… เขาตัดสินโดยพลการ”
“แล้วมันช่วยเหี้ยอะไรได้!” เมฆตะโกนอู้อี้ “เขาก็ทำไปแล้ว! ผมไม่เหลืออะไรแล้ว!” พระศุกร์ทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง… เขาก้มมองมือของตัวเอง… เป็นครั้งแรก… ที่เมฆสังเกตเห็น……มือของพระศุกร์… มัน “สั่น” … ไม่ใช่การสั่นแบบตื่นเต้น… แต่คือการสั่น… ที่ควบคุมไม่ได้
“เมฆ…” พระศุกร์เงยหน้าขึ้น… และในดวงตาที่เคย “ใส”… บัดนี้… มีความหวาดกลัวแบบเดียวกับที่มนุษย์มี…
“การที่เขา ‘ตัด’ ผมออกจากสภา… มันไม่ใช่แค่การตัดสัญญาณ… ตราบใดที่ผมยังอยู่บนโลก… และถูก ‘เนรเทศ’ โดยเทพชั้นสูง…”
เขาหยุด… กลืนน้ำลายที่ฝืดเฝื่อน…
“พลังของผมกำลัง ‘รั่วไหล’… ร่างกายมนุษย์ที่ผมใช้… มันกำลังจะ ‘ไม่เสถียร’ ” “…เมฆ… ผมไม่ใช่แค่เทพที่กำลังหนี… ตอนนี้… ผมคือเทพที่กำลัง ‘ตกสวรรค์’ … อย่างช้าๆ”
