นิยายเรื่องนี้เริ่มต้นจากคำถามง่าย ๆ ที่คงมีอยู่ในใจใครหลายคน—
“ในวันที่ชีวิตหนักเกินไป เราอยาก เห็น อะไรสักอย่าง…หรือเราแค่อยาก หนี กันแน่”
ผมอยากเขียนเรื่องผจญภัยที่มีความลึกลับ มีตำนานลัทธิโบราณ มีปล่องที่คนเล่าขานว่าเป็น “โลกอีกด้าน” และมีการหักมุมแบบที่พออ่านจบแล้วจะย้อนกลับไปมองเหตุการณ์เดิมด้วยความหมายใหม่อีกครั้ง
แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็อยากให้มันเป็นนิยายที่อ่อนโยนต่อคนอ่าน—ไม่ใช่แค่พาไป “ลึก” เพื่อความตื่นเต้นเท่านั้น
แต่อยากพากลับขึ้นมา “อยู่บนดิน” ด้วยกันให้ได้
ภาคินกับกชจึงไม่ได้เป็นแค่ตัวละครที่เดินเข้าไปในปริศนา
เขาเป็นคนสองคนที่ค่อย ๆ เรียนรู้ว่าความกล้าไม่ได้มีรูปแบบเดียว
ความกล้าอาจเป็นการลงไปค้นหา
หรืออาจเป็นการยอมรับว่า “แค่นี้พอแล้ว” และเลือกกลับมาใช้ชีวิตต่อ
นิยายวายของผมเล่มนี้จึงไม่ได้เล่าแค่ความรัก
แต่มองความรักเป็น “รั้ว” ที่คอยกันคนให้ปลอดภัยจากเหวในหัวใจตัวเอง
ถ้าคุณกำลังอ่านอยู่เพราะชอบความลึกลับ ชอบบรรยากาศหมู่บ้าน ชอบตำนานลัทธิและโลกอีกด้าน
ผมหวังว่าคุณจะได้สนุกกับการไขปมและการเดินทางของตัวละคร
และถ้าคุณกำลังอ่านอยู่เพราะกำลังเหนื่อย เหงา หรืออยากหาที่พักใจ
ผมหวังว่าเรื่องนี้จะเป็นเหมือนระเบียงเล็ก ๆ ที่เปิดไฟไว้ให้
ให้คุณนั่งห่มผ้าสักผืน แล้วได้ยินคำถามเบา ๆ ว่า
“วันนี้…แค่นี้พอไหม”
สุดท้ายนี้ ขอบคุณที่ยอมเดินทางมาด้วยกันจนถึงรั้วชั้นในของเรื่อง
ขอบคุณที่เชื่อในพลังของคำเล่า
และขอบคุณที่ยังเลือก “อยู่บนดิน” ในแบบของตัวเองเสมอ
