เมฆไม่ได้นอน
คำว่า “นอน” สำหรับเขาในคืนที่ผ่านมา คือการเอนกายฟุบลงบนโต๊ะร่างแบบ ปล่อยให้แผ่นหลังที่ปวดร้าวได้พักพิงกับพนักเก้าอี้แข็งๆ เพียงไม่กี่ชั่วโมง กลิ่นสีและกาแฟค้างคืนกลายเป็นหมอนหนุน
และตื่นขึ้นมาในความมืดสลัวของรุ่งสางด้วยอาการปวดขมับ
สตูดิโอยามเช้าตรู่เงียบสงัด… เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นอย่างหงุดหงิด เขาเกลียดการรอคอย… ยิ่งเป็นการรอคอย “ผู้ช่วย” ที่เขาไม่เคยต้องการ มันยิ่งทำให้ทุกโสตประสาทตื่นตัวราวกับสัตว์ป่าที่ระแวงภัย
เมฆล้างหน้าลวกๆ ในห้องน้ำรวมของคณะ กลิ่นสบู่เหลวราคาถูกติดปลายจมูก เขาจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกที่แตกร้าว—ดวงตาขุ่นมัว, ขอบตาดำคล้ำ, ริมฝีปากแห้งซีด และเส้นผมยุ่งเหยิงที่ชี้ไปมาอย่างไร้ทิศทาง… สภาพเหมือนผีดิบที่กำลังทำ ธีสิสศิลปะ
เขาเดินกลับมาที่สตูดิโอ ชงกาแฟผงสำเร็จรูปแก้วที่สามของเช้า รสชาติของมันขมฝาดและปราศจากความหอมหวาน… เหมือนชีวิตเขายามนี้
เขาพยายามจะจับดินสอ… พยายามจะ สเก็ตช์ภาพความฝันที่กระจัดกระจายเมื่อคืน—ภาพของปีกที่ร่วงหล่น, สัญลักษณ์แปลกๆ ที่วนเวียนอยู่ในหัว—แต่ทำไม่ได้ สมาธิของเขาถูกดึงไปที่บานประตู… รอฟังเสียงฝีเท้าที่กำลังจะมาถึง
เวลาเจ็ดนาฬิกา… แปดนาฬิกา… แปดนาฬิกาสามสิบเจ็ดนาที…
ป่านนี้ไอ้เต๋ากับเฟิร์นคงยังไม่ตื่น เขานึก ส่วนไอ้ ‘ผู้ช่วย’ ที่ว่านี่… ถ้ามาสายตั้งแต่วันแรก ก็คงไม่ต้องหวังอะไรมาก
…แปดนาฬิกาสี่สิบห้า
เสียงฝีเท้าหยุดลงที่หน้าห้องของเขา มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าที่รีบร้อนเหมือนนักศึกษาทั่วไป ไม่ใช่เสียงลากเท้าหนักๆ เหมือนภารโรง… แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอ, มั่นคง, และเงียบกริบ ราวกับผู้เดินไม่ได้เหยียบพื้นโลก
ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ชัดเจน… สุภาพ… และตรงเวลาเป๊ะอย่างน่าประหลาดใจ เมฆขมวดคิ้ว เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดัง “เคร้ง” หนึ่งที
“เปิดอยู่!” เขาตะโกนห้วนๆ บานประตูไม้ที่หนักอึ้งและฝืดเฝือ ค่อยๆ ถูกผลักเข้ามาอย่างนุ่มนวล… นุ่มนวลจนแทบไม่มีเสียงและ “คีม” ก็ก้าวเข้ามา
เมฆ—ในฐานะศิลปินผู้ใช้ชีวิตกับการมองเห็น—ชะงักไปชั่วขณะ เขาคาดหวังว่าจะเห็นเด็กเนิร์ดใส่แว่นหนาเตอะ, หรือลูกคุณหนูที่แต่งตัวจัดเต็ม… แต่สิ่งที่เขาเห็น มัน “ผิด” ไปจากทุกสมมติฐาน
คนตรงหน้าหุ่นสมส่วน… แต่น่าจะตัวเท่ากันหรือสูงกว่าเขาเล็กน้อย เป็นความสูงที่สมดุลราวกับรูปสลักกรีก ผิวของอีกฝ่ายไม่ได้ขาวซีด แต่เป็นสีขาวนวลที่ดูราวกับมีแสงสว่างอ่อนๆ ในตัวเอง… แม้ในห้องที่อับทึบนี้
เขาไม่ได้สวมชุดนักศึกษา แต่เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดา… ขาวสะอาดชนิดที่เมฆสาบานได้ว่าไม่เคยมีสีขาวแบบนี้ในหลอดสีของเขา… กับกางเกงสแลคสีเบจ เรียบๆ ทรงผมสีดำสนิทที่ไม่ได้จัดทรง แต่กลับเข้าที่เข้าทางทุกเส้น
ทั้งหมดนั้นยังไม่น่าประหลาดใจเท่า… “ดวงตา”
ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาที่เมฆ… มันเป็นดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูธรรมดา แต่กลับ “ใส”… ใสจนไร้แววขบขัน, ไร้ความประหม่า, ไร้ความกังวล มันเป็นดวงตาที่เพียงแค่ “มองเห็น” และ “บันทึก” ทุกอย่างตรงหน้า… รวมไปถึงความยุ่งเหยิงในห้อง และสภาพอิดโรยของเมฆ
“สวัสดีครับ” เสียงนั้นดังขึ้น… ทุ้ม, นุ่ม, และชัดเจนทุกถ้อยคำ “ผม คีม… ผู้ช่วยวิจัยที่กองทุน Celestial ส่งมา”
ไม่มีการไหว้แบบอ่อนน้อม หรือการจับมือแบบตะวันตก… เขาแค่ยืนนิ่งตรงนั้น… สงบ และสมบูรณ์แบบ
เมฆรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล… ความสมบูรณ์แบบนี้มันดู “ปลอม” มันเหมือนสีขาวที่ยังไม่ถูกเจือปน… และมันช่างขัดแย้งกับโลกแห่งความจริงที่เต็มไปด้วยสีเทาของเขา
“เออ… เข้ามาดิ” เมฆพยักพเยิดไปในห้อง ก้าวหลบไปด้านข้าง “ที่รกหน่อยนะ… ไม่ใช่ ‘หน่อย’ หรอก รกเลยแหละ”
คีมก้าวเข้ามาในสตูดิโอ… และนี่คือสิ่งที่ทำให้เมฆประหลาดใจเป็นครั้งที่สอง
เขาไม่ได้แสดงอาการรังเกียจความสกปรก… ไม่ได้ขมวดคิ้วให้กับกลิ่นอับ… ไม่ได้ไอเมื่อเจอกับฝุ่นชาร์โคล เขากลับทำในสิ่งที่เมฆคาดไม่ถึง…
คีมเดินผ่านโต๊ะทำงานที่รกรุงรัง, ผ่านกองหนังสือ, ผ่านกระดานที่เต็มไปด้วยภาพร่าง… เขาเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าผืนผ้าใบสีขาวขนาดมหึมาที่ว่างเปล่าผืนนั้น… ผืนผ้าใบแห่ง “การสิ้นสุดของความรัก”
เขายืนนิ่งอยู่หน้ามัน… ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับสิงโต… หรือกำลังสวดมนต์ให้กับแท่นบูชา
“นั่นแหละงาน” เมฆพูดทำลายความเงียบ พลางยกกาแฟขึ้นจิบ “ธีสิส… ยังไม่ได้เริ่มหรอก อย่างที่เห็น”
คีมยังคงไม่หันมา เขายังจ้องมองผืนผ้าใบนั้น… ชั่ววินาทีหนึ่ง เมฆเห็นเขายกมือขวาขึ้นช้าๆ… นิ้วเรียวยาวนั้นเกือบจะสัมผัสผิวผ้าใบ… แต่แล้วก็หยุดชะงักกลางอากาศ
แล้วเขาก็พูดขึ้น… เป็นเสียงพูดที่เบา แต่กลับก้องกังวานในความเงียบของห้อง
“มันไม่ได้ว่างเปล่า”
เมฆชะงัก “…ว่าไงนะ?”
คีมหันกลับมาเผชิญหน้าเขา… ดวงตาใสกระจ่างคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่อ่อนล้าของเมฆ
“ผืนผ้าใบของคุณ” คีมพูดช้าๆ ชัดๆ “มันไม่ได้ว่างเปล่า… มันแค่กำลังรอ… รอสีสันที่แท้จริงจากคุณ”
เมฆนิ่งอึ้งไป มันเป็นประโยคที่… ถ้าเป็นคนอื่นพูด เขาคงด่ากลับไปว่า “เสี่ยว” หรือ “โลกสวย” มันคือคำพูดปลุกใจราคาถูกที่พวกไลฟ์โค้ชชอบใช้…แต่เมื่อมันออกมาจากปากของผู้ชายคนนี้… จากคนที่มีดวงตาแบบนั้น… มันกลับฟังดูเหมือน… “สัจธรรม”
ความหงุดหงิดของเมฆเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาด… ความรู้สึกที่เหมือนถูกกระชากหน้ากาก… ความรู้สึกที่เหมือนถูก “อ่าน”
“ผมมาเพื่อช่วยให้ ‘แก่นแท้’ ของคุณปรากฏ” คีมพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังอ่านรายงานสภาพอากาศ เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย… เป็นกิริยาที่สุภาพ แต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นที่น่าขนลุก
“ผมพร้อมจะเริ่มงานแล้วครับ… คุณเมฆ”
เมฆกลืนน้ำลาย… รสขมของกาแฟที่ติดอยู่ที่ลิ้น พลันขมยิ่งกว่าเดิม นี่กู… เมฆคิดในใจ …ไม่ได้แค่ได้ ‘ผู้ช่วย’ มา… แต่กูได้ ‘ปัญหา’ มาเยือนถึงที่แล้วล่ะมั้ง
