ความเงียบที่ อ.อัคร์ ทิ้งไว้เบื้องหลัง… มันดังยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง มันคือความเงียบแห่งการตัดสิน… ความเงียบแห่งจุดจบ เมฆยืนนิ่ง… จ้องมองเส้นสีแดงสดที่ขีดฆ่าภาพร่างบนผนังของเขา มันเหมือนเลือด… เลือดที่ไหลออกมาจากความฝันของเขา
…ถูกเพิกถอน… …ถูกระงับ… …ถูกไล่ออก… …10 นาที…
คำพูดเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัว… แต่สมองของเขายังไม่ยอมรับมัน เขากำลัง “ช็อก” เขาค่อยๆ หันไปหา… “สิ่ง” ที่ยังคงยืนอยู่ในห้องกับเขา
“พระศุกร์”
เมฆเปล่งชื่อนั้นออกมา… มันไม่ใช่คำถาม… มันคือ “คำยืนยัน” เสียงของเขาแหบแห้ง… และว่างเปล่า… ความโกรธได้มอดไหม้ไปจนหมดสิ้นแล้ว… เหลือเพียงเถ้าถ่านของความสับสน
พระศุกร์… ผู้ที่เคยเป็น “คีม”… ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น หน้ากากของผู้ช่วยวิจัยที่ใสซื่อ… ได้แตกสลายไปแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่… คือดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด… และความจริงที่หนักอึ้งเกินกว่ามนุษย์จะรับไหว
“คุณ…” เมฆเค้นเสียง “…คุณเป็น… ‘ใคร’ กันแน่”
พระศุกร์หลับตาลงช้าๆ… สูดหายใจเข้าลึก… ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าครั้งสุดท้าย “ผมคือสิ่งที่พวกคุณเรียกว่า… ‘ผู้สังเกตการณ์’ (Watcher)” เขากล่าว… เสียงของเขากลับมานุ่มนวลอีกครั้ง… แต่มันคือน้ำเสียงแห่งความเศร้า “หรือในภาษาของคุณ… เทพ”
เมฆหัวเราะ… มันไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งความขบขัน… มันคือเสียงหัวเราะที่แตกสลาย… เสียงของคนที่สติกำลังจะขาดผึง “เทพ” เมฆทวนคำ “เทพ… แน่นอน… แล้วไอ้ อ.อัคร์ นั่นล่ะ? ซาตานรึไง” “เขาคือ ‘พระเสาร์’ ” พระศุกร์ตอบ “เทพแห่งการพิพากษา… ผู้คุมกฎ… และเป็นผู้ที่เชื่อว่า… โลกมนุษย์… คือความล้มเหลวที่สมควรถูก ‘ชำระล้าง’ “ ทุกอย่างหยุดนิ่ง…
“ชำระล้าง?”
“ภารกิจของผม… คือการลงมาพิสูจน์ว่าเขา ‘คิดผิด’ ” พระศุกร์มองตรงเข้าไปในดวงตาของเมฆ “ภารกิจของผม… คือ ‘คุณ’… เมฆ… ทายาทสายสุดท้ายของ
เอลียาห์… สายเลือดที่เริ่มต้นด้วยรักแท้… คุณคือ ‘กรณีศึกษา’ ชิ้นสุดท้าย… ที่จะตัดสินชะตากรรมของโลกใบนี้”
เมฆผงะถอยหลัง… เขาทรุดตัวลงพิงโต๊ะ… นี่มัน… บ้า… นี่มันคือพล็อตหนัง
เกรดบี… แต่มันคือสิ่งเดียว… ที่อธิบายทุกอย่างได้ ความฝัน… สัญลักษณ์… ความรู้ประหลาดของคีม… และอำนาจที่น่าขนลุกของ อ.อัคร์…
“คุณ… คุณ ‘ใช้’ ผม” เมฆกระซิบ… ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังมันรุนแรงกว่าความโกรธ “ชีวิตผม… ความฝันผม… อนาคตของผม… มันเป็นแค่ ‘เกม’ ของพวกคุณเหรอ!” “ไม่!” พระศุกร์เถียง “มันไม่ใช่เกม! มันคือทุกสิ่ง! ผมเชื่อในตัวคุณ… ผมเชื่อว่า ‘มรดก’ ในตัวคุณ… ความรัก… มันยังอยู่! ผมถึงได้ผลักดันคุณ… ผม…”
“ผลักดันผม…!?” เมฆชี้ไปที่ผืนผ้าใบ “…จนผมวาด ‘คำประกาศสงคราม’ บ้าๆ นั่นออกมาเนี่ยนะ! คุณทำผม ‘แพ้’! คุณทำพวกเราทุกคนแพ้!”
“คุณไม่ได้แพ้!” พระศุกร์ตวาดกลับ… และในดวงตาของเขา… มีประกายไฟลุกวาบ ” คุณ ‘ชนะ’ ต่างหาก! คุณทำในสิ่งที่ผมไม่คาดคิด… คุณไม่ได้แค่ ‘เชื่อ’… คุณ ‘จำ’ มันได้! ภาษาที่พวกเราใช้สร้าง… คุณจำมันได้!”
“แล้วมันดียังไง! ในเมื่อมันทำลายทุกอย่าง!”
“มันดีตรงที่มันคือ ‘หลักฐาน’ !” พระศุกร์พูดอย่างร้อนรน “แต่พระเสาร์… เขาไม่สนหลักฐาน… เขาเห็นมันเป็น ‘ภัยคุกคาม’… เขาเห็นมันเป็น ‘มลทิน’ … เขาจะไม่หยุดแค่ ‘ไล่’ คุณออก, เมฆ… เขาจะ ‘ลบ’ คุณ… เขาจะลบทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ!”
…10 นาที…
เสียงนั้นก้องกลับเข้ามาในหัวของเมฆ… …มันไม่ใช่ “เส้นตาย”… มันคือ “เวลาหนี”…”เราต้องไป” พระศุกร์พูด… ความตื่นตระหนกกลับเข้ามาในแววตาของเขาอีกครั้ง “เดี๋ยวนี้! 10 นาทีของเขา… มันไม่ใช่เวลาเก็บของ… มันคือเวลาที่เขากำลังจะส่ง ‘หน่วยชำระล้าง’ มา… พวกเขาจะมายึดทุกอย่าง… ยึดงานศิลปะ… และยึด ‘ศิลปิน’ “
เมฆตัวแข็งทื่อ… “ยึด… ตัวผม?”
“คุณรู้มากเกินไปแล้ว” พระศุกร์คว้าแขนของเมฆ… “ไป! เมฆ! เราต้องไปเดี๋ยวนี้!” เมฆถูกกระชาก… สติเขากลับคืนมา เขามองไปรอบห้อง… สตูดิโอ… ชีวิตของเขา… เขามองผืนผ้าใบ… ผลงานชิ้นเอกที่กลายเป็น “หมายจับ” …
…ผมจะทิ้งมันไปไม่ได้…
“เดี๋ยว!” เมฆสะบัดแขนออก เขาวิ่ง… ไม่ใช่ไปที่ผืนผ้าใบ… มันใหญ่เกินไป… เขาวิ่งไปที่โต๊ะร่างแบบ… เขารื้อกองกระดาษ… ปัดคราบสี… แล้วคว้า “สิ่งนั้น” …สมุดสเก็ตช์ปกแข็งสีดำ…”สมุด” ที่เป็น “จุดเริ่มต้น” ของทุกอย่าง…
เขายัดมันเข้าไปใต้เสื้อยืดที่เปรอะเปื้อน…
“ผมพร้อมแล้ว” เมฆพูด… ดวงตาของเขาไม่มีความสิ้นหวังอีกต่อไป มันมีแต่… “ความจริง” “ไปทางไหน?” “ตามผมมา!”
พระศุกร์กระชากประตูเปิดออก… ทั้งสองร่าง… เทพผู้ตกสวรรค์ที่กำลังตื่นตระหนก… และศิลปินผู้กลายเป็น “ภัยคุกคาม” … พุ่งทะยานออกจากสตูดิโอ… ทิ้ง “วิหาร” ที่บัดนี้กลายเป็น “ที่เกิดเหตุ” ไว้เบื้องหลัง…
พวกเขาวิ่งสวนกับนักศึกษาคนอื่นๆ ที่กำลังเดินคุยกันอย่างเอื่อยเฉื่อย… วิ่งผ่านโลกปกติ… ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่… มุ่งหน้าสู่ประตูทางออก…
ขณะที่พวกเขาพ้นประตูกระจกของตึกคณะ… เมฆเหลือบมองกลับไป…
เขาเห็น… ชายสองคนในชุดสูทสีดำสนิท… กำลังก้าวออกจากลิฟต์… …พวกเขาไม่ได้เดิน… …พวกเขา “เคลื่อนตัว”… อย่างพร้อมเพรียง… และไร้เสียง… มุ่งหน้าไปยัง
สตูดิโอของเขา
