ห้องพักราคาถูก… ไม่เคยเงียบ เสียงแอร์ที่ดังครืดคราด… เสียงจราจรที่ไม่เคยหลับใหลจากถนนด้านนอก… และเสียงนีออนที่กะพริบ …ซซซ… ผ่านม่านหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท
แต่สำหรับเมฆ… โลกทั้งใบของเขากำลังเงียบงัน เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม… บนพื้นพรมเหนียวๆ… สมุดสเก็ตช์ในอ้อมแขน… มันคือสมอเพียงชิ้นเดียวที่ยึดเขาไว้ไม่ให้ล่องลอยไปในความบ้าคลั่งนี้
“เทพที่กำลัง ‘ตกสวรรค์’ “
คำพูดของพระศุกร์ยังคงก้องอยู่ เมฆค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง… มอง “อดีตผู้ช่วย” ของเขา… ที่บัดนี้นั่งอยู่บนขอบเตียง
“แล้ว…” เมฆเค้นเสียงที่แหบแห้ง “…มันเป็นยังไงวะ? ไอ้การ ‘ตกสวรรค์’ เนี่ย… จะมีปีกงอกออกมาแล้วเน่ารึไง? หรือจะมีเขาโผล่?” มันคือคำถามที่เคลือบด้วยยาพิษ… ความเกลียดชัง… และความสิ้นหวัง
พระศุกร์ไม่ได้ตอบ เขากำลังจ้องมองมือของตัวเอง… มือที่เคยวางหลอดสีได้อย่างสมบูรณ์แบบ… มือที่เคยร่างสัญลักษณ์สวรรค์ได้อย่างแม่นยำ…
…บัดนี้… มันสั่น… สั่นอย่างรุนแรง… จนควบคุมไม่ได้
“มัน…” พระศุกร์พยายามพูด… แต่ฟันของเขากระทบกัน “…มัน ‘หนาว’ “
“หนาว?” เมฆหัวเราะเยาะ “แอร์มันดัง… แล้วก็ร้อนจะตายไปคุณ”
” ไม่ใช่…” พระศุกร์ส่ายหน้า… เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผาก… ทั้งที่บ่นว่าหนาว “มันคือ… ‘ความว่างเปล่า’ … เมฆ… ร่างกายนี้… มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ ‘เชื่อมต่อ’ … เพื่อเป็น ‘ภาชนะ’ … แต่ตอนนี้… ‘พลัง’ ที่ค้ำจุนมัน… มันถูก ‘ตัด’ ออกไป”
เขาหอบหายใจ… “มันเหมือน… ถูกดูด… พลังชีวิต… กำลัง ‘รั่ว’ ออกไป… เร็ว… เร็วเกินไป”
. ..อึก!…
พระศุกร์เบิกตากว้าง… เขากุมหน้าอกตัวเองแน่น… ไม่ใช่หน้าอก… แต่เหมือน “จุดศูนย์กลาง” ของร่างกาย เขาโน้มตัวไปข้างหน้า… และเขาก็ “อาเจียน”
แต่มันไม่ใช่อาหาร… ไม่ใช่กรดในกระเพาะ… สิ่งที่พุ่งออกมาจากปากของ “อดีตเทพ”…คือ “แสง”
มันคือลำแสงสีทองจางๆ… ที่สว่างวาบขึ้นมากลางอากาศ… ก่อนจะสลายไป… ทิ้งไว้เพียงกลิ่นเหมือน “โอโซน” หลังฝนตก… และกลิ่นไหม้จางๆ
…แคร่ก!…
พระศุกร์ร่วงจากเตียง… ลงไปกองกับพื้น… ร่างกายของเขากระตุกเกร็ง… “ไม่… ไม่… มัน… มัน ‘เจ็บ’!”
นี่คือครั้งแรก… ที่เมฆได้ยินคำว่า “เจ็บ” จากปากของสิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบนี้ มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางใจ… แต่มันคือความเจ็บปวดทาง “กายเนื้อ” … อย่างแท้จริง
เมฆ… ผู้ซึ่งกำลังจมดิ่งอยู่ในความสิ้นหวังของตัวเอง… พลันชะงัก ความเกลียดชัง… ความโกรธแค้น… มันถูก “หยุด” …ด้วยภาพตรงหน้า…
ภาพของ “เทพ”… ที่กำลังดิ้นรนอย่างน่าสมเพช… บนพื้นพรมสกปรกของโรงแรมม่านรูด ดวงตาที่เคย “ใส”… บัดนี้เหลือกลานด้วยความเจ็บปวด ความสง่างาม… ความเยือกเย็น… หายไปหมดสิ้น เหลือเพียง… “สิ่งมีชีวิต”… ที่กำลัง “ตาย”
“ฉิบหาย…” เมฆสบถ… สัญชาตญาณ… สัญชาตญาณของ “มนุษย์”… มันเข้าควบคุม เขาทิ้งสมุดสเก็ตช์… คลานเข้าไปหา… “เฮ้ย! พระศุกร์! คุณ… คุณเป็นเหี้ยอะไร!” เขาจับไหล่ของพระศุกร์… และต้องสะดุ้ง …ตัว “ร้อน”… ร้อนเหมือนไฟ…
“คุณ… คุณตัวร้อนจัด!”
“ภาชนะ… มันกำลัง… ‘พัง’ ” พระศุกร์หอบ… พยายามจ้องหน้าเมฆ “มัน… มันรับ… ‘การตัดขาด’ ไม่ไหว… มันคือ… ‘มรณานุสติ’ (Mortality)… ผมกำลัง… ‘เรียนรู้’ … ว่าการเป็นมนุษย์… มันเจ็บปวดยังไง”
เมฆทำอะไรไม่ถูก… เขาไม่ใช่หมอ… และนี่มันเกินกว่าหมอจะรับมือ เขาทำได้เพียงสิ่งเดียวที่มนุษย์จะทำ… เขาวิ่งเข้าห้องน้ำ… คว้าผ้าขนหนูเก่าๆ… ชุบน้ำก๊อก… แล้ววิ่งกลับมา… โปะมันลงบนหน้าผากที่ร้อนผ่าวของพระศุกร์
…ซู่!… เสียงเหมือนน้ำหยดลงบนเตาร้อนๆ…
พระศุกร์สะดุ้ง… แต่การกระตุกเกร็งเริ่มผ่อนคลายลง เขาจ้องมองเมฆ… ผ่านม่านน้ำตาแห่งความเจ็บปวด
“คุณ…” พระศุกร์พึมพำ “…คุณยัง… ‘ช่วย’ ผม… ทั้งที่ผม… ทำลายชีวิตคุณ”
“หุบปากไป” เมฆพูดเสียงห้วน… แต่ในน้ำเสียงนั้น… มันมีความสับสน เขากำลัง “ดูแล” … เทพ… เขากำลัง “สงสาร” … ศัตรู…
“ผมไม่ได้ช่วยคุณ…” เมฆพูด… แต่ก็บิดผ้า… แล้วเช็ดไปตามกรอบหน้าที่ซีดเผือดของพระศุกร์ “…ผมแค่… ไม่อยากให้คุณตายในห้องนี้… กลิ่นศพมันคงเหม็นเหี้ยๆ”
พระศุกร์ยิ้ม… เป็นรอยยิ้มที่อ่อนแรง… และเจ็บปวด “นั่นแหละ… เมฆ… นั่นคือสิ่งที่พระเสาร์ไม่เข้าใจ…”
เขาหอบ… แล้วรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย… มือที่สั่นเทาของเขา… เอื้อมมาแตะ… ไม่ใช่ที่ตัวเมฆ… แต่แตะที่ “สมุดสเก็ตช์” … ที่เมฆวางทิ้งไว้ข้างๆ
“พระเสาร์… เขาไม่ได้กลัว ‘งานศิลปะ’ ของคุณ…” พระศุกร์กระซิบ… “เขาไม่ได้กลัว ‘ความรู้’ … แต่เขา… กลัว ‘สิ่งนี้’ “
“สมุดนี่?”
“ไม่…” พระศุกร์ส่ายหน้า “เขา… กลัว ‘คุณ’ … ศิลปิน” “คุณ… ผู้เป็น ‘สายเลือด’ … ที่สามารถ ‘สร้าง’ พิมพ์เขียวขึ้นมาใหม่ได้จากความว่างเปล่า…” “สมุดเล่มนี้… มันไม่ใช่แค่ ‘ความทรงจำ’ … เมฆ…”
พระศุกร์จ้องลึกเข้าไปในตาเมฆ…
“มันคือ ‘กุญแจ’ … และภาพวาดของคุณ… มันคือ ‘ประตู’ … คุณไม่ได้แค่ ‘วาด’ … คุณกำลัง ‘เปิด’ มันออก”
เมฆรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง… ทั้งที่อากาศในห้องร้อนอบอ้าว
“ผม… เปิดประตู… ไปไหน”
พระศุกร์กำลังจะตอบ… แต่แล้ว… ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว… ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด…
…ตึง… ตึง… ตึง…
เสียง… เสียงฝีเท้าที่หนักแน่น… ดังมาจาก “โถงทางเดิน”… นอกห้อง
เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอ… ไร้ความลังเล… …กำลังเดินมา… …และ “หยุด” …
…ที่หน้าประตูห้องของพวกเขา
