...แปร๊นนนนนนน! ...เอี๊ยดดดดด! โครม! เสียง! เสียงที่ดังจนแก้วหูแทบแตก! ความเจ็บปวดแรกที่กระแทกเข้าใส่เมฆ... ไม่ใช่ "คลื่น" แห่งการลบ... แต่คือ "เสียง" เสียงแตรรถที่ดังลั่น... เสียงโลหะบดขยี้โลหะ... และเสียง "กรีดร้อง" ของผู้หญิงคนหนึ่ง โลก......

"...เขาจะ 'ชำระล้าง' ... ที่นี่" คำพูดนั้น... มันไม่ใช่คำขู่ มันคือ "กำหนดการ" เมฆจ้องมองพระศุกร์ที่กำลังสั่นสะท้านอยู่บนพื้น "ชำระล้าง... ยังไงวะ" เมฆถามเสียงสั่น "ส่งคนมายิง? วางระเบิด?” แย่กว่านั้น" พระศุกร์หอบ......

...ตึง... ตึง... ตึง... เสียงฝีเท้าหยุดลง... หน้าประตูห้อง 407 ความเงียบที่ตามมา... มันเลวร้ายยิ่งกว่าเสียงใดๆ มันคือความเงียบที่ "รอคอย" ... ความเงียบที่ “รู้” ในห้องพักอับๆ, เวลาได้หยุดเดิน เสียงแอร์ที่เคยดัง... พลันเงียบกริบ...

ห้องพักราคาถูก... ไม่เคยเงียบ เสียงแอร์ที่ดังครืดคราด... เสียงจราจรที่ไม่เคยหลับใหลจากถนนด้านนอก... และเสียงนีออนที่กะพริบ ...ซซซ... ผ่านม่านหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท แต่สำหรับเมฆ... โลกทั้งใบของเขากำลังเงียบงัน เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม... บนพื้นพรมเหนียวๆ... สมุดสเก็ตช์ในอ้อมแขน... มันคือสมอเพียงชิ้นเดียวที่ยึดเขาไว้ไม่ให้ล่องลอยไปในความบ้าคลั่งนี้ "เทพที่กำลัง 'ตกสวรรค์' “ คำพูดของพระศุกร์ยังคงก้องอยู่...

...ปัง... ปัง... ปัง... เสียงเดียวที่ดังอยู่ในหัวของเมฆ... คือเสียงฝีเท้าของตัวเองที่กระทบกับทางเท้า เขาวิ่ง... เขาวิ่งจนปอดแทบฉีก... เขาวิ่งโดยไม่รู้ว่ากำลังจะไปไหน... มหาวิทยาลัยที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเขา... บัดนี้กลายเป็น "เขตอันตราย" นักศึกษาคนอื่นๆ ที่เดินสวนไปมา... พวกเขาหัวเราะ... พวกเขาคุยกันเรื่องเกรด... เรื่องร้านกาแฟเปิดใหม่......

เรือนกลั่นตั้งอยู่แยกออกไปท้ายสวน เป็นอาคารทรงกล่องที่สูงตระหง่าน กำแพงกระจกสูงใหญ่จนไอน้ำที่เกิดจากฝนที่เพิ่งหยุดตกทำให้ทั้งอาคารดูเหมือนกำลัง หายใจไอน้ำ สีขาวขุ่นออกมาอย่างช้าๆ ตำรวจยังคงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา กวินอ้างเหตุผลว่า “เรื่องในบ้าน” ซึ่งเรนได้ยินแล้วก็อยากหัวเราะในลำคอ เพราะคำว่า “เรื่องในบ้าน” ของตระกูลใหญ่ มักจะแปลว่า “เรื่องที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้” ศพถูกวางอยู่บนเตียงสแตนเลสเย็นเฉียบ ชายวัยกลางคนในชุดแล็บสีขาว...

เรน กลับมายืนหน้าประตูเหล็กสูงสีดำของคฤหาสน์วารีอีกครั้ง ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ลอดเงาไม้ใหญ่ ทั้งที่เขาเคยสาบานกับตัวเองมาหลายปีว่าจะไม่มีวันก้าวเข้าไปในที่ที่... กลืนแม่เขาไปทั้งเป็น ป้ายทองคำเหลืองอร่ามหน้าประตูสลักคำว่า Varee Parfum House อย่างโอ่อ่า มันดูหรูหรา เงียบงัน และในความรู้สึกของเรน มันกำลังหัวเราะเบาๆ ใส่เขา… ด้วยกลิ่นจางๆ...

Prologue — “กลิ่นที่หายไป” กลางคืนเมื่อเจ็ดปีก่อน เสียงฝนที่ซัดสาดลงกระทบหลังคากระจกของเรือนกลั่นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มันไม่ใช่แค่เสียงของธรรมชาติ แต่คล้ายกับเสียงของนาฬิกาเรือนใหญ่ที่กำลังถูกตั้งให้เดินถอยหลังไปสู่จุดเริ่มต้น ดร.รสา วางขวดแก้วทรงคอเรียวลงบนโต๊ะสแตนเลสที่สะท้อนแสงไฟนีออนเย็นเยียบ ของเหลวสีใสที่บรรจุอยู่ข้างใน…ไม่ใช่เพียงแค่น้ำหอม แต่มันคือ “ความลับ” ที่ถูกกลั่นออกมาเป็นหยดแรก เธอก้มลงสูดมันอีกครั้งอย่างตั้งใจ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นมองขวดแก้วเหมือนมองศัตรู นักวิทยาศาสตร์ผู้นี้ไม่เคยยอมเชื่ออะไร จนกว่าปลายจมูกของตนเองจะรับรองด้วยหลักฐานที่ชัดเจน กลิ่นแรกพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เหมือนประกายของแอลกอฮอล์ที่กำลังระเหย— เขียวสด...

เช้าวันถัดมา ภาคินตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกแปลก ๆไม่ใช่เพราะฝันร้าย คราวนี้ไม่มีท้องฟ้าใต้ดินแต่เป็นความรู้สึกแบบ…สมองยังอยู่บนเขา แต่ตัวลงมานอนบนฟูกแล้วเรียบร้อย เขานอนนิ่งมองเพดานสักพักภาพเมื่อคืนไหลย้อนกลับมาทีละช็อตวงหิน ลายดาวที่เรียงตัวเป็นแผนที่หมู่บ้านกลับด้านเสียงฮัมเบา ๆ บนลมแผ่นหินที่มีชื่อคน “หายไป”และเสียงของดาบอที่พูดว่า “ผมไม่อยากให้ชื่อคุณไปอยู่บนหินพวกนี้ง่าย ๆ” หัวใจดันไปจำประโยคนี้ชัดกว่าข้อเท็จจริงเชิงวิชาการทั้งหมดดีครับ เกือบได้เปิดสาขาใหม่ ‘โบราณคดีหัวใจ’ แล้วเนี่ย… เสียงป้าแสงจากข้างล่างดังขึ้นเหมือนตั้งเวลาปลุก “คุณภาคิน—ลงมากินข้าวเร็ว ๆ...

“ขึ้นเขารอบสองในสองวัน…หัวข้อวิจัยผมควรเปลี่ยนเป็นเรื่อง ‘ความฟิตของนักโบราณคดี’ หรือเปล่าเนี่ย” ภาคินบ่นเบา ๆ ขณะรูดซิปกระเป๋าเป้ฟ้ายังไม่มืดสนิท แต่แสงเย็นก็ไหลลงไปกองอยู่หลังภูเขาแล้วในครัว ป้าแสงกำลังเก็บล้างจานเสียงกุกกัก พอเห็นเขาสะพายเป้ก็หันมามองทันที “จะขึ้นเขากันอีกแล้วเหรอหลาน” น้ำเสียงไม่ห้าม แต่มีแอบเช็ก “ครับป้า” ภาคินยิ้ม“คราวนี้เฮียกัชบอกว่าจะพาไปดู ‘หมู่บ้านกลับด้าน’ ด้วย” ป้าแสงชะงักมือที่กำลังล้างจานแค่เสี้ยววินาที แต่คนสังเกตเก่งอย่างภาคินก็มองออก “ป้าไม่ห้ามหรอก”...