…แปร๊นนนนนนน! …เอี๊ยดดดดด! โครม!
เสียง! เสียงที่ดังจนแก้วหูแทบแตก!
ความเจ็บปวดแรกที่กระแทกเข้าใส่เมฆ… ไม่ใช่ “คลื่น” แห่งการลบ… แต่คือ “เสียง” เสียงแตรรถที่ดังลั่น… เสียงโลหะบดขยี้โลหะ… และเสียง “กรีดร้อง” ของผู้หญิงคนหนึ่ง
โลก… ได้ “เปิดเสียง” อีกครั้ง… และมันคือเสียงแห่งความโกลาหล
เมฆนอนหอบอยู่บนพื้นยางมะตอยที่ร้อนระอุ… กลิ่นยางไหม้และควันไอเสียอัดแน่นเข้าเต็มปอด เขา… รอดแล้ว… เขากระพริบตา… แสงแดดยามบ่ายส่องแยงตา… ผู้คน… กำลังเคลื่อนไหว รถรา… กำลังเคลื่อนที่…และรถเก๋งคันหนึ่ง… ก็เพิ่งหักหลบพวกเขา… ไปอัดเข้ากับเสาไฟฟ้า
“เฮ้ย! ไอ้พวกบ้า! มึงโผล่มาจากไหนวะ!” เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกน… น่าจะเป็นคนขับรถที่เพิ่งรอดตาย “เมายาเหรอ! อยากตายรึไง!”
ผู้คนเริ่มมุง… พวกเขาไม่ได้เห็น “ฟองสบู่” แห่งความตาย… พวกเขาไม่ได้เห็น “การลบ”… พวกเขาเห็นแค่… ชายหนุ่มสองคน… ที่ “จู่ๆ ก็โผล่มา” … กลางถนน… และก่อให้เกิดอุบัติเหตุ
นี่คือ “ปัญหา” ใหม่… ปัญหาของ “มนุษย์”
“พระศุกร์!” เมฆตะเกียกตะกายลุกขึ้น… สมองของเขายังสั่งการช้าไปหนึ่งจังหวะ เขาหันไปมอง… “อดีตเทพ” … นอนขดตัวนิ่งอยู่บนพื้นถนน ซีด… และไม่ไหวติง
“ฉิบหายละ…”
“ใครก็ได้! เรียกตำรวจที! เรียกรถพยาบาลด้วย!” เสียงใครคนหนึ่งตะโกน ฝูงชนกำลังเคลื่อนเข้ามา…เมฆรู้… เขาเหลือบมองไปที่ “กำแพงอิฐตัน” … ที่ที่ “ตรอก” เคยอยู่… …ตำรวจมาไม่ได้… รถพยาบาลมาไม่ได้… พวกเขาต้อง “หายตัว” … ก่อนที่ “คน” จะมา… และก่อนที่ “พระเสาร์” จะรู้ว่าเป้าหมายของเขายังมีชีวิต… และกำลัง “สร้างปัญหา” อยู่กลางสี่แยก
“ลุก! พระศุกร์! คุณจะมาตายตอนนี้ไม่ได้!” เมฆกระชากร่างของพระศุกร์… มันไม่เหมือนเดิม… พระศุกร์ไม่ได้ “ร้อน” อีกต่อไป… …เขา “เย็น”… เย็นเฉียบ… เหมือนน้ำแข็ง… และเขาก็ “หนัก”… หนักอึ้งเหมือนก้อนหิน
…นี่คือการ ‘ตกสวรรค์’ สินะ… เมฆคิดอย่างตื่นตระหนก …พลังงานมัน ‘หมด’ แล้ว…“ช่วย… ด้วย…” พระศุกร์พึมพำ… ดวงตาของเขาลืมขึ้นมาได้เพียงครึ่งเดียว… “หนาว… ผม… หนาว…”
เทพ… กำลังจะ “หนาวตาย” … กลางแดดเปรี้ยงๆ ของกรุงเทพฯ
“ไม่! คุณยังตายไม่ได้!” เมฆใช้จังหวะที่ฝูงชนกำลังสนใจคนขับรถที่หัวแตก… เขารวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้าย… “แบก” … ไม่สิ… “ลาก” ร่างของพระศุกร์… ออกจากถนน… …เข้าสู่ “ตรอก” อีกแห่ง… ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง
เขาเหวี่ยงร่างของพระศุกร์ไปพิงกับถังขยะสีเขียวที่เหม็นเน่า… ทั้งคู่ทรุดฮวบลง… เสียงไซเรน… เริ่มดังแว่วมาไกลๆ…
“เขา… จะ ‘หา’ เราเจออีก” พระศุกร์กระซิบ… เสียงสั่นเครือ “เขา… ‘รู้’ … ว่าผมยังอยู่… เขาจะ ‘สแกน’ … จนกว่าจะเจอ…” “แล้วเราจะทำยังไง!” เมฆตะคอก “มึงไม่มีพลัง… ผมไม่มีเงิน… เราจะหนีไปไหน!”
“ที่… ที่ ‘กฎ’ ของเขา… ไปไม่ถึง” พระศุกร์หอบ “ที่… ที่ ‘ความเป็นระเบียบ’ … ถูก ‘ทำลาย’ … ที่… ที่ ‘มลทิน’ … หนาแน่น…”
เมฆจ้องหน้าซีดๆ ของพระศุกร์… ที่ที่กฎไปไม่ถึง… ที่ที่มลทินหนาแน่น…
…ไม่ใช่ “สวรรค์”… …ไม่ใช่ “มหาวิทยาลัย”…สมองของเมฆแล่น… เขานึกถึง “เงิน” … เงินปึกสุดท้ายที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของพระศุกร์ เขานึกถึง “ที่ซ่อน”… เขานึกถึง… “อดีต” …อดีต… ที่เขาหนีมาตลอดชีวิต… อดีต… ที่เขาไม่เคยบอกใคร… ไม่ว่าจะเป็นเต๋า หรือ เฟิร์น… สถานที่… ที่เขาเกิด… สถานที่… ที่เต็มไปด้วย “ความโกลาหล” ที่แท้จริง… ที่ซึ่งไม่มี “กฎ” ใดๆ มีความหมาย…
…ชุมชนแออัดที่ใหญ่ที่สุด… ที่ซ่อนตัวอยู่หลังตึกระฟ้า…
เมฆหลับตาลง… เขาเกลียดที่นั่น… เขาหนีจากมันมา… เพื่อจะเป็น “ศิลปิน”…
…และบัดนี้… เขากำลังจะหนี “กลับ” ไปที่นั่น… …เพื่อ “เอาชีวิตรอด” …
“ผมรู้แล้ว” เมฆพูด… เสียงของเขาเปลี่ยนไป… มันไม่ใช่เสียงของ “นักศึกษา” อีกต่อไป… มันคือเสียงของ “คนที่รู้ว่าจะเอาตัวรอดยังไง”
เขาตบหน้าพระศุกร์เบาๆ… “คุณ… ฟังนะ… คุณต้อง ‘ทน’ … เข้าใจไหม? ผมจะพาคุณไปที่ ‘บ้าน’ … บ้านที่ปลอดภัยที่สุด”
เมฆดึง “สมุดสเก็ตช์” ออกมาจากขอบกางเกง… กอดมันไว้แนบอก เขายัดมือเข้าไปในกระเป๋าพระศุกร์… คว้าเงินสดปึกนั้นออกมา… …ยัดมันใส่กระเป๋าตัวเอง…
เขาลุกขึ้นยืน… มองไปที่ถนนด้านนอก… เขาไม่จำเป็นต้อง “แบก” …
เขาวิ่งออกไป… โบก “ตุ๊กตุ๊ก” คันหนึ่ง… “เหมา! ไป…” เขาเอ่ยชื่อ “ชุมชน” นั้น… …คนขับตุ๊กตุ๊กหันมามอง… ขมวดคิ้ว… แต่เมื่อเห็นเงินในมือของเมฆ… เขาก็พยักหน้าเมฆวิ่งกลับมา… พยุงร่างที่เย็นเฉียบของพระศุกร์… ยัดเข้าไปในรถ “ไปเลยลุง! เร็วๆ! เพื่อนผมมันเมา… ต้องรีบเอามันกลับไปสงบสติอารมณ์!”
…บรื้นนนนน!
เสียงเครื่องยนต์ตุ๊กตุ๊กดังกระหึ่ม… …พาทั้งสอง… “ศิลปิน” ผู้ถูกเนรเทศ… และ “เทพ” ผู้ร่วงหล่น… …หนีออกจากโลกที่สว่างไสว… …มุ่งหน้าสู่ “หัวใจ” ที่มืดมิดที่สุดของเมือง… …ที่ที่ซึ่ง “กฎ” ของสวรรค์… อาจจะมาไม่ถึง
