“คุณทำอะไรลงไป… เมฆ”
คำถามนั้นแขวนค้างอยู่ในอากาศที่หนาหนัก… มันไม่ใช่คำชื่นชม… ไม่ใช่คำตำหนิ… มันคือเสียงกระซิบที่สั่นเครือ… จากผู้ที่เพิ่งเห็น “ความลับ” ของจักรวาลถูกเปิดโปง
เมฆ, ซึ่งยังคงยืนหอบหายใจอยู่ข้างกองสี, กลืนน้ำลายที่เหนียวหนืด เขาพยายามประมวลผลแววตาของคีม… แววตาที่เต็มไปด้วย “ความยำเกรง” และ “ความหวาดกลัว” ที่ไม่ปิดบัง
“ผม… ผมแค่… วาด” เมฆตอบเสียงแหบ “ผมก็วาดสิ่งที่คุณบอกไง… ไอ้ ‘แก่นแท้’ บ้าบออะไรนั่น… ทำไม? มัน… มันผิดตรงไหน?” คีมส่ายหน้าช้าๆ… สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ผืนผ้าใบ… ไม่กระพริบ “มันไม่ใช่ ‘ผิด’…” เขาพึมพำ “…แต่มัน ‘จริง’ เกินไป”
“จริงเกินไป?” เมฆขมวดคิ้ว “มึงกำลังจะบอกว่า… ไอ้สัญลักษณ์พวกนี้… มันมีอยู่จริงเหรอ? ไม่ใช่แค่ผมฝันไปเอง?” คีมค่อยๆ หันมาสบตาเมฆ… และในวินาทีนั้น… เมฆก็ตระหนักว่า “ผู้ช่วย RA” ที่ชื่อคีม… ได้หายไปแล้ว คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือ “ใครบางคน” หรือ “อะไรบางอย่าง” ที่กำลังตื่นตระหนกอย่างสุดขีด
“คุณไม่ได้ ‘ฝัน’ … เมฆ” คีมพูด “คุณกำลัง ‘จดจำ’ … คุณกำลังดึงเอา ‘ภาษา’ ที่ถูกลืม… ‘พิมพ์เขียว’ ที่ไม่ควรมีมนุษย์คนไหนเข้าถึงได้… กลับขึ้นมา”
“พิมพ์เขียว?”
“อ.อัคร์…” คีมพูดชื่อนั้นออกมา… และมันฟังดูเหมือนคำสาปแช่ง “คุณคิดว่าเขาพยายามจะ ‘ตีตก’ งานของคุณงั้นเหรอ? ไม่ใช่… เขาพยายามจะ ‘ฝัง’ มัน! เขาพยายามจะหยุดคุณ… ก่อนที่คุณจะ ‘ตื่น’ ขึ้นมา… และตอนนี้…” คีมผายมือไปที่ผลงานชิ้นเอกอันน่าสะพรึงกลัวของเมฆ “ตอนนี้… คุณเพิ่งจะ ‘ตะโกน’ บอกเขา… บอก ‘ทุกคน’ … ว่า ‘จำ’ ได้แล้ว”
ความหนาวเย็นแล่นวาบไปทั่วสันหลังของเมฆ… นี่มันไม่ใช่เรื่อง “เกรด” อีกต่อไป นี่มัน… อะไรก็ไม่รู้… ที่ใหญ่กว่านั้น
“บ้า… บ้าไปแล้ว” เมฆส่ายหัว “ผมไม่เข้าใจ… ผมไม่สน… นี่มันงานของผม! นี่คือคำตอบของผม!” “ไม่! คุณต้องฟังผม…” คีมพุ่งเข้ามา… คว้าแขนเมฆไว้ มันคือการสัมผัสทางกายครั้งแรก… และมัน “ร้อน” มือของคีมที่จับแขนเขา… มันร้อนผ่าวราวกับมีไข้… หรือราวกับ… พลังงาน
“นี่ไม่ใช่ ‘คำตอบ’ … เมฆ… นี่คือ ‘คำสารภาพ’ ” คีมพูด… ใช้คำเดียวกับที่เฟิร์นพูด แต่ในความหมายที่น่ากลัวกว่าล้านเท่า “คุณกำลังสารภาพ… ในสิ่งที่คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำ!”
“คุณต้องซ่อนมัน! เดี๋ยวนี้!” คีมตวาด… ความสงบเยือกเย็นหายไปหมดสิ้น “เราต้องเอาผ้าใบลง… ฉีกกระดาษพวกนี้ทิ้ง… ก่อนที่เขาจะ…”
…เคร้ง… เสียงที่สามดังขึ้นที่ประตู
มันไม่ใช่เสียงเคาะ… มันคือเสียง “ลูกบิด” ที่ถูกบิด… อย่างช้าๆ… และหนักแน่น ทั้งเมฆและคีม… แข็งทื่อ
คีมรีบปล่อยมือจากเมฆ… เขาหันขวับไปที่ประตู… สองตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขาก้าวถอยหลัง… กลับไปยืนในเงามืดของห้อง… พยายามซ่อนตัวจากสิ่งที่กำลังจะมา
สายเกินไป
บานประตูเปิดออก…”พระเสาร์”… ในร่างของ “อาจารย์อัคร์”… ยืนอยู่ที่นั่น เขายังคงสวมเบลเซอร์สีดำสนิท… เรียบกริบ… ไร้ที่ติ เขายืนนิ่งอยู่ที่ธรณีประตู… ไม่ก้าวเข้ามา เขาไม่ได้มองเมฆ… เขาไม่ได้มองคีม…
สายตาของเขา… จับจ้องอยู่ที่ “ผนัง” … ที่เต็มไปด้วยหน้ากระดาษที่ถูกฉีก…
เขากวาดสายตามองภาพร่างเหล่านั้น… ช้าๆ… ทีละภาพ… ทีละภาพ… เหมือนผู้พิพากษาที่กำลังอ่านสำนวนคดี… ความเงียบ… มันดังยิ่งกว่าเสียงระเบิด
จนกระทั่ง… สายตาของเขามาหยุดอยู่ที่ “ผืนผ้าใบ” กลางห้อง… ผืนผ้าใบที่ “ตื่น” ขึ้นมาแล้ว อ.อัคร์ ไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยว… ไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนคีม ใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลักนั้น… มัน “ว่างเปล่า” …ว่างเปล่าจนน่าขนลุก
เขายืนนิ่งอยู่แบบนั้น… อาจจะสิบวินาที… หรืออาจจะชั่วนิรันดร์ เมฆกลั้นหายใจ… “24 ชั่วโมง… หมดเวลาแล้ว, คุณเมฆ” อ.อัคร์ พูดขึ้น… เสียงของเขายังคงทุ้ม… เรียบ… และเย็นชา… “ผมมาเพื่อรับ ‘คำตอบ’ ของคุณ… ว่าคุณจะเลือกหัวข้อไหน”
เมฆรู้สึกเหมือนลิ้นแข็ง… เขาพยายามจะพูด… แต่พูดไม่ออก เขาไม่ต้องพูด… เพราะในที่สุด… อ.อัคร์ ก็ละสายตาจากผืนผ้าใบ… แล้วหันมามอง “เมฆ” เป็นครั้งแรก… ที่ อ.อัคร์ มองเมฆ… เหมือนกำลัง “เห็น” เขาจริงๆ “แต่ดูเหมือนว่า…” อ.อัคร์ พูดต่อ… “…คุณได้ ‘ตอบ’ ผมไปแล้ว”
เขาเหลือบสายตาไปทางเงามืด… ที่คีมกำลังยืนตัวแข็งทื่อ
“…ด้วยการชี้นำที่ ‘ผิดพลาด’ … ของ ‘ผู้ช่วย’ ของคุณ” “ผม…” เมฆรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี… ก้าวไปยืนขวางระหว่าง อ.อัคร์ กับผืนผ้าใบ “ผมทำเอง… นี่คืองานของผม… นี่คือ ‘ธีสิส’ ของผม!” “ธีสิส?” อ.อัคร์ แค่นเสียง… และมันคือเสียงที่เมฆจะไม่มีวันลืม “นี่ไม่ใช่ ‘ธีสิส’, คุณเมฆ” อ.อัคร์ ก้าวเข้ามาในห้องเป็นก้าวแรก… อำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันหนักหน่วง… จนเมฆเผลอก้าวถอยหลัง
เขาเดินผ่านเมฆ… ไปหยุดอยู่หน้าผืนผ้าใบ… ใกล้… ใกล้จนเกือบจะสัมผัส
“นี่คือ…” เขาหันกลับมา… ไม่ได้มองเมฆ… เขามองทะลุผ่านเมฆ… ไปยัง “พระศุกร์” ที่ซ่อนอยู่ในเงามืด… ดวงตาสีนิลคู่นั้น… เต็มไปด้วยความพิโรธที่เยือกเย็น…
” ‘คำประกาศสงคราม’ “
