…ตึง… ตึง… ตึง…
เสียงฝีเท้าหยุดลง… หน้าประตูห้อง 407
ความเงียบที่ตามมา… มันเลวร้ายยิ่งกว่าเสียงใดๆ มันคือความเงียบที่ “รอคอย” … ความเงียบที่ “รู้”
ในห้องพักอับๆ, เวลาได้หยุดเดิน เสียงแอร์ที่เคยดัง… พลันเงียบกริบ เมฆกลั้นหายใจ… เขาไม่ได้ขยับ… แต่สัญชาตญาณสั่งให้เขาเอื้อมมือไปตะครุบปากของพระศุกร์… กันไม่ให้เสียงหอบหายใจที่เจ็บปวดนั้นเล็ดลอดออกไป
พระศุกร์, ผู้ซึ่งกำลังดิ้นรนกับความตายของ “กายเนื้อ”, พลัน “แข็งทื่อ” ความเจ็บปวดทางกายถูกแทนที่ด้วย “ความหวาดกลัว” ที่บริสุทธิ์… ดวงตาของเขาเบิกกว้าง… จ้องเขม็งไปที่บานประตูไม้อัดเก่าๆ… เขารู้… เขารู้ว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น
เมฆ… ผู้เป็นมนุษย์… หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาจ้องมองลูกบิดประตู… รอ…
…ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
เสียงเคาะดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงเคาะอย่างเร่งรีบ… ไม่ใช่การทุบประตู… มันคือการเคาะที่สุภาพ… สม่ำเสมอ… และ “เยือกเย็น” ราวกับอาจารย์ที่มาเคาะเรียกนักเรียน… หรือ… สุสานที่เคาะเรียกคนตาย
เมฆสะดุ้งสุดตัว…
“เปิดประตู, พระศุกร์”
เสียงนั้น… มันลอดผ่านบานประตูเข้ามา… ไม่ใช่การตะโกน… มันคือเสียงทุ้มลึก… กังวาน… และไร้ความรู้สึก… ของ “พระเสาร์” มันดังชัดเจน… ราวกับว่าเขาไม่ได้ยืนอยู่ “นอกห้อง”… แต่ยืนอยู่ “ในหัว” ของพวกเขา
พระศุกร์ส่ายหน้า… น้ำตาไหลออกมาจากความหวาดกลัว… เขาพึมพำผ่านฝ่ามือของเมฆ “เขา… เขา ‘รู้’ … เขา ‘สแกน’ … เขารู้ว่าเราอยู่”
“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังเจ็บปวด” เสียงของพระเสาร์ดังขึ้นอีกครั้ง… เรียบเฉย ” ‘การตกสวรรค์’ … มันคือบทลงโทษที่สาสมสำหรับ ‘ความล้มเหลว’ ” “ร่างกายมนุษย์มันเปราะบาง… ใช่ไหม? มันหนาว… มันหิว… มัน ‘กลัว’ …”
พระเสาร์กำลัง “ลิ้มรส” ความทรมานของพระศุกร์ผ่านบานประตู
“เจ้าเหลือเวลาไม่มาก, เทพองค์น้อย… ‘ภาชนะ’ นั่นกำลังจะแตกสลาย… ในไม่ช้า… พลังของเจ้าจะสลายไป… และ ‘ดวงวิญญาณ’ ของเจ้า… จะถูกกักขังไว้ในซากศพเน่าเปื่อยนี้ตลอดกาล”
พระศุกร์เริ่มสั่นสะท้าน… นี่คือความกลัวที่ลึกที่สุดของสิ่งมีชีวิตอมตะ… “การถูกจองจำ”
“เปิดประตู!” พระเสาร์สั่งอีกครั้ง
เมฆ… ผู้ซึ่งกำลังอุดปากพระศุกร์… รู้สึกถึงความขัดแย้ง เขาควรจะทำอย่างไร? ตะโกน? สู้? สู้กับอะไร? สู้กับ “สิ่ง” ที่สามารถ “อายัด” บัญชีเทพได้น่ะหรือ?
“ข้ามีข้อเสนอ… ให้เจ้า” เสียงของพระเสาร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย… เจือความเมตตาที่ “จอมปลอม” “ข้อเสนอ… ที่จะช่วยเจ้าจากชะตากรรมนั้น”
ความเงียบ…
“ส่ง ‘มนุษย์’ ผู้นั้นออกมา”
เมฆชาวาบไปทั้งตัว “ส่ง ‘ช่างทำกุญแจ’ (The Locksmith) คนนั้นออกมา” พระเสาร์พูดต่อ “ทายาทของเอลียาห์… พร้อมกับ ‘กุญแจ’ (สมุดสเก็ตช์) ของเขา” “ส่งเขาออกมาให้ข้า… แล้วข้า… ‘อาจจะ’ … พิจารณา… ยื่นคำร้องต่อสภา… เพื่อ ‘เก็บกู้’ ดวงวิญญาณของเจ้ากลับไป”
นี่คือ… การต่อรองที่เลวร้ายที่สุด มันคือการยื่น “ชีวิตอมตะ” คืนให้พระศุกร์… …เพื่อแลกกับ “ชีวิต” ของเมฆ
เมฆหันขวับไปมองพระศุกร์… เขามองเข้าไปในดวงตาที่กำลังเจ็บปวด… ที่กำลังหวาดกลัวความตาย… พระศุกร์… กำลัง “ถูกทดสอบ”
วินาทีนั้น… เมฆไม่ได้กลัว อ.อัคร์ อีกต่อไป… เขากลัว “คำตอบ” ของพระศุกร์…
พระศุกร์จ้องกลับมา… เขาเห็นความหวาดระแวงในดวงตาของเมฆ… เขาเห็นว่าเมฆ… กำลังคิดว่าเขาจะ “ทรยศ” …
ความเจ็บบนใบหน้าของพระศุกร์… แปรเปลี่ยน… จากความกลัวตาย… กลายเป็น “ความเจ็บปวด” ที่ลึกกว่า… …ความเจ็บปวด… ที่ถูก “มนุษย์” ที่เขาพยายามจะช่วย… หวาดระแวง เมฆปล่อยมือจากปากพระศุกร์อย่างแผ่วเบา
“ไป… ตาย… ซะ” พระศุกร์เค้นเสียง… กระซิบตอบ “พระเสาร์” … ผ่านบานประตู
ความเงียบโรยตัวลงอีกครั้ง… ความเงียบจากโถงทางเดิน… มันเย็นเยียบ… และหนักอึ้ง
…แล้วเสียง “ถอนหายใจ” ก็ดังขึ้น… ไม่ใช่การถอนหายใจอย่างโล่งอก… แต่คือการถอนหายใจ… อย่าง “ผิดหวัง” … และ “รำคาญ”
“น่าสมเพช” เสียงของพระเสาร์ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย… เย็นชาดุจน้ำแข็ง “เจ้าเลือก ‘มลทิน’ … จนวินาทีสุดท้าย”
…ตึง… ตึง… ตึง…
เสียงฝีเท้าที่หนักแน่น… เริ่ม “เดิน”… … “เดินจากไป” …
เมฆยังคงนิ่ง… เขาไม่กล้าขยับ… เขารอ… รอจนเสียงฝีเท้าเงียบหายไป…
…เขา… รอดแล้ว?
“มัน… มันไปแล้วเหรอ?” เมฆกระซิบ… พระศุกร์… ซึ่งบัดนี้หน้าซีดเหมือนกระดาษ… พยายามยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง เขาไม่ได้ดีใจ… เขากลับ “หวาดกลัว” … ยิ่งกว่าเดิม “ทำไม…” เมฆยังคงสับสน “ทำไมมันไม่พังประตูเข้ามา? มันขู่เราทำไม?”
“เพราะ…” พระศุกร์หอบ… ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความเข้าใจที่น่าสะพรึงกลัว “เพราะเขา… ไม่ได้มาเพื่อ ‘จับ’ เรา”
“หมายความว่าไง?”
พระศุกร์มองไปที่ผนังห้อง… ที่ชื้น… และเก่า… “เขาไม่ได้มาเพื่อ ‘เจรจา’ … เมฆ… เขาแค่มา ‘ยืนยันตำแหน่ง’ “
“ยืนยัน… ทำไม?”
พระศุกร์หันมาสบตาเมฆ… และความสิ้นหวังในดวงตานั้น… มันมืดมิดเสียยิ่งกว่าความตาย
“เขา ‘ล็อกเป้า’ เราแล้ว” “เขาแค่มา… เพื่อ ‘ประทับตรา’ อาคารหลังนี้… ตรอกนี้… บล็อกนี้…” “เมฆ…” พระศุกร์กระซิบ… “…เขาไม่ได้จะ ‘จับ’ เรา… เขาจะ ‘ลบ’ เรา… …เขาจะสั่ง ‘ชำระล้าง’ … ที่นี่”
