Tuesday, February 17, 2026

ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ

เรื่องใหม่ล่าสุด

ตอนใหม่

บทที่ 15: โลกที่ไร้เสียง

...แปร๊นนนนนนน! ...เอี๊ยดดดดด! โครม! เสียง! เสียงที่ดังจนแก้วหูแทบแตก! ความเจ็บปวดแรกที่กระแทกเข้าใส่เมฆ......

บทที่ 14: ความเงียบที่กลืนกิน

"...เขาจะ 'ชำระล้าง' ... ที่นี่" คำพูดนั้น......

บทที่ 13: เสียงเคาะจากห้วงอเวจี

...ตึง... ตึง... ตึง... เสียงฝีเท้าหยุดลง... หน้าประตูห้อง...

บทที่ 12: กายเนื้อและมรณานุสติ

ห้องพักราคาถูก... ไม่เคยเงียบ เสียงแอร์ที่ดังครืดคราด... เสียงจราจรที่ไม่เคยหลับใหลจากถนนด้านนอก......

บทที่ 11: การร่วงหล่นบนทางเท้า

...ปัง... ปัง... ปัง... เสียงเดียวที่ดังอยู่ในหัวของเมฆ... คือเสียงฝีเท้าของตัวเองที่กระทบกับทางเท้า...

ตอนที่ 2 — “ศพในเรือนกลั่น”

เรือนกลั่นตั้งอยู่แยกออกไปท้ายสวน เป็นอาคารทรงกล่องที่สูงตระหง่าน กำแพงกระจกสูงใหญ่จนไอน้ำที่เกิดจากฝนที่เพิ่งหยุดตกทำให้ทั้งอาคารดูเหมือนกำลัง หายใจไอน้ำ...

ตอนที่ 1 — “คนแปลกหน้าในบ้านกลิ่นหอม”

เรน กลับมายืนหน้าประตูเหล็กสูงสีดำของคฤหาสน์วารีอีกครั้ง ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ลอดเงาไม้ใหญ่ ทั้งที่เขาเคยสาบานกับตัวเองมาหลายปีว่าจะไม่มีวันก้าวเข้าไปในที่ที่... กลืนแม่เขาไปทั้งเป็น ป้ายทองคำเหลืองอร่ามหน้าประตูสลักคำว่า...

บทที่ 8 – รายงานที่ถูกอ่านจากอีกด้าน

เช้าวันถัดมา ภาคินตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกแปลก ๆไม่ใช่เพราะฝันร้าย คราวนี้ไม่มีท้องฟ้าใต้ดินแต่เป็นความรู้สึกแบบ…สมองยังอยู่บนเขา...

บทที่ 7 – หมู่บ้านที่ไม่มีอยู่ในแผนที่

“ขึ้นเขารอบสองในสองวัน…หัวข้อวิจัยผมควรเปลี่ยนเป็นเรื่อง ‘ความฟิตของนักโบราณคดี’ หรือเปล่าเนี่ย” ภาคินบ่นเบา ๆ...

บทที่ 6 – หมู่บ้านที่มองฟ้าคนละแบบ

แสงเช้าสีอ่อนลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้มาปะทะหน้าแบบไม่ถามความสมัครใจ ภาคินลืมตาขึ้นช้า ๆ รู้สึกเหมือนสมองยังนอนอยู่แต่หนังตาตื่นแล้ว อย่างน้อย…ก็ไม่มีท้องฟ้าใต้ดินในแพ็กเกจความฝันรอบล่าสุด ถือว่าเป็นข่าวดีอันดับหนึ่งของเช้าวันนี้ ข่าวร้ายคือ หมอนในหมู่บ้านห้วยศิลานุ่มกว่าที่ห้องเช่ากรุงเทพฯ...

บทที่ 5 – คนที่ฝันถึงท้องฟ้าผิดด้าน

หัวใจเต้นดังในอกจนกลัวว่าคนหลังประตูจะได้ยินภาคินกลืนน้ำลาย ฝ่ามือยังชื้นเหงื่อจากฝันเมื่อครู่ เที่ยงคืน…แล้วคนมองดาวมาหาหน้าห้องนี่มันโหมดไหนวะเนี่ย เขาลุกจากฟูกอย่างระมัดระวัง เดินไปใกล้ประตูไม้เสียงด้านนอกรออย่างเงียบ ๆ...

บทที่ 4 – คืนแรกในห้วยศิลา

แสงไฟจากหน้าบ้านป้าแสงลอยสีเหลืองนวลออกมาต้อนรับพวกเขาตอนที่ทั้งคู่เดินลงจากทางเขามาถึงพอดี เสียงแม่เด็กเมื่อครู่ยังดังบ่น ๆ อยู่หน้ารั้ว “บอกแล้วไงว่าอย่าขึ้นไปบนเขาตอนฟ้ามืด!...

บทที่ 3 – ลานหินเหนือหมู่บ้าน

ทางดินหลังบ้านป้าแสงค่อย ๆ ไต่ขึ้นจากพื้นราบไปสู่เชิงเขาหญ้าข้างทางสูงประมาณเข่าพร้อมใจเกี่ยวขากางเกงภาคินทุกฝีก้าวยุงบางตัวบินวนอยู่ใกล้ ๆ...

บทที่ 10: สัจธรรมในสิบนาที

ความเงียบที่ อ.อัคร์ ทิ้งไว้เบื้องหลัง... มันดังยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง...

บทที่ 9: อักษรสีเลือด

"คำประกาศสงคราม" คำพูดนั้น... แขวนค้างอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบ มันหนักหน่วง... และแหลมคม......

บทที่ 8: คำสารภาพบนผืนผ้าใบ

"คุณทำอะไรลงไป... เมฆ” คำถามนั้นแขวนค้างอยู่ในอากาศที่หนาหนัก... มันไม่ใช่คำชื่นชม... ไม่ใช่คำตำหนิ......

บทที่ 7: สมรภูมิผ้าใบ

เมื่อเฟิร์นกับเต๋ากลับไปแล้ว... สตูดิโอก็กลับสู่ความเงียบ แต่มันไม่ใช่ความเงียบแห่งความพ่ายแพ้... ไม่ใช่อีกต่อไป...

บทที่ 6: เศษซากในความเงียบ

เมื่อประตูบานนั้นปิดลง... โลกทั้งใบของเมฆก็พังครืน มันไม่ใช่การพังทลายแบบเสียงดัง... แต่เป็นการยุบตัวอย่างเงียบเชียบ......

บทที่ 5: แสงและเงามฤตยู

บรรยากาศในห้องสตูดิโอ... เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ "เปลี่ยน"...

บทที่ 4: ผู้คุมกฎแห่งเงามืด

"มรดกที่หลับใหล" คำสองคำนี้... ก้องอยู่ในความเงียบของสตูดิโอราวกับคาถา มันไม่ใช่คำแนะนำ... มันคือ...