ณ ห้วงอสงไขยที่แสงสว่างมิอาจวัดค่าเป็นกลางวันหรือกลางคืน… การตัดสินครั้งสุดท้ายกำลังจะเกิดขึ้น
ณ ศูนย์กลางของมหาวิหารแห่งปัญญา “พระเสาร์” (♄ เสนา (Sena) — ดาวเสาร์ — ทรงรัศมีสีม่วง ผู้คุมกฎแห่งเวลาและชะตากรรม ถือเคียวแห่งการสิ้นสุด สัญลักษณ์: นาฬิกาทรายดำ พลัง: กาลเวลา, การพิพากษา, การชำระบาป) เทพนักรบผู้บัญชาการกองกำลังพิทักษ์กฎ ยืนสงบอยู่เบื้องหน้าสภาสูง แสงแห่งปัญญาฉายจับร่างอันสมบูรณ์แบบของเขา แต่แววตากลับเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก
“คดีหมายเลข 778… โลกมนุษย์” เสียงของพระเสาร์กังวาน “ข้อมูลสรุปแล้วขอรับ, ท่านเอเธอเรียนผู้เป็นใหญ่ และสมาชิกสภาสูงทุกท่าน”
บนแท่นตัดสินที่ล้อมรอบ, เหล่าผู้อาวุโสแห่งสวรรค์นิ่งฟัง
“มลทินได้หยั่งรากลึกเกินกว่าจะเยียวยา ความรักที่ไร้เงื่อนไข… สิ่งที่เราใช้สร้างพวกเขาขึ้นมา… ได้จบสิ้นลงแล้ว”
“และท่านมีหลักฐานยืนยัน” เสียงหนึ่งในสภาเอ่ยถาม มิใช่คำถาม แต่คือการทวนสัจจะ “ขอรับ” พระเสาร์ตอบ “หลักฐานชิ้นสุดท้าย… คือสายเลือดของ ‘เอลียาห์’ เทพผู้ตกสวรรค์องค์แรกที่ทรยศพวกเราเพื่อความรัก… บัดนี้ ทายาทคนสุดท้ายของเขา ‘เมฆ’ กำลังทำวิทยานิพนธ์เพื่อพิสูจน์ว่า ‘ความรัก’ นั้นไร้ค่าและสิ้นสุดลงแล้ว”
ความเงียบที่หนักหน่วงปกคลุมสภา มันคือข้อพิสูจน์ที่สมบูรณ์แบบ… เมื่อแม้แต่สายเลือดที่เริ่มต้นด้วยรักแท้ ยังหันหลังให้กับมัน
“หากแม้แต่สายเลือดของเอลียาห์ยังสิ้นศรัทธา… มนุษย์ก็ไม่เหลือค่าให้ปกป้อง” พระเสาร์สรุป “ข้าขออนุมัติ ‘แผนชำระล้าง’ โดยทันที”
“เดี๋ยวก่อน!”
เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น… ไม่ใช่เสียงตวาด แต่เป็นเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์และมั่นคง
“พระศุกร์” เทพผู้ตรวจการฝ่ายบันทึกความดี (♀ — ศุกรา (Sukhra) — ดาวศุกร์ เทพแห่งความงามและอารมณ์ ส่องแสงแห่งรักยามค่ำคืน สัญลักษณ์: ดอกบัวเงิน พลัง: เสน่ห์, ความกลมเกลียว, ศิลปะ) ก้าวออกมาจากเงามืด รัศมีสีเงินอมเหลืองอ่อนโยนของเขาดูเปราะบางเหลือเกินเมื่อเทียบกับรัศมีสีม่วงอันแข็งกร้าวของพระเสาร์
“ข้อมูลของพระเสาร์ยังไม่สมบูรณ์” พระศุกร์กล่าวอย่างใจเย็น แม้จะรู้ว่ากำลังขัดขวางมติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่การสร้างโลก
“ว่ามา, พระศุกร์” ผู้อาวุโสเอ่ยอนุญาต
“ข้าติดตามกรณีศึกษานี้เช่นกัน… จริงที่เขาเริ่มต้นด้วยความสิ้นหวัง” พระศุกร์สบตากับพระเสาร์โดยตรง “แต่ในตัวของ ‘เมฆ’ … มรดกของเอลียาห์ยังไม่ตาย มันแค่หลับใหล… ศรัทธาของเขายังไม่ถูกทำลาย มันแค่รอการปลุกให้ฟื้นคืน”
พระเสาร์แค่นเสียง “ความหวังลมๆ แล้งๆ ของท่าน ไม่สามารถหยุดยั้งการชำระล้างได้, พระศุกร์ ความรู้สึกส่วนตัวของท่านกำลังทำให้การตัดสินล่าช้า”
“ไม่ใช่ความรู้สึกส่วนตัว!” พระศุกร์ตอบกลับ “แต่มันคือความจริงที่ยังไม่ถูกค้นพบ! ถ้าพระเสาร์มั่นใจในข้อมูลของท่าน… ข้าก็มั่นใจในสิ่งที่ข้ามองเห็นเช่นกัน”
ความตึงเครียดบางเบาเสียดแทงไปทั่ววิหาร
“ข้าขออาสา” พระศุกร์คุกเข่าลง “ส่งข้าลงไป ข้าจะไปปลุกมรดกนั้นด้วยตนเอง ข้าจะพิสูจน์ให้สภาเห็นว่า ‘รักแท้’ ยังคงอยู่… แม้ในจิตใจที่มืดบอดที่สุด”
“มันเสี่ยงเกินไป!” พระเสาร์ค้านทันควัน “การส่งเทพบริสุทธิ์เช่นท่านลงไปในกองมลทินนั้น… ท่านจะแปดเปื้อน!” “ถ้าความบริสุทธิ์ของข้า ไม่สามารถทนต่อการทดสอบได้… มันก็คงไม่ใช่ความบริสุทธิ์ที่แท้จริง” พระศุกร์ตอบ
สภานิ่งเงียบไปชั่วขณะ… ก่อนที่เสียงผู้อาวุโสจะดังขึ้นอีกครั้ง
“การตัดสินถูกระงับ”
“ท่านสภา!” พระเสาร์อุทาน
“พระศุกร์… เจ้ามีเวลา ‘หนึ่งมหาวาระ’ (หนึ่งภาคการศึกษา) จนกว่าวิทยานิพนธ์ชิ้นนั้นจะเสร็จสมบูรณ์ หากเจ้าทำสำเร็จ ‘แผนชำระล้าง’ จะถูกยกเลิกถาวร… แต่ถ้าเจ้าล้มเหลว หรือถูกโลกมนุษย์กลืนกิน… การชำระล้างจะเริ่มขึ้นทันที และดวงวิญญาณของเจ้า… จะถูกผนึกไว้กับโลกใบนั้นตลอดกาล…”
พระศุกร์น้อมรับคำตัดสิน “ข้าขอรับบัญชา”
ปีกสีขาวบริสุทธิ์สยายออก ฉีกผ่านม่านพลังแห่งสวรรค์… มุ่งหน้าสู่โลกสีครามที่กำลังรอคอยการพิพากษา โดยไม่รู้เลยว่าชะตากรรมทั้งหมดของพวกเขากำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย… และวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาศิลปะที่หมดไฟเพียงคนเดียว พระเสาร์ยืนมองแสงของพระศุกร์ที่ลับหายไป กำหมัดแน่นจนรัศมีสีม่วงสั่นสะเทือน
…ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านต้องแปดเปื้อนเพราะเศษฝุ่นดินพวกนั้น, พระศุกร์…
…แม้ว่าข้าจะต้องลงไป… ‘กำจัด’ หลักฐานชิ้นนั้นด้วยมือข้าเองก็ตาม
