...แปร๊นนนนนนน! ...เอี๊ยดดดดด! โครม! เสียง! เสียงที่ดังจนแก้วหูแทบแตก! ความเจ็บปวดแรกที่กระแทกเข้าใส่เมฆ... ไม่ใช่ "คลื่น" แห่งการลบ... แต่คือ "เสียง"...

"...เขาจะ 'ชำระล้าง' ... ที่นี่" คำพูดนั้น... มันไม่ใช่คำขู่ มันคือ "กำหนดการ" เมฆจ้องมองพระศุกร์ที่กำลังสั่นสะท้านอยู่บนพื้น "ชำระล้าง... ยังไงวะ"...

...ตึง... ตึง... ตึง... เสียงฝีเท้าหยุดลง... หน้าประตูห้อง 407 ความเงียบที่ตามมา... มันเลวร้ายยิ่งกว่าเสียงใดๆ มันคือความเงียบที่ "รอคอย" ......

ห้องพักราคาถูก... ไม่เคยเงียบ เสียงแอร์ที่ดังครืดคราด... เสียงจราจรที่ไม่เคยหลับใหลจากถนนด้านนอก... และเสียงนีออนที่กะพริบ ...ซซซ... ผ่านม่านหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท แต่สำหรับเมฆ... โลกทั้งใบของเขากำลังเงียบงัน เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม......

...ปัง... ปัง... ปัง... เสียงเดียวที่ดังอยู่ในหัวของเมฆ... คือเสียงฝีเท้าของตัวเองที่กระทบกับทางเท้า เขาวิ่ง... เขาวิ่งจนปอดแทบฉีก... เขาวิ่งโดยไม่รู้ว่ากำลังจะไปไหน... มหาวิทยาลัยที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเขา... บัดนี้กลายเป็น "เขตอันตราย"...

เรือนกลั่นตั้งอยู่แยกออกไปท้ายสวน เป็นอาคารทรงกล่องที่สูงตระหง่าน กำแพงกระจกสูงใหญ่จนไอน้ำที่เกิดจากฝนที่เพิ่งหยุดตกทำให้ทั้งอาคารดูเหมือนกำลัง หายใจไอน้ำ สีขาวขุ่นออกมาอย่างช้าๆ ตำรวจยังคงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา กวินอ้างเหตุผลว่า “เรื่องในบ้าน” ซึ่งเรนได้ยินแล้วก็อยากหัวเราะในลำคอ เพราะคำว่า...

เรน กลับมายืนหน้าประตูเหล็กสูงสีดำของคฤหาสน์วารีอีกครั้ง ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ลอดเงาไม้ใหญ่ ทั้งที่เขาเคยสาบานกับตัวเองมาหลายปีว่าจะไม่มีวันก้าวเข้าไปในที่ที่... กลืนแม่เขาไปทั้งเป็น ป้ายทองคำเหลืองอร่ามหน้าประตูสลักคำว่า Varee Parfum House อย่างโอ่อ่า มันดูหรูหรา...

Prologue — “กลิ่นที่หายไป” กลางคืนเมื่อเจ็ดปีก่อน เสียงฝนที่ซัดสาดลงกระทบหลังคากระจกของเรือนกลั่นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มันไม่ใช่แค่เสียงของธรรมชาติ แต่คล้ายกับเสียงของนาฬิกาเรือนใหญ่ที่กำลังถูกตั้งให้เดินถอยหลังไปสู่จุดเริ่มต้น ดร.รสา วางขวดแก้วทรงคอเรียวลงบนโต๊ะสแตนเลสที่สะท้อนแสงไฟนีออนเย็นเยียบ ของเหลวสีใสที่บรรจุอยู่ข้างใน…ไม่ใช่เพียงแค่น้ำหอม แต่มันคือ “ความลับ” ที่ถูกกลั่นออกมาเป็นหยดแรก เธอก้มลงสูดมันอีกครั้งอย่างตั้งใจ...

เช้าวันถัดมา ภาคินตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกแปลก ๆไม่ใช่เพราะฝันร้าย คราวนี้ไม่มีท้องฟ้าใต้ดินแต่เป็นความรู้สึกแบบ…สมองยังอยู่บนเขา แต่ตัวลงมานอนบนฟูกแล้วเรียบร้อย เขานอนนิ่งมองเพดานสักพักภาพเมื่อคืนไหลย้อนกลับมาทีละช็อตวงหิน ลายดาวที่เรียงตัวเป็นแผนที่หมู่บ้านกลับด้านเสียงฮัมเบา ๆ บนลมแผ่นหินที่มีชื่อคน “หายไป”และเสียงของดาบอที่พูดว่า “ผมไม่อยากให้ชื่อคุณไปอยู่บนหินพวกนี้ง่าย...

“ขึ้นเขารอบสองในสองวัน…หัวข้อวิจัยผมควรเปลี่ยนเป็นเรื่อง ‘ความฟิตของนักโบราณคดี’ หรือเปล่าเนี่ย” ภาคินบ่นเบา ๆ ขณะรูดซิปกระเป๋าเป้ฟ้ายังไม่มืดสนิท แต่แสงเย็นก็ไหลลงไปกองอยู่หลังภูเขาแล้วในครัว ป้าแสงกำลังเก็บล้างจานเสียงกุกกัก พอเห็นเขาสะพายเป้ก็หันมามองทันที “จะขึ้นเขากันอีกแล้วเหรอหลาน” น้ำเสียงไม่ห้าม...

แสงเช้าสีอ่อนลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้มาปะทะหน้าแบบไม่ถามความสมัครใจ ภาคินลืมตาขึ้นช้า ๆ รู้สึกเหมือนสมองยังนอนอยู่แต่หนังตาตื่นแล้ว อย่างน้อย…ก็ไม่มีท้องฟ้าใต้ดินในแพ็กเกจความฝันรอบล่าสุด ถือว่าเป็นข่าวดีอันดับหนึ่งของเช้าวันนี้ ข่าวร้ายคือ หมอนในหมู่บ้านห้วยศิลานุ่มกว่าที่ห้องเช่ากรุงเทพฯ เยอะ ทำให้เขามีความรู้สึกอยากเป็น “นักวิชาการติดหมอน” มากขึ้นเป็นพิเศษ เสียงป้าแสงตะโกนเรียกจากชั้นล่างดังขึ้นมาอย่างแข็งแรง “คุณภาคิน—ลงมากินข้าวได้แล้วหลาน เดี๋ยวข้าวเย็น กลายเป็นวิทยานิพนธ์แช่แข็งนะ!” ที่นี่เปลี่ยนทุกอย่างให้เป็นวิทยานิพนธ์ได้หมดจริง...

หัวใจเต้นดังในอกจนกลัวว่าคนหลังประตูจะได้ยินภาคินกลืนน้ำลาย ฝ่ามือยังชื้นเหงื่อจากฝันเมื่อครู่ เที่ยงคืน…แล้วคนมองดาวมาหาหน้าห้องนี่มันโหมดไหนวะเนี่ย เขาลุกจากฟูกอย่างระมัดระวัง เดินไปใกล้ประตูไม้เสียงด้านนอกรออย่างเงียบ ๆ ไม่มีการเคาะซ้ำ ไม่มีการเร่งเร้า “ตื่นอยู่ครับ” เสียงของเขาแห้งกว่าที่คิด “มีอะไรหรือเปล่า” “ถ้าไม่สะดวก ผมค่อยมาใหม่ก็ได้”...