“แม่ครับ! ผมถามจริงๆ เถอะ ทำไมผมต้องแชร์ห้องนอนกับไอ้เด็กดอยนั่นด้วย!?”
ผม… ‘วิน’ นักศึกษาวิศวะปี 3 ผู้รักความสงบและความสะอาดระดับ CEO บริษัทน้ำยาฆ่าเชื้อ กำลังยืนเท้าเอวโวยวายอยู่กลางห้องนั่งเล่น
แม่ผมที่กำลังจัดแจกันดอกไม้อย่างอารมณ์ดี หันมาส่งยิ้มหวาน “เอาน่าตาวิน ฝากเลี้ยงน้องหน่อย พ่อเขากับพ่อเราเป็นเพื่อนรักกันนะ อีกอย่างน้องเพิ่งลงมาจากดอย ไม่คุ้นกับเมืองหลวง ให้ไปอยู่หอคนเดียว เดี๋ยวก็โดนหลอกไปขายพอดี”
“แต่ห้องนอนแขกก็มี!” ผมเถียงคอเป็นเอ็น
“ห้องนั้นพ่อเขาเอาไว้เก็บชุดไม้กอล์ฟ กับตู้ไวน์เต็มไปหมดแล้วลูก น้องมาอยู่ด้วย เดี๋ยวก็ชิน… อ๊ะ! นั่นไง เสียงรถพ่อมาแล้ว!”
เสียงบีบแตรปี๊นๆ ดังลั่นหน้าบ้าน ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ จินตนาการภาพเด็กดอยตัวผอมเกร็ง ใส่ชุดมอมแมม แบกไก่มาในตะกร้า… โอ๊ย แค่คิดห้องนอนอันแสนสะอาดของผมก็สั่นสะเทือนแล้ว
ผมเดินตามแม่ฉับๆ ออกไปหน้าบ้าน ประตูรั้วเลื่อนเปิดออก รถกระบะคันใหญ่ของพ่อแล่นเข้ามาจอด
“ถึงแล้วโว้ยยย! ไอ้ลูกชาย ลงมาเร็ว เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามนะเว้ย!” พ่อผมตะโกนลงมาจากรถอย่างร่าเริง
ประตูฝั่งคนนั่งเปิดออก… และวินาทีนั้น ภาพในหัวผมก็แตกกระจายไม่มีชิ้นดี ไม่ใช่เด็กผอมกะหร่อง… แต่สิ่งที่ก้าวลงมาคือ ‘ยักษ์’!
เด็กหนุ่มอายุราว 19 ปี ตัวสูงชะลูดน่าจะเกือบ 190 เซนติเมตร ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดที่ดูสุขภาพดีแบบคนตากแดดตากลม กล้ามแขนที่เป็นมัดๆ โผล่พ้นเสื้อกั๊กผ้าฝ้ายตัวเก่าๆ ออกมาอย่างชัดเจน เส้นผมสีดำสนิทดูยุ่งเหยิงเหมือนรังนกแต่กลับดูดีชะมัด
“สวัสดีจ้ะพ่อจ๋า แม่จ๋า!” เจ้ายักษ์นั่นยกมือไหว้พ่อกับแม่ผมเสียงดังฟังชัด แล้วฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวจั๊วะ ตาหยีเป็นสระอิ
ดูซื่อบื้อ… แต่ทำไมหุ่นมันน่าหมั่นไส้ขนาดนี้วะ!
“ร้อน… ร้อนจังเลยจ้ะพ่อ เมืองข้างล่างนี่อากาศเหมือนอยู่ในหม้อนึ่งข้าวเหนียวเลย” เจ้าเด็กยักษ์บ่นพึมพำ ก่อนจะทำสิ่งที่ผมต้องตาค้าง
พรึ่บ!
เขาถอดเสื้อกั๊กผ้าฝ้ายตัวนั้นออกโยนพาดบ่า เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นปั้ก หน้าท้องเป็นลอนซิกแพคสวยงามแบบที่คนเข้ายิมอย่างผมต้องอิจฉา เม็ดเหงื่อใสๆ ไหลกลิ้งผ่านร่องกล้ามเนื้อลงมา…
“ว…ว้ายยย! ตาเถรตกใต้ถุน!” แม่ผมเอามือทาบอก แต่ตามองหุ่นเด็กนั่นตาเยิ้ม “หนู ‘กระทิง’ ลูก… ถอดเสื้อตรงนี้เลยเหรอจ๊ะ?”
“มันร้อนนี่จ๊ะแม่จ๋า บนดอยข้าไม่ใส่เสื้อเดินป่ากันหรอก สบายตัวกว่าเยอะ!” เจ้ากระทิงตอบหน้าตาเฉย แล้วหันมาเจอผม
สายตาใสซื่อคู่นั้นจ้องมองผมตาแป๋ว ก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้ามาหา… เข้ามาใกล้… ใกล้จนผมได้กลิ่นกายสะอาดๆ เหมือนกลิ่นแดดผสมกลิ่นป่า
“คนนี้ใครจ๊ะพ่อ? ขาวจั๊วะเหมือนเต้าหู้เลย น่ากินจัง”
“เฮ้ย!” ผมสะดุ้งถอยหลัง “กูชื่อวิน! เป็นพี่มึง! แล้วกูไม่ใช่ของกินโว้ย!”
กระทิงทำตาโต “อ๋อ… ‘ลูกพี่’ เองเหรอ! พ่อผู้ใหญ่บอกว่าให้ข้ามาเป็นลูกสมุนของลูกพี่!”
ทันใดนั้น เขาก็พุ่งเข้ามาจับมือผม แล้วดึงเข้าไป… กอด!
หน้าของผมกระแทกเข้ากับแผงอกเปลือยเปล่าที่ทั้งร้อนและแข็งแกร่งเต็มๆ ความชื้นของเหงื่อและความแน่นของกล้ามเนื้อทำเอาผมสตั๊นไปสามวิ
“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะจ๊ะลูกพี่! ข้าสัญญาว่าจะดูแลลูกพี่อย่างดี ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม!”
เขากอดแน่นขึ้นอีก จนผมรู้สึกเหมือนกำลังโดนหมีควายรัด “ป…ปล่อย! ปล่อยกู! หายใจไม่ออก!”
กระทิงรีบผละออก แล้วมองผมด้วยสายตาสำนึกผิดเหมือนหมาหงอย “ขอโทษจ้ะลูกพี่ ตัวลูกพี่นิ่มนิ่ม ข้าเลยเผลอกอดแรงไปหน่อย… เจ็บตรงไหนไหม?”
มือหนาๆ ของมันเริ่มลูบไปตามแขน ตามไหล่ผม เพื่อเช็คว่าผมบุบสลายตรงไหนหรือเปล่า การสัมผัสของมันดูบริสุทธิ์ใจมาก แต่ทำไมผมถึงรู้สึกขนลุกแปลกๆ (และหน้าร้อนผ่าวๆ) ก็ไม่รู้
“พอ! ไม่ต้องจับ!” ผมปัดมือมันออก จัดเสื้อตัวเองแก้เขิน “ไป! ขนของขึ้นไปบนห้องได้แล้ว อย่ามายืนโชว์นมตรงนี้ ชาวบ้านเขาแตกตื่นหมด!”
“จ้ะลูกพี่!” กระทิงรับคำอย่างแข็งขัน
มันเดินไปที่ท้ายรถกระบะ แล้วแบกกระสอบใบยักษ์สองใบขึ้นบ่าซ้ายขวาอย่างง่ายดายราวกับแบกนุ่น กล้ามเนื้อหลังขยับไหวตามจังหวะการเดิน…
ผมมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นแล้วได้แต่กลืนน้ำลาย
ชิบหายแล้วไอ้วิน… ชีวิตสงบสุขของมึง จบสิ้นลงตั้งแต่วันนี้แหละ!
ท้ายบท: ความวายป่วงในห้องนอน
พอขึ้นมาถึงห้องนอนของผม กระทิงวางของลง แล้วมองไปรอบๆ ห้องตาเป็นประกาย
“โห… ห้องลูกพี่หอมจัง พื้นก็เงาวับ น่านอนกลิ้งเกลือกที่สุด”
“ห้ามกลิ้ง!” ผมชี้หน้าคาดโทษ “กติกานะ 1. ห้ามทำห้องรก 2. ห้ามส่งเสียงดัง 3. ห้าม…”
พูดยังไม่ทันจบ กระทิงก็เริ่มปลดเชือกกางเกงเลตัวโคร่งที่ใส่อยู่
“เฮ้ยๆๆ! มึงจะทำอะไร!?” ผมตะโกนลั่น ยกมือปิดตา
“ก็เปลี่ยนชุดไงจ๊ะลูกพี่ กางเกงตัวนี้มันคัน ข้าเอาผ้าเตี่ยวมาใส่สบายกว่า” กระทิงตอบเสียงใส “ลูกพี่จะอายทำไม ผู้ชายเหมือนกัน หรือลูกพี่ไม่เคยเห็นช้างน้อย?”
“กูไม่อยากดูช้างมึงโว้ยยย! เข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ!”
ผมรีบถีบส่งไอ้เด็กดอยเข้าห้องน้ำไป แล้วทรุดตัวลงนั่งกุมขมับบนเตียง…
เสียงผิวปากอย่างสบายใจดังมาจากในห้องน้ำ… นี่ผมจะต้องอยู่กับไอ้เด็กซื่อบื้อ (ที่หุ่นโคตรเอ็กซ์) นี่ไปตลอดทั้งเทอมจริงๆ เหรอวะเนี่ย?
