“กฎข้อที่ 1 ห้ามเรียกกูว่า ‘เมีย’ ต่อหน้าคนอื่น!” “กฎข้อที่ 2 ห้ามกอดกูในที่สาธารณะ!” “กฎข้อที่ 3… เลิกมองกูด้วยสายตาหื่นกามแบบนั้นสักที!”
ผมร่ายยาวใส่ ‘กระทิง’ ตลอดทางขับรถกลับกรุงเทพฯ หน้าผมร้อนผ่าวทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์ในกระท่อมเมื่อคืน… รอยสัมผัสอุ่นๆ ของมันยังติดอยู่ที่ผิวผมอยู่เลย
“จ้ะลูกพี่… เอ้ย คู่หมั้นจ๋า” กระทิงรับคำหน้าบาน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ข้าจะเก็บไว้เรียกตอนเราอยู่กันสองต่อสองในห้องนอนนะจ๊ะ”
“โว้ยยย! ขนลุก!”
🏍️ ผู้มาเยือนปริศนา
เมื่อรถเลี้ยวเข้าประตูรั้วบ้านผม… สิ่งแรกที่สะดุดตาคือ มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์สีดำด้าน คันยักษ์ จอดตระหง่านอยู่หน้าโรงรถ ดูดุดันและแพงระยับ
“รถใครวะ? เพื่อนพ่อเหรอ?” ผมพึมพำ
ทันทีที่ผมจอดรถ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งก็เดินออกมาจากเงามืดของโรงรถ… เขาสูงพอกับกระทิง แต่ไหล่กว้างกว่า ดูเป็นผู้ใหญ่กว่า สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำ กางเกงยีนส์เดฟขาดเข่า และรองเท้าบูทหนัง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเหมือนกระทิงเวอร์ชันอัปเกรด… เถื่อนกว่า ดุกว่า และสายตาคมกริบกว่า
“พี่ภูผา!!”
กระทิงตะโกนลั่น กระโดดลงจากรถวิ่งเข้าไปหาผู้ชายคนนั้นด้วยความดีใจจนหางทิพย์กระดิก
“ไอ้ทิง! โตขึ้นเยอะนี่หว่า!” ชายหนุ่มคนนั้นรับตัวกระทิงไว้ แล้วตบหลังน้องชายดัง ป้าบๆ เสียงหนักแน่นแบบลูกผู้ชายคุยกัน
ผมยืนงง… ‘ภูผา’? พี่ชายที่กระทิงเคยบอกว่าหนีลงดอยมาทำงานในเมืองเมื่อ 5 ปีก่อนน่ะเหรอ?
ภูผาผละออกจากกระทิง แล้วหันมามองผม… สายตาของเขาไม่เหมือนสายตาใสซื่อของกระทิง แต่มันเป็นสายตาของ “นักล่า” ที่กำลังประเมินเหยื่อ กวาดมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า
“นี่เหรอ… คนที่พ่อบอกว่ามึงจะเอามาทำเมีย?”
ภูผาแสยะยิ้มมุมปาก เดินอาดๆ เข้ามาหาผม “หน้าตาจืดชืด… ตัวบางอย่างกับกระดาษ… จะไหวเหรอวะทิง?”
“ไหวอะไร!?” ผมชักสีหน้า “ผมชื่อวิน! เจ้าของบ้านนี้ แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์คนอื่นในบ้านเขา?”
“หึ… ปากเก่งใช้ได้” ภูผายื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมน้ำหอมผู้ชายราคาแพง “กูชื่อ ‘ภูผา’ พี่ชายไอ้กระทิง… กูมาเพื่อดูให้เห็นกับตาว่า ‘ว่าที่น้องสะใภ้’ มีดีอะไร ถึงทำให้พ่อกูยอมรับได้”
🛠️ บททดสอบฉบับพี่ชาย
เย็นวันนั้น บรรยากาศในบ้านมาคุสุดๆ พ่อแม่ผมไม่อยู่ (ไปทัวร์ยุโรปทิ้งลูกอีกแล้ว) เหลือแค่ผม กระทิง และภูผา
ภูผานั่งไขว่ห้างจิบเบียร์อยู่บนโซฟา สายตาจับจ้องผมที่กำลังนั่งทำงานในคอมฯ ตลอดเวลา ส่วนกระทิงนั่งปอกผลไม้ (ด้วยมีดอีโต้) อยู่ข้างๆ พี่ชาย
“ได้ข่าวว่าเรียนวิศวะ?” ภูผาถามขึ้นลอยๆ
“ครับ” ผมตอบสั้นๆ
“วิศวะกระดาษ หรือทำเป็นจริง?” ภูผาลุกขึ้นเดินไปที่หลังบ้าน “รถมอไซค์กูสตาร์ทไม่ติด… มาดูให้หน่อยสิว่าที่น้องสะใภ้ ถ้าซ่อมไม่ได้… กูจะพาไอ้กระทิงกลับดอย”
“เฮ้ย! พี่ภู! รถพี่เพิ่งขับมาเมื่อกี้จะเสียได้ไง!” กระทิงท้วง
“เงียบปากไปไอ้ทิง กูจะคุยกับเมียมึง”
ผมกำหมัดแน่น… นี่มันหยามศักดิ์ศรีเด็กวิศวะชัดๆ! “ได้! เดี๋ยวดูให้!”
ผมเดินตามไปที่รถบิ๊กไบค์ จัดการเช็คระบบไฟ หัวเทียน… ปรากฏว่า ‘ปลั๊กหัวเทียนหลุด’… หลุดแบบจงใจดึงชัดๆ!
ผมเสียบปลั๊กกลับเข้าที่ แล้วบิดกุญแจสตาร์ท บรื้นนนน! เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง
“แค่นี้ครับ” ผมปัดมือที่เปื้อนคราบน้ำมัน “ฝีมือเด็กอนุบาลแกล้งกันชัดๆ”
ภูผามองผม นัยน์ตาฉายแววพอใจวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาทำหน้านิ่ง “ก็พอมีน้ำยา… แต่นี่แค่น้ำจิ้ม”
เขาเดินเข้ามาประชิดตัวผมอีกครั้ง คราวนี้ต้อนผมจนหลังชนกำแพงโรงรถ แขนแกร่งสองข้างยันกำแพงล็อกตัวผมไว้ตรงกลาง (ท่า Kabedon)
“เก่งเรื่องเครื่องยนต์… แล้วเรื่อง ‘บนเตียง’ ล่ะ เก่งเหมือนปากไหม?”
ภูผาก้มหน้าลงมา สายตาแพรวพราวแบบแบดบอยเต็มขั้น “ไอ้กระทิงมันหัวอ่อน… แต่มันแรงเยอะนะ มึงจะรับแรงกระแทกไหวเหรอ? หรืออยากให้กูช่วย… ‘เทรน’ ให้ก่อน?”
“ไอ้โรคจิต! ถอยไปนะเว้ย!” ผมจะผลักอกเขา แต่สู้แรงคนตัวโตกว่าไม่ได้
ทันใดนั้น…
หมับ!
มือหนาของใครบางคนกระชากไหล่ภูผาเหวี่ยงออกไปอย่างแรง จนภูผาเซถอยหลัง
กระทิง! แต่นี่ไม่ใช่กระทิงโหมดลูกหมาซื่อบื้อ… มันยืนขวางหน้าผม แววตาวาวโรจน์ดุดันเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังโกรธจัด เส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับ เสียงคำรามต่ำในลำคอ
“อย่าแตะต้องลูกพี่ของข้า!”
กระทิงจ้องหน้าพี่ชายตัวเองเขม็ง รังสีอำมหิตแผ่พุ่ง “ลูกพี่เป็นของข้า… ใครหน้าไหนก็ห้ามยุ่ง แม้แต่พี่… ข้าก็ไม่เว้น!”
ผมยืนตัวแข็งอยู่ข้างหลัง มองแผ่นหลังกว้างที่กำลังสั่นเทิ้มด้วยความโกรธของกระทิง… นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นมัน ‘เอาจริง’ และ… โคตรเท่!
ภูผามองน้องชายตัวเองแล้วยิ้มมุมปาก… ยิ้มแบบภูมิใจ? “หึ… รู้จักหวงของแล้วนี่หว่า… นึกว่าจะเป็นแค่ลูกหมาเดินตามต้อยๆ”
ภูผาจัดปกเสื้อแจ็คเก็ตให้เข้าที่ “โอเค… กูยอมรับมันก็ได้ แต่ยังไม่จบหรอกนะ… เพราะกูจะย้ายมาอยู่ที่นี่สักพัก จะมาช่วย ‘สอนงาน’ ให้พวกมึงรักกันให้รอด!”
😱 สรุปสถานการณ์ปัจจุบัน:
วิน: หัวจะปวด มีผู้ชายเถื่อนๆ ในบ้านเพิ่มมาอีก 1 คน
กระทิง: เข้าสู่โหมด “หมาหวงก้าง” ขั้นรุนแรง ไม่ยอมห่างวินแม้แต่ก้าวเดียว
ภูผา: พี่ชายตัวปั่น ที่ดูเหมือนจะสนุกกับการแกล้งน้องสะใภ้ และยั่วโมโหน้องชาย
ตอนหน้า: เมื่อ ภูผา เริ่มปฏิบัติการ “กขค” ด้วยการลากวินไปเที่ยวผับเปิดหูเปิดตา (โดยไม่บอกกระทิง) จนกระทิงต้องตามไปอาละวาดกลางผับ! และวินเมาแล้วหลุดปากบอกความในใจ?
