ชีวิตในเมืองหลวงเริ่มเข้าที่เข้าทาง… ถ้าไม่นับเรื่องที่ พี่ภูผา (พี่ชายกระทิง) คอยจ้องจับผิดผมทุกฝีก้าว และ กระทิง ที่ขยันทำตัวติดผมเป็นตังเม

แต่วันนี้… ลางสังหรณ์ของผมบอกว่า “ความซวย” กำลังมาเยือน

ณ ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง ผมพากระทิง (ที่ใส่ชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้นโชว์กล้ามขาแน่นๆ น่าหมั่นเขี้ยว) มาซื้อรองเท้าผ้าใบใหม่

“ลูกพี่จ๊ะ… คนพวกนั้นมองข้าทำไม? เขาอยากกินไอติมของข้าเหรอ?” กระทิงกระซิบ ถามพลางเลียไอศกรีมโคนในมือแผล็บๆ

ผมมองไปรอบๆ ก็เห็นสายตาหลายคู่จับจ้องมา… แต่มีอยู่ “กลุ่มหนึ่ง” ที่ดูไม่เป็นมิตร กลุ่มวัยรุ่นแต่งตัวแบรนด์เนมหัวจรดเท้า 4-5 คน นั่งอยู่ที่เลาจน์วีไอพีของร้านกาแฟ กำลังชี้ชวนกันมองมาที่กระทิง แล้วหัวเราะคิกคัก

หนึ่งในนั้นลุกขึ้นเดินตรงมาหาเรา… ชายหนุ่มหน้าตี๋ ใส่แว่นกันแดดในร่ม (จะเท่ไปไหน) เสื้อเชิ้ตผ้าไหมปลดกระดุมลึก… ‘ภาคิน’ ไฮโซจอมฉาวที่มีข่าวลือเรื่องรสนิยมประหลาด และชอบสะสม “ของแปลก”

“สวัสดีครับคุณวิน วิศวะ…” ภาคินทักผมด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ “ไม่ได้เจอกันนานนะ ตั้งแต่งานประมูลรถหรูปีที่แล้ว”

“ครับคุณภาคิน” ผมตอบเสียงเรียบ ดึงแขนกระทิงมาหลบข้างหลังทันที “มีธุระอะไรเหรอครับ?”

“เปล่าหรอก… แค่สนใจ ‘น้องชาย’ คนนั้น” ภาคินมองข้ามไหล่ผมไป จ้องกระทิงตาเป็นมัน “หุ่นดี ผิวสวย แววตาดู… ดิบเถื่อนดีจัง ไม่เคยเห็นหน้าในวงการนายแบบเลย ไปขุดเจอเพชรเม็ดงามนี้มาจากไหนเหรอวิน?” 

“เขาเป็นญาติผม ไม่ใช่นายแบบ” ผมตัดบท “ขอตัวนะครับ”

“เดี๋ยวสิ…” ภาคินขวางทางไว้ แล้วยื่นนามบัตรสีดำขลิบทองให้กระทิง “น้องชาย… สนใจงานสนุกๆ ไหม? พี่กำลังทำโปรเจกต์ถ่ายแบบคอนเซปต์ ‘Wild & Dangerous’ พี่ว่าน้องเหมาะมาก… ค่าตัวไม่อั้นนะ พี่ให้เป็น ‘แสน’ ต่อครั้งเลย”

“แสน?” กระทิงหูผึ่ง (เพราะรู้ว่าแสนคือเยอะมาก พ่อผู้ใหญ่สอนมา) “ซื้อไก่ย่างได้กี่ตัวจ๊ะ?”

“ซื้อฟาร์มไก่ยังได้เลยน้อง” ภาคินหัวเราะ “สนไหม? ไปกับพี่ตอนนี้เลยก็ได้นะ ที่สตูดิโอส่วนตัวพี่… มีของเล่นสนุกๆ เยอะเลย”

ผมปัดมือนั้นทิ้งทันที “เขาไม่รับงานครับ! และอย่ามายุ่งกับคนของผม!”

“คนของมึง?” ภาคินหุบยิ้ม แววตาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว “ของดีๆ แบบนี้ เก็บไว้เชยชมคนเดียวมันเห็นแก่ตัวนะวิน… กูอยากได้อะไร กูต้องได้ มึงก็น่าจะรู้กิตติศัพท์กูดี”

ทันใดนั้น แก๊งเพื่อนของภาคินอีก 4 คนก็เดินเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังเราไว้ บรรยากาศกลางห้างเริ่มตึงเครียด

🥊 ปะทะเดือดกลางห้าง

“จะเอาไง?” ภาคินเลิกคิ้ว “ส่งน้องเขามาลองเทสต์หน้ากล้องกับกูดีๆ หรือจะให้กูใช้กำลังพาไป?”

“ลองแตะสิ…” ผมกัดฟันกรอด เตรียมง้างหมัด

แต่ไวกว่าความคิด… หมับ!

มือใหญ่ของกระทิงคว้าเข้าที่คอเสื้อราคาแพงของภาคิน แล้วยกตัวลอยขึ้นจากพื้นด้วยมือเดียว! (เหมือนยกตุ๊กตา)

“แอ่ก!” ภาคินตาเหลือก ขาแกว่งไปมากลางอากาศ

“แกเป็นใคร…” กระทิงถามเสียงเย็นยะเยือก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากเด็กโข่งกินไอติม กลายเป็น ‘เสือสมิง’ ที่พร้อมขย้ำเหยื่อ “ทำไมถึงพูดจาข่มขู่ลูกพี่ของข้า? แล้วสายตาของแก… มันเหมือนหมาป่าจ้องจะกินลูกแกะ… ข้าไม่ชอบ!”

“เฮ้ย! ปล่อยคุณภาคินนะโว้ย!” ลูกน้องของภาคินพุ่งเข้ามาจะต่อยกระทิง

ผัวะ! ผม (วิน) สวนหมัดเข้าที่หน้าลูกน้องคนแรกเต็มๆ! (อย่านึกว่าผมยอมคนนะ ผมเด็กช่างเก่านะเว้ย!)

“อย่ารุมน้องกู!” ผมตะโกน

แต่พวกมันมีเยอะกว่า 4 ต่อ 2… จังหวะชุลมุน ลูกน้องคนหนึ่งคว้าเก้าอี้เหล็กจะฟาดหลังผม

“ลูกพี่ระวัง!!!”

กระทิงเหวี่ยงร่างภาคินไปกระแทกโซฟา แล้วพุ่งตัวมารับเก้าอี้เหล็กแทนผม

เคร้ง! แขนแกร่งของกระทิงรับเก้าอี้ไว้จนเก้าอี้งอ!

“เจ็บนะ…” กระทิงคำราม เสียงต่ำลึกในลำคอเหมือนสัตว์ป่า เส้นเลือดปูดโปนทั่วแขน “พวกแก… ทำให้ลูกพี่ข้าตกใจ… ตายซะเถอะ!!!”

กระทิงกำลังจะแปลงร่างเป็น The Hulk อาละวาดพังห้างแน่ๆ ถ้าไม่ได้ยินเสียงคุ้นเคยดังขึ้นซะก่อน

“หยุดโว้ยยยยย!”

เสียงตะโกนดังสนั่น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดหนังสีดำ เดินแหวกวงล้อมไทยมุงเข้ามา… พี่ภูผา!

พี่ภูผาเดินเข้ามา มองสลับไปมาระหว่างภาคินที่นอนจุกแอ้ก และกระทิงที่กำลังคลั่ง

“ไอ้ทิง! เก็บเล็บ! ที่นี่ไม่ใช่ป่า!” ภูผาสั่งเสียงเฉียบขาด กระทิงชะงัก หันมามองพี่ชาย “แต่พวกมันจะทำร้ายลูกพี่…”

ภูผาเดินไปหาภาคินที่กำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้น “มึงชื่อภาคินสินะ…” ภูผาแสยะยิ้มที่น่ากลัวกว่ากระทิงสิบเท่า “กูเคยได้ยินชื่อมึงในวงการรถเถื่อน… จำไว้หน้าพวกกูไว้ดีๆ นะ”

ภูผาก้มลงกระซิบข้างหูภาคิน แต่เสียงดังพอให้ทุกคนได้ยิน “ถ้ามึงมายุ่งกับน้องกู หรือเมียน้องกูอีก… กูจะไม่แค่ต่อย… แต่กูจะเผาอู่รถมึงให้วอดวาย เข้าใจตรงกันนะ?”

ภาคินหน้าซีดเผือด รีบพยุงตัวลุกขึ้นแล้วพากันถอยหนีไปอย่างรวดเร็ว “ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!”

🚑 แผลใจและการทำโทษ

กลับมาถึงบ้าน… บรรยากาศเงียบกริบ แขนซ้ายของกระทิงมีรอยช้ำม่วงขนาดใหญ่จากการรับเก้าอี้แทนผม

ผมหยิบกล่องปฐมพยาบาลมานั่งทำแผลให้มันที่โซฟา มือผมสั่นนิดๆ เพราะยังตกใจไม่หาย “เจ็บไหม…” ผมถามเสียงเบา

“ไม่เจ็บจ้ะ… มดกัด” กระทิงตอบยิ้มๆ “แต่ตอนเห็นลูกพี่เกือบโดนตี… ใจข้าเจ็บกว่า”

คำพูดซื่อๆ ทำเอาน้ำตาผมรื้นขึ้นมา “ไอ้บ้าเอ๊ย… ทีหลังไม่ต้องมารับแทนกู! มึงเจ็บกูก็รู้สึกผิดนะรู้ไหม!”

“ก็ข้าเป็นองครักษ์ของลูกพี่นี่นา…” กระทิงเอามือข้างที่ไม่เจ็บมาเช็ดน้ำตาให้ผม “อย่าร้องนะจ๊ะ… เดี๋ยวตาบวมไม่สวยนะ”

“อะแฮ่ม!” เสียงกระแอมดังมาจากพี่ภูผาที่ยืนกอดอกพิงประตูมองอยู่ “หวานกันพอหรือยัง? ไอ้ทิง วันนี้มึงทำผิดกฎ”

“กฎอะไรจ๊ะพี่ภู?”

“กฎการควบคุมอารมณ์ มึงเกือบจะฆ่าคนกลางห้าง” ภูผาเดินเข้ามา “ต้องโดนทำโทษ!”

“ทำโทษยังไง?” ผมรีบถาม นึกว่าพี่แกจะตีหรือให้ไปวิ่ง

ภูผายิ้มเจ้าเล่ห์ “ในเมื่อมึงปกป้อง ‘เมีย’ ไม่ดีพอ จนตัวเองเจ็บตัว… คืนนี้ มึงห้ามเข้าใกล้ไอ้วินในระยะ 1 เมตร! ห้ามนอนกอด! ห้ามดม! ห้ามนัวเนีย! นอนเฝ้าหน้าประตูห้องไป!”

“ม่ายยยยย!” กระทิงร้องโหยหวน “พี่ภูใจร้าย! ข้าขาดลูกพี่ไม่ได้! ข้าจะขาดใจตาย!”

“สมน้ำหน้า!” ภูผาหันมาขยิบตาให้ผม “ส่วนมึง… วิน… ระวังตัวไว้ให้ดี ไอ้ภาคินมันเป็นพวกกัดไม่ปล่อย มันไม่จบแค่นี้แน่… มันคงจะหาทางเล่นงานจุดอ่อนของมึง”

“จุดอ่อนผม?”

ภูผามองไปที่กระทิง… “ใช่… จุดอ่อนของมึง ก็คือไอ้เด็กยักษ์นี่แหละ… ถ้ามันจับตัวไอ้ทิงไปได้ หรือหลอกล่อไอ้ทิงสำเร็จ… มึงนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายพัง”

🔥 ตอนหน้า: เมื่อภาคินเริ่มแผนชั่ว! “ข่าวฉาวว่อนเน็ต” คลิปตัดต่อที่ทำให้สังคมเข้าใจผิดว่าวิน “หลอกเด็กดอยมาขายบริการ”!? ทัวร์ลงวินยับเยิน! กระทิงที่เล่นโซเชียลไม่เป็นจะรู้เรื่องไหม? และวินจะแก้เกมยังไงเมื่อต้องสู้กับสื่อ?