ตอนพิเศษ 1: ทะเลเดือด… กับเงือกหนุ่ม(กล้าม)โต
สถานที่: รีสอร์ตหรูริมทะเลส่วนตัว (ของบ้านวิน) สถานะ: ฮันนีมูนรอบที่ล้าน (วินหาเรื่องมาพักผ่อน)
“โห… ลูกพี่! อ่างอาบน้ำของพระเจ้าเหรอจ๊ะเนี่ย! กว้างใหญ่ไพศาลมาก!”
‘กระทิง’ วิ่งลงจากรถตู้ทันทีที่มาถึงชายหาด เขายืนตะลึงมองทะเลสีครามสุดลูกหูลูกตาด้วยความตื่นเต้นเหมือนเด็ก 3 ขวบ วันนี้กระทิงอยู่ในชุดเสื้อฮาวายลายดอกชบา (ที่วินบังคับใส่) กับกางเกงขาสั้นจู๋ที่โชว์กล้ามขาแน่นๆ
“มันคือทะเลโว้ย! ไม่ใช่อ่างอาบน้ำ” ผมเดินตามลงมา ใส่แว่นกันแดดเก๊กท่า “อย่าวิ่งลงไปนะ! เดี๋ยวจม!”
“ไม่จมจ้ะ! ข้าว่ายน้ำเก่งเหมือนนากเลย!” กระทิงไม่ฟังเสียง วิ่งจู๊ดลงไปที่ชายหาด แล้วก้มลง… วักน้ำทะเลขึ้นมาดื่ม!
“อุ๊แหวะ! เค็ม!” กระทิงพ่นน้ำพรวดออกมา “ลูกพี่! ใครแอบเทน้ำปลาลงไปในน้ำเนี่ย! เสียของหมด!”
“ไอ้บ้า! น้ำทะเลมันก็ต้องเค็มสิวะ!” ผมกุมขมับ “มานี่! มาทาครีมกันแดดก่อน เดี๋ยวผิวไหม้!”
🧴 ฉากในตำนาน: ทาครีมกันแดด (ฉบับ Erotic Comedy)
เราเข้ามานั่งหลบแดดที่เตียงผ้าใบริมหาด ผมถอดเสื้อออก (โชว์หุ่นผอมบางร่างน้อย) แล้วนอนคว่ำหน้าลง “ทาหลังให้หน่อย… ทาดีๆ นะ อย่าแกล้ง”
“จ้ะลูกพี่…”
สัมผัสแรกที่หลังผมคือ… ฝ่ามือที่ใหญ่ หยาบกร้านนิดๆ แต่ร้อนผ่าว กระทิงบีบครีมลงบนหลังผม แล้วเริ่มนวดวนช้าๆ… แรงกดจากนิ้วมือนั้นหนักแน่นแต่ผ่อนคลาย เส้นเอ็นที่มือของมันคงปูดโปนน่าดูตอนออกแรงนวด
“อืม… ตรงนั้นแหละ… สบาย…” ผมเผลอครางออกมา
“ผิวลูกพี่ลื่นจัง…” เสียงกระทิงเริ่มแหบพร่า มันก้มลงมากระซิบข้างหู “ลื่นเหมือนปลาไหล… ข้าอยากจับกิน…”
“เฮ้ย! ทาครีมเฉยๆ!” ผมสะดุ้ง
“ก็ลูกพี่ยั่วข้า…” กระทิงเลื่อนมือจากแผ่นหลัง ลงมานวดคลึงแถวๆ ‘ขอบกางเกงว่ายน้ำ’ ของผม “ตรงนี้ต้องทาไหมจ๊ะ? เดี๋ยวแก้มก้นลูกพี่ไหม้แดดนะ”
“ไม่ต้อง! ทะลึ่ง!”
ผมรีบพลิกตัวกลับมานอนหงาย… แต่กลายเป็นว่าตอนนี้ผมเงยหน้ามองเห็น ‘วิว’ ที่อันตรายต่อหัวใจมาก กระทิงนั่งคร่อมอยู่เหนือตัวผม (บนเตียงผ้าใบเดียวกัน) เสื้อฮาวายของมันปลดกระดุมออกหมด เผยให้เห็นแผงอกสีน้ำผึ้งที่ชุ่มเหงื่อและน้ำมันทาผิว แสงแดดสะท้อนกล้ามเนื้อเป็นมันวาว…
“ลูกพี่ทาให้ข้าบ้างสิ…” กระทิงจับมือผมไปวางบนหน้าอกข้างซ้ายของมัน ที่หัวใจกำลังเต้นรัว “ทาให้ทั่วเลยนะจ๊ะ… โดยเฉพาะตรง ‘หัวนม’… มันไวต่อแสงแดดมาก”
“ตอแหล!” ผมด่าแก้เขิน แต่ก็ยอมลูบไล้ครีมไปตามลอนกล้ามท้องสวยๆ ของมัน… ยอมรับตรงๆ ว่า… ฟินมือชะมัด!
🦀 ศัตรูตัวฉกาจ: ปูเสฉวน!
ตกบ่าย เราลงไปเล่นน้ำกัน กระทิงถอดเสื้อฮาวายทิ้ง เหลือแต่ “กางเกงว่ายน้ำสีขาวรัดรูป” (ทรง Trunk) ที่เปียกน้ำแล้วมัน… เอ่อ… แนบเนื้อจนเห็นสัดส่วนความเป็นชายชัดเจนจนผมต้องรีบเอาผ้าเช็ดตัวไปคลุมให้ตอนเดินขึ้นฝั่ง
“โอ๊ย! ลูกพี่! ปีศาจ! ปีศาจมีก้ามมันหนีบเท้าข้า!”
จู่ๆ กระทิงก็ร้องลั่น กระโดดเหยงๆ ขึ้นมาบนหาด ที่นิ้วโป้งเท้ามี ‘ปู’ ตัวเบ้อเริ่มหนีบติดอยู่
“มันคือปู! สะบัดออกสิ!”
“มันสู้! มันจะกินนิ้วข้า!” กระทิงตกใจจนสติหลุด พยายามสะบัดขาเตะลม “อย่าเข้ามานะเจ้าปีศาจ! ข้าคือลูกผู้ใหญ่บ้านนะโว้ย!”
สุดท้ายผมต้องเข้าไปช่วยแกะก้ามปูออกให้… สภาพกระทิงตอนนี้คือนั่งเบะปาก น้ำตาคลอ “ทะเลน่ากลัว… ข้าไม่อยากเล่นแล้ว ข้าอยากกลับห้อง”
“โธ่… ไอ้เด็กยักษ์ ตัวเท่าควาย กลัวปูตัวเท่าฝ่ามือ” ผมขำจนท้องแข็ง เอามือลูบหัวมัน “โอเคๆ กลับห้องกัน… เดี๋ยวคืนนี้ ‘ปลอบขวัญ’ ให้”
“จริงนะจ๊ะ!” กระทิงหูตั้งทันที “ปลอบขวัญแบบไหน? แบบที่ต้องถอดเสื้อผ้าใช่ไหม?”
“เออ! ไปอาบน้ำได้แล้ว!”
🔞 Night Scene: อาหารทะเลรอบดึก
ตกดึก… บรรยากาศโรแมนติกในวิลล่า เราสั่งซีฟู้ดชุดใหญ่มากินกันที่ระเบียง กระทิงแกะกุ้ง แกะปูให้ผมกินจนพุงกาง
“อิ่มยังจ๊ะลูกพี่?” กระทิงถาม สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองผม
“อิ่มแล้ว… อร่อยมาก” ผมเช็ดปาก
“แต่ข้ายังไม่อิ่มเลย…” กระทิงขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ “ข้ากินกุ้งไปเยอะแล้ว… พ่อบอกว่ากินกุ้งแล้วจะ ‘คึก’… ตอนนี้มังกรข้ามันตื่นแล้วจ้ะ”
มันคว้ามือผมไปวางทับเป้ากางเกงเลของมัน… ซึ่งมัน ‘ตื่น’ จริงๆ แข็งปั้กสู้มือ!
“กระทิง…” ผมหน้าแดง “เราเพิ่งกินข้าวเสร็จนะ เดี๋ยวจุก”
“งั้น… ออกกำลังกายย่อยอาหารกันเถอะจ้ะ” กระทิงช้อนตัวผมขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องนอน
“คืนนี้ข้าจะพาลูกพี่ ‘ดำน้ำ’…” กระทิงกระซิบเสียงพร่า วางผมลงบนเตียง แล้วตามลงมาทาบทับ “ข้าจะดำให้ลึก… ให้ลูกพี่ร้องขอชีวิตเลย คอยดู!”
“ไอ้เด็กบ้า… เบาๆ หน่อยนะเว้ย พรุ่งนี้กูต้องขับรถกลับ!”
“ไม่รับปากจ้ะ!”
ไฟหัวเตียงดับลง (อีกแล้ว)… และเสียงคลื่นกระทบฝั่งคืนนั้น… ก็ดังสู้เสียงครวญครางในห้องไม่ได้เลย!
👔 ตอนพิเศษ 2: ท่านประธานครับ… เด็กฝึกงานคนนี้มันเถื่อน!
สถานที่: บริษัทวิศวกรรมก่อสร้างยักษ์ใหญ่ (ของพ่อวิน) สถานะ: กระทิงมาฝึกงาน (ในตำแหน่งเบ๊สารพัดประโยชน์) ส่วนวินเป็นผู้ช่วยผู้จัดการโปรเจกต์
เช้าวันจันทร์ที่แสนวุ่นวาย หน้าตึกออฟฟิศหรูใจกลางสาทร…
“อื้อออ… หายใจไม่ออกจ้ะลูกพี่ คอมันรัดเหมือนโดนงูเหลือมรัดเลย”
‘กระทิง’ ยืนบิดไปบิดมาอยู่หน้าลิฟต์ ในชุดพนักงานออฟฟิศสุดเนี้ยบ… แต่เป็นความเนี้ยบที่ดู ‘อันตราย’ เสื้อเชิ้ตสีขาวไซส์ใหญ่สุดของบริษัท ยังดูเล็กไปถนัดตาเมื่ออยู่บนตัวเขา กระดุมทุกเม็ดทำงานหนักมาก โดยเฉพาะช่วงอกที่ปริจนแทบจะดีดออกมาทักทายชาวโลก กางเกงสแล็คสีดำก็รัดช่วงต้นขาแน่นเปรี๊ยะจนเห็นเป็นมัดๆ
“ทนหน่อย! บอกให้ลดขนาดกล้ามก็ไม่เชื่อ!” ผม (วิน) ยืนจัดเนกไทให้มัน พลางมองซ้ายมองขวาอย่างระแวง เพราะพนักงานสาวๆ เดินผ่านไปมาแล้วมองกระทิงตาเยิ้มกันเป็นแถว
“กูสั่งไว้เลยนะ 1. ห้ามถอดเสื้อในออฟฟิศ 2. ห้ามเรียกกูว่าลูกพี่ (ให้เรียกคุณวิน) 3. ห้ามแบกของเกินมนุษย์มนาเข้าใจไหม?”
“จ้ะคุณวิน… แต่ถ้ามีใครมาจีบคุณวิน ข้าต่อยได้ไหมจ๊ะ?”
“ไม่ได้โว้ย! ไล่ออกนะเว้ย!”
🖨️ วิกฤตเครื่องถ่ายเอกสาร & ถังน้ำในตำนาน
งานแรกของเด็กฝึกงาน: ถ่ายเอกสาร
ในห้องถ่ายเอกสารที่เงียบสงบ… กระทิงยืนจ้องเครื่องถ่ายเอกสารเครื่องใหญ่ด้วยสายตาระแวดระวัง เหมือนจ้องหมูป่า
“มันกินกระดาษเข้าไปแล้วจ้ะ!” กระทิงตะโกนลั่นเมื่อเครื่องดึงกระดาษเข้าไป “มันกินงานของลูกพี่! คายออกมานะเจ้าปีศาจสี่เหลี่ยม!”
ปัง! ปัง! กระทิงใช้ฝ่ามืออรหันต์ตบเครื่องถ่ายเอกสารดังสนั่น จนเครื่อง Error ขึ้นไฟแดงแวบๆ
“เฮ้ยๆๆ! อย่าทุบ!” พี่สมศรี หัวหน้าแผนกธุรการวิ่งหน้าตื่นเข้ามา “น้องกระทิง! เครื่องมันไม่ได้กิน มันกำลังทำงาน!”
“อ้าวเหรอจ๊ะป้า… ข้านึกว่ามันหิว” กระทิงเกาหัวแกรกๆ “งั้นให้ข้าช่วยงานอื่นไหมจ๊ะ? งานใช้แรงงานข้าถนัด”
พี่สมศรีตาเป็นประกาย “งั้นช่วยเปลี่ยนถังน้ำดื่มตรงนู้นหน่อยจ้ะ ป้าแก่แล้วยกไม่ไหว”
ถังน้ำดื่มสีฟ้าขนาด 20 ลิตร ตั้งเรียงรายอยู่ 4 ถัง คนปกติคงยกทีละถังแล้วเดินตัวเอียง… แต่กระทิง…
หมับ! หมับ! มันคว้าคอถังน้ำด้วยมือเปล่า ข้างละ 2 ถัง! (รวม 4 ถัง 80 กิโล!) แล้วเดินตัวปลิวเหมือนถือถุงนุ่นไปที่ตู้น้ำ
“วางตรงไหนจ๊ะป้า? ซ้ายหรือขวา?” กระทิงหันมาถามหน้าตาเฉย กล้ามแขนปูดโปนสวยงามเส้นเลือดขึ้นชัดเจน
พี่สมศรีและสาวๆ ในแผนกยืนอ้าปากค้าง… “โอ้โห… แรงดีไม่มีตก… อยากรู้จังว่าเรื่องอื่นจะแรงดีแบบนี้ไหม…” เสียงซุบซิบดังเซ็งแซ่
🍱 โรงอาหาร: ศึกแย่งชิงตัว
พักเที่ยง ผมลงมากินข้าวที่โรงอาหารพนักงาน ภาพที่เห็นคือ… กระทิงนั่งหัวโต๊ะ รายล้อมไปด้วยพี่ๆ พนักงานสาว (และไม่สาว) ที่แย่งกันตักกับข้าวใส่จานมันจนพูนเป็นภูเขา
“กินเยอะๆ นะน้องกระทิง จะได้มีแรงทำงาน” “น้องกระทิงมีแฟนหรือยังจ๊ะ? พี่โสดนะ” “กล้ามแน่นจัง… พี่ขอจับหน่อยได้ไหม?” (มือปลาหมึกเริ่มมา)
ผมยืนถือถาดข้าว คิ้วกระตุกยิกๆ… หวงโว้ย!
ผมเดินดุ่มๆ เข้าไปวางถาดข้าวลงตรงหน้ากระทิงดัง ปัง!
“ขอโทษนะครับพี่ๆ… เด็กฝึกงานคนนี้ต้องไปคุยงาน ‘ส่วนตัว’ กับผมด่วน” ผมพูดเสียงเย็นยะเยือก แผ่รังสีอำมหิต
“อ้าว… คุณวิน… แหม กำลังคุยสนุกเลย” สาวๆ วงแตก รีบสลายตัว
กระทิงเงยหน้ามองผม ข้าวเต็มปาก เคี้ยวตุ้ยๆ “คุณวินหิวเหรอจ๊ะ? กินน่องไก่ข้าไหม? ข้าแกะให้”
“ไม่กิน! ลุก! ไปคุยกันในห้องทำงาน!”
🚪 ในห้องทำงาน (ล็อกประตู)
ทันทีที่เข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของผม (ที่ผนังเก็บเสียงอย่างดี) ผมกดล็อกประตู แล้วหันมาเท้าเอวใส่เจ้าเด็กยักษ์
“เสน่ห์แรงนักนะ! ให้ไปเปลี่ยนน้ำ ไม่ได้ให้ไปแจกโปรยยิ้ม!”
กระทิงวางจานข้าว (ที่แอบถือติดมือมาด้วย) แล้วเดินเข้ามาหาผม ยิ้มกริ่ม “ลูกพี่หึงข้าเหรอจ๊ะ? หึงแรงด้วย… หน้าแดงเชียว”
“ใครหึง! กูแค่… รักษากฎระเบียบ!” ผมถอยหลังจนชนขอบโต๊ะทำงาน
“แต่ในนี้… ไม่มีคนอื่นนะจ๊ะ” กระทิงเท้าแขนลงกับโต๊ะคร่อมตัวผมไว้ (ท่า Kabedon อีกแล้ว!) “ข้าถอดเสื้อได้ไหม? กระดุมมันรัดนมข้าเจ็บไปหมดแล้ว”
“มะ… ไม่ต้อง…”
แคว่ก! ไม่ทันแล้ว… กระทิงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกรวดเดียว 3 เม็ดบน เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ ผิวสีแทนตัดกับเสื้อเชิ้ตสีขาว… โคตรดาเมจ!
“คุณวินจ๊ะ…” กระทิงก้มลงมา กระซิบข้างหูเสียงแหบพร่า “เด็กฝึกงานคนนี้… ผ่านโปรหรือยัง? ข้าขยันนะ… ‘ทำงาน’ ได้ทั้งวันทั้งคืนเลย”
มันจงใจเน้นคำว่า ‘ทำงาน’ พร้อมกับเอาเข่าแทรกเข้ามาระหว่างขาผม ดันดุนเบาๆ
“อึก…” ผมกลืนน้ำลาย มือไม้อ่อนระทวย “ยะ… อย่ามาทะลึ่งในที่ทำงานนะ…”
“ท่านประธานไม่อยู่… ไม่มีใครรู้หรอกจ้ะ” กระทิงก้มลงซุกไซ้ซอกคอผม มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตของผม ลูบไล้แผ่นหลังจนผมขนลุกซู่
“ด…เดี๋ยว! กระทิง! หยุดก่อน! เดี๋ยวแม่บ้านมา!”
“ข้าล็อกประตูแล้ว…”
และแล้ว… ช่วงพักเที่ยงของท่านรองผู้จัดการกับเด็กฝึกงานคนโปรด ก็กลายเป็น “การประชุมลับ” ที่ร้อนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์บริษัท! (โชคดีที่โต๊ะทำงานแข็งแรงมาก)
🍼 ตอนพิเศษ 3: คุณพ่อมือใหม่… หัวใจว้าวุ่น (และฝุ่นตลบ)
เช้าวันเสาร์ที่ควรจะสงบสุข…
บรื้นนนน! เสียงมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของ พี่ภูผา คำรามเข้ามาจอดหน้าบ้าน แต่วันนี้พี่แกไม่ได้มาคนเดียว… บนถังน้ำมันรถ มีก้อนกลมๆ ใส่หมวกกันน็อคใบจิ๋วนั่งแปะอยู่ด้วย
“ไอ้ทิง! ไอ้สะใภ้! ออกมารับของหน่อย!”
ผม (วิน) กับกระทิงเดินงัวเงียออกมาหน้าบ้าน พี่ภูผาอุ้มเด็กผู้ชายวัยประมาณ 3 ขวบ หน้าตาถอดแบบพี่น้องคู่นี้มาเด๊ะๆ (ตาโต ผิวแทน คิ้วเข้ม) ส่งใส่ในอ้อมแขนผม
“นี่ ‘เจ้าเสือ’ (เสือน้อย) ลูกบุญธรรมกูเอง” ภูผาบอกหน้าตาย “วันนี้กูมีธุระด่วนต้องไปเคลียร์บัญชีที่อู่ ฝากเลี้ยงวันนึง ห้ามทำหล่น ห้ามให้กินของแปลก ไปล่ะ!”
ฟิ้วววว! สั่งจบปุ๊บ บิดรถหนีหายไปในกลีบเมฆ ทิ้งผมยืนอุ้มเด็กที่กำลังทำหน้านิ่ง (เหมือนนักเลงรุ่นจิ๋ว) จ้องหน้าผมอยู่
“แอะ…” เจ้าเสือส่งเสียงทักทาย ก่อนจะหันไปเห็นกระทิง “อาทิง! ยักษ์!”
“โอ้! เจ้าเสือน้อย!” กระทิงตาเป็นประกาย รีบคว้าหลานไปอุ้มชูขึ้นฟ้า (สูงมากจนผมเสียวไส้) “ไม่ได้เจอกันนาน ตัวหนักขึ้นนะเรา! กินหินเข้าไปเหรอ?”
🍼 ภารกิจที่ 1: มื้อเที่ยงมหาประลัย
เที่ยงวันนั้น… ห้องครัวกลายเป็นสมรภูมิรบ
“กินสิลูก… อ้าปาก… อั้ม!” ผมพยายามป้อนข้าวผัดอเมริกันให้เจ้าเสืออย่างอ่อนโยน
“ม่ายอาว! ม่ายกิน!” เจ้าเสือสะบัดหน้าหนี ปากเม้มสนิท “อยากกินกล้วย! กล้วยยยย!”
“กล้วยไม่มีลูก กินข้าวก่อนครับ”
เจ้าเสือเริ่มเบะปากเตรียมจะแหกปากร้องไห้… ทันใดนั้น กระทิง ก็เดินเข้ามาพร้อมกล้วยน้ำว้าทั้งหวี (ที่ไปตัดมาจากหลังบ้านเมื่อกี้)
“อยากกินกล้วยเหรอจ๊ะหลานอา? ต้องโชว์ความแข็งแกร่งก่อน!” กระทิงฉีกยิ้มกว้าง “ดูอาเป็นตัวอย่างนะ!”
กระทิงปอกกล้วยเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ แล้วเบ่งกล้ามแขนโชว์ ปึ้ด! “เห็นไหม? กินกล้วยแล้วจะมีลูกหนูวิ่งบนแขน!”
เจ้าเสือตาโต “ลูกหนู! เอาลูกหนู!” เด็กน้อยรีบคว้าช้อนตักข้าวเข้าปากเคี้ยวแก้มตุ่ย แล้วพยายามเบ่งแขนเล็กๆ ของตัวเองบ้าง “อึ๊บบบบ! …อาทิง! ลูกหนูมายัง!?”
“มาแล้วจ้ะ! นี่ไงตัวเป้งเลย!” กระทิงจิ้มแขนนิ่มๆ ของหลาน “เก่งมาก! กินอีกคำจะได้ลูกหนูอีกตัว!”
ผมยืนมองภาพนั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้… เออแฮะ… วิธีเลี้ยงเด็กสไตล์คนป่า มันก็ได้ผลเหมือนกันนะเนี่ย
🧗♂️ ภารกิจที่ 2: สนามเด็กเล่น (ที่อันตรายที่สุดในโลก)
ตกบ่าย ผมเผลอหลับไปงีบเดียว ตื่นมาด้วยเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก พอลืมตาดูภาพตรงหน้า… หัวใจผมแทบหยุดเต้น!
กระทิงกำลังห้อยโหนตัวอยู่บนโคมไฟระย้ากลางห้องรับแขก! และ เจ้าเสือ กำลังเกาะหลังกระทิงแน่นเหมือนลูกลิงเกาะแม่ลิง!
“วู้ววว! บินเลยอาทิง! บินนน!” เจ้าเสือหัวเราะชอบใจ
“จับแน่นๆ นะเจ้าเสือ! อาจะพาบินไปดวงจันทร์!” กระทิงแกว่งตัวไปมา โคมไฟราคาแพงระยับของแม่ผมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ากลัว
“ลงมาเดี๋ยวนี้!!!” ผมตะโกนลั่นบ้าน จนทั้งอาทั้งหลานสะดุ้งโหยง เกือบตกลงมาทั้งคู่
“ลูกพี่…” กระทิงค่อยๆ ไต่ลงมาทำหน้าจ๋อย “ข้าแค่พาหลานออกกำลังกาย… พื้นมันน่าเบื่อ ข้างบนวิวสวยกว่า”
“วิวสวยพ่อง! ถ้าตกลงมาแข้งขาหักจะทำยังไง! แล้วโคมไฟแม่กูเนี่ย!”
ผมดุไปชุดใหญ่ ทั้งกระทิงและเจ้าเสือนั่งคุกเข่าสำนึกผิดคู่กัน หน้าตาสลดเหมือนกันเปี๊ยบ (DNA แรงมาก) “ขอโทษกั๊บ…” เจ้าเสือพนมมือไหว้ปลกๆ
เจอลูกอ้อนแพ็คคู่แบบนี้… ใครจะโกรธลงวะ!
🛁 ภารกิจที่ 3: อาบน้ำปราบเซียน
ภารกิจสุดท้ายก่อนพี่ภูผามารับ คือการจับลิงสองตัวอาบน้ำ ในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่…
“อาทิง! ถูหลังให้หน่อย!” “ได้เลยจ้ะ! เอ้า ลูกพี่มาถูให้ข้าด้วยสิ!”
สภาพคือ… กระทิงกับเจ้าเสือนั่งแช่น้ำเล่นเป็ดยางกันอย่างสนุกสนาน ส่วนผมต้องนั่งขอบอ่างคอยเป็นคนใช้ ขัดขี้ไคลให้ทั้งตัวเล็กตัวใหญ่
“อาวินใจดีจัง…” เจ้าเสือพูดขึ้นมา จ้องหน้าผมตาแป๋ว “อาวินเป็นแฟนอาทิงเหรอ?”
“เอ่อ… ใช่ครับ” ผมตอบเขินๆ
“งั้นอาวินก็เป็น ‘แม่’ ของเสือด้วยสิ?”
“แค่กๆ!” ผมสำลัก “ไม่ใช่ลูก! เป็นอาสะใภ้… เอ้ย เป็นอาวินเฉยๆ!”
“แต่ป้อภูบอกว่า อาวินเป็นเมียอาทิง เมียก็คือแม่!” เจ้าเสือเถียงด้วยตรรกะอันไร้เดียงสา
กระทิงหัวเราะร่า ดึงผมลงไปกอด (จนเสื้อผมเปียกหมด) “ใช่แล้วจ้ะหลานรัก! อาวินคือแม่ทูนหัวของพวกเรา! …ลูกพี่จ๊ะ หลานอยากได้น้องนะ เรามาช่วยกัน ‘เสกน้อง’ เข้าท้องลูกพี่กันเถอะ!”
“เสกบ้าอะไร! พอเลย! ขึ้นจากน้ำได้แล้ว!”
🛌 บทส่งท้าย: ครอบครัวในอนาคต
ค่ำคืนนั้น หลังจากพี่ภูผามารับเจ้าเสือกลับไป (พร้อมบ่นว่าลูกดื้อขึ้นเพราะติดนิสัยลิงมาจากกระทิง) บ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง…
เรานอนกอดกันบนเตียง กระทิงดูเหนื่อยแต่มีความสุข “ลูกพี่จ๊ะ…”
“หือ?”
“วันนี้สนุกจังเลยนะ… ข้าว่าข้าเลี้ยงลูกเก่งนะเนี่ย” กระทิงยิ้มภูมิใจ “ถ้าเรามีลูกกันจริงๆ ข้าจะสอนลูกปีนต้นมะพร้าวตั้งแต่อนุบาลเลย”
“เพ้อเจ้อ…” ผมดีดหน้าผากมันเบาๆ “แต่ก็… ขอบใจนะ วันนี้มึงทำหน้าที่ได้ดีมาก”
“งั้น…” กระทิงขยับตัวขึ้นมาทาบทับผม สายตาเจ้าเล่ห์กลับมาอีกครั้ง “พ่อเสือซ้อมเลี้ยงลูกเสร็จแล้ว… ตอนนี้พ่อเสือหิว ‘แม่เสือ’ แล้วจ้ะ… ขอกินตับแม่เสือเป็นรางวัลหน่อยนะจ๊ะ?”
“ไอ้ทิง! พรุ่งนี้กูมีประชุมเช้า!”
“ประชุมเช้า… งั้นเราก็ทำกันถึงแค่ ‘ตีสี่’ ก็พอจ้ะ!”
พรึ่บ! ไฟหัวเตียงดับลง… และนั่นคือจุดเริ่มต้นของตำนานรักวุ่นๆ ของ “เด็กดอยป่วนกรุง” และ “วิศวะหนุ่มหน้าตี๋” ที่จะครองรัก (และตีกัน) ตลอดไป…
—- THE END (บริบูรณ์) —-
