เช้าวันจันทร์ที่ควรจะสดใส… กลายเป็นวันที่มืดมนที่สุดในชีวิตของนายวิน
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนในมือถือผมดังรัวเหมือนปืนกลจนเครื่องร้อนจี๋ ผมงัวเงียควานหาโทรศัพท์มาเปิดดู แล้วก็ต้องตาถลนแทบหลุดจากเบ้า
Twitter (X) Trend อันดับ 1: #SaveKrating อันดับ 2: #วินวิศวะค้ามนุษย์ อันดับ 3: #บอยคอตลูกคนรวย
“เชี่ยอะไรวะเนี่ย!?” ผมสบถลั่นห้อง รีบกดเข้าไปดูเนื้อหา
มันคือคลิปวิดีโอตัดต่อความยาว 2 นาที ที่เอาภาพเหตุการณ์ต่างๆ มายำรวมกัน:
ภาพที่ผมตะคอกใส่กระทิง (ตอนสอนใช้ชักโครก)
ภาพกระทิงแบกถุงปูน/ถังน้ำแข็ง (ที่มันอาสาทำเอง)
ภาพผมชี้นิ้วสั่งกระทิงในห้าง (มุมกล้องทำให้ดูเหมือนผมโขกสับ)
พร้อมแคปชั่นดราม่าเรียกน้ำตา: “แฉ! ไฮโซ ว. คณะวิศวะ หลอกเด็กดอยใสซื่อมาเป็นทาสรับใช้! ใช้งานเยี่ยงวัวควาย ข่มขู่ทำร้ายร่างกาย ใครก็ได้ช่วยน้องด้วย!”
คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำป่า: “เลวมาก! หน้าตาก็ดีจิตใจทำด้วยอะไร!” “น้องหุ่นดีมาก ไม่น่ามาเจอคนแบบนี้เลย” “แจ้งตำรวจจับมัน! #SaveKrating”
ผมมือสั่น หน้าซีดเผือด… นี่มันฝีมือ ไอ้ภาคิน แน่นอน! มันเล่นสกปรกแบบที่พี่ภูผาเตือนไว้จริงๆ
📷 ปฏิบัติการ “พี่ชาย” ผู้จัดการดราม่า
ผมเดินลงไปข้างล่างด้วยสภาพศพเดินได้ เจอ พี่ภูผา นั่งดูแท็บเล็ตพลางจิบกาแฟอย่างใจเย็น ส่วน กระทิง กำลังนั่งขัดพื้น (ด้วยมือเปล่า) อย่างขยันขันแข็ง
“ไง… ดังใหญ่แล้วนะมึง” ภูผาทักเสียงเรียบ ยื่นแท็บเล็ตให้ดู “คนด่ามึงทั้งประเทศแล้วเนี่ย”
“พี่ภู! พี่ต้องช่วยผมนะ! ผมไม่ได้ทำ!” ผมแทบจะร้องไห้
“กูรู้…” ภูผาวางแก้วกาแฟ “ไอ้ภาคินมันเดินเกมเร็ว มันอยากให้สังคมกดดันมึง จนมึงทนไม่ไหวต้องปล่อยไอ้ทิงไป หรือไม่ก็ให้ตำรวจมายุ่ง จะได้หาช่องทางชิงตัวไอ้ทิง”
“แล้วเราจะทำยังไงดี?”
“แก้ข่าวสิวะ” ภูผายิ้มมุมปาก “แต่วิธีธรรมดามันน่าเบื่อ… เราต้องใช้ ‘อาวุธลับ’ ของเรา”
ภูผาหันไปหากระทิง “เฮ้ยไอ้ทิง! มานี่ซิ!”
กระทิงวางผ้าขี้ริ้ว วิ่งดุ๊กดิ๊กมาหา (ใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียวเหมือนเดิม) “จ๊ะพี่ภู? มีอะไรให้ช่วยจ๊ะ? จะให้ข้าไปแบกตู้เย็นเหรอ?”
“ไม่ใช่… มึงรู้ไหมว่าตอนนี้คนใน ‘กระจกวิเศษ’ (มือถือ) เขากำลังด่าเมียมึงอยู่”
“ห๊ะ!” กระทิงตาโต “ด่าลูกพี่เหรอ? ใครด่า! ข้าจะไปจัดการ!”
“เขาหาว่าลูกพี่มึงทารุณกรรมมึง ใช้งานมึงเหมือนทาส”
“ไม่จริ๊ง!” กระทิงตะโกนลั่น หน้าแดงด้วยความโกรธ “ลูกพี่ใจดีจะตาย! ลูกพี่ซื้อไก่ทอดให้ข้ากิน! ลูกพี่สอนข้ากดชักโครก! ลูกพี่ให้ข้านอนกอดทุกคืน!”
“นั่นแหละ!” ภูผาดีดนิ้ว “มึงต้องบอกเรื่องพวกนี้ให้คนในกระจกรู้… วิน! เอามือถือมึงมา เปิดไลฟ์สดเดี๋ยวนี้!”
🎥 Live สด: ความจริงจากปากเด็กดอย
ผมจำใจเปิด Facebook Live มือไม้สั่น พี่ภูผารับหน้าที่เป็นตากล้อง (จัดมุมกล้องได้โปรเฟสชันนอลมาก)
“เริ่มละนะ… 3… 2… 1… แอ็กชัน!”
ภาพตัดไปที่หน้าจอ… ยอดคนดูพุ่งจากหลักร้อยเป็นหลักหมื่นในไม่กี่วินาทีเพราะกระแสกำลังแรง
ในจอปรากฏภาพ กระทิง นั่งอยู่บนโซฟาหรู ในสภาพเปลือยท่อนบนโชว์ซิกแพคแน่นๆ (พี่ภูผาสั่งห้ามใส่เสื้อ บอกเรียกเรตติ้ง) หน้าตามุ่งมั่นขึงขัง
“สะ… สวัสดีจ้ะพี่น้องชาวกระจกวิเศษ!” กระทิงยกมือไหว้ปลกๆ
คอมเมนต์รัวยับ: ‘อุ๊ยยย น้องหล่อมากกก’, ‘นี่ไงน้องกระทิง ตัวจริงงานดีเว่อร์’, ‘น้องโดนบังคับมาพูดหรือเปล่า ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือหน่อยลูก’
“ข้าชื่อกระทิง!” กระทิงพูดเสียงดังฟังชัด จ้องรูเล็กๆ ของกล้องเขม็ง “ข้าได้ข่าวว่าพวกเอ็งกำลังด่าลูกพี่วินของข้า… ข้าไม่ยอมนะ!”
“ลูกพี่วินไม่ได้ทำร้ายข้า! ลูกพี่วินเป็นคนดีที่สุดในโลก!”
กระทิงเริ่มร่ายยาวด้วยอินเนอร์มาเต็ม “ตอนข้ามาถึงวันแรก ข้ากลัว ‘ปีศาจดูดฝุ่น’ ลูกพี่ก็มากอดปลอบ… ตอนข้าหนาว ลูกพี่ก็แบ่งผ้าห่มให้… ตอนข้าหิว ลูกพี่ก็ยกน่องไก่ส่วนที่อร่อยที่สุดให้ข้า!”
กระทิงดึงตัวผม (ที่พยายามหลบอยู่หลังกล้อง) เข้ามาในเฟรม “นี่ไงลูกพี่ข้า! ดูสิ! ตัวเล็กนิดเดียว แรงก็น้อย เปิดฝาขวดน้ำยังไม่ออกเลย จะเอาปัญญาที่ไหนมาทารุณข้า! ข้าต่างหากที่ต้องดูแลลูกพี่!”
ผมหน้าแดงแปร๊ด ยิ้มแห้งๆ ให้กล้อง “เอ่อ… สวัสดีครับ”
คอมเมนต์เริ่มเปลี่ยนทิศทาง: ‘โอ๊ยยยย เอ็นดูววว’, ‘สรุปน้องเป็นฝ่ายดูแลพี่วินเหรอ 555’, ‘สายตาที่น้องมองพี่วินคือคลั่งรักมากกกก’, ‘ฉันว่าไม่ใช่ทาสแล้วแหละ นี่มันผัวเด็กชัดๆ’
แต่จุดพีคอยู่ที่ตอนจบ…
“หยุดด่าลูกพี่ข้านะ!” กระทิงยื่นหน้าเข้ามาใกล้กล้อง จนเห็นแววตาใสซื่อแต่จริงจัง “ใครด่าลูกพี่ข้า… ข้าจะโกรธ! ลูกพี่คนนี้ ข้ารักของข้า… ข้าหวง!”
แล้วมันก็หันมา… จุ๊บแก้ม ผมโชว์กลางไลฟ์หนึ่งทีดัง จ๊วบ!
ตู้มมมมม! โซเชียลระเบิด คอมเมนต์ไหลเร็วเกิ๊นจนอ่านไม่ทัน ยอดแชร์ถล่มทลาย แฮชแท็ก #SaveKrating หายไป เปลี่ยนเป็น #กระทิงวิน และ #เด็กดอยคลั่งรัก ขึ้นอันดับ 1 แทนทันที!
ภูผาลดกล้องลง ยิ้มมุมปาก “Mission Complete… ทีนี้ไอ้ภาคินก็เล่นมุกเดิมไม่ได้แล้ว”
🔥 ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง
หลังจากปิดไลฟ์… ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง “รอดแล้วกู…”
“ข้าเก่งไหมจ๊ะลูกพี่?” กระทิงกระดิกหางรอคำชม
“เออ… เก่งมาก” ผมเอามือลูบหัวมันเบาๆ “ขอบใจนะเว้ย ที่ปกป้องกู”
“เพื่อลูกพี่ ข้าทำได้ทุกอย่างจ้ะ!”
แต่ทว่า… ความดังมันมาพร้อมกับ “ปัญหาใหม่”
วันรุ่งขึ้น มีกองทัพนักข่าวและแฟนคลับมารอหน้าบ้าน! ไม่ใช่มาด่าผม… แต่มา “กรี๊ดกระทิง”! มีคนส่งของขวัญ อาหาร เสื้อผ้าแบรนด์เนมมาให้กระทิงเพียบ ยิ่งไปกว่านั้น… “โมเดลลิ่ง” ดังๆ ติดต่อเข้ามาสายแทบไหม้
และที่น่ากลัวที่สุด… มีข้อความเด้งเข้ามาในมือถือผม จากเบอร์ที่ไม่รู้จัก
[Phakin]: “เล่นละครเก่งดีนี่… ยิ่งน้องมันดัง กูยิ่งอยากได้… เตรียมตัวรับของขวัญชิ้นต่อไปได้เลย คราวนี้กูจะไปหาถึง ‘มหาลัย’ “
ผมกำมือถือแน่น ขนลุกซู่… มันยังไม่จบ… และเป้าหมายต่อไปของมันคือการบุกเข้ามาในพื้นที่ของผม!
🔥 ตอนหน้า: ภาคินบุกคณะวิศวะ! มาในมาด “สปอนเซอร์รายใหญ่” ของงานประกวดดาวเดือน และใช้สิทธิ์นั้นในการสั่งให้กระทิง (ที่โดนเพื่อนยุให้ลงประกวด) ทำอะไรบางอย่างบนเวทีต่อหน้าคนนับร้อย! วินจะยอมให้คนของตัวเองโดนหยามศักดิ์ศรีหรือไม่?
