“โอ๊กกกกก! …ไม่ไหวแล้วโว้ย! เมื่อไหร่จะถึงเนี่ย!”
ผม… นายวิน ผู้ซึ่งปกติขับรถบนทางด่วนเรียบกริบ ตอนนี้กำลังเกาะขอบกระบะรถโฟร์วีลคันเก่าๆ ของลุงคนขับรถประจำหมู่บ้าน สภาพหน้าเขียวหน้าเหลืองเพราะเมารถขั้นรุนแรง
หนทางขึ้นบ้านเกิดกระทิงมันไม่ใช่ถนนคอนกรีต แต่มันคือ “ทางเกวียน” ที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อและโคลนตม
“อดทนหน่อยนะจ๊ะลูกพี่ อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว!” กระทิงที่นั่งอยู่ข้างๆ (ในสภาพสดใสแข็งแรง ไม่สะเทือนสักนิด) คอยลูบหลังให้ผมอย่างเป็นห่วง
“อีกนิดเดียวของมึง… นี่กูได้ยินมา 3 ชั่วโมงแล้วนะ!” ผมโวยวายเสียงแหบ
ทันใดนั้น รถกระบะก็เบรกเอี๊ยด! พร้อมเสียงเครื่องยนต์ดับสนิท
“รถเสียครับคุณหนู! ทางข้างหน้าดินถล่ม รถไปต่อไม่ได้แล้ว ต้องเดินเท้า!” ลุงคนขับตะโกนบอก
“ห๊ะ! เดิน!?” ผมมองรองเท้าผ้าใบแบรนด์เนมสีขาวคู่ละ 3 หมื่นของตัวเอง แล้วมองทางดินโคลนสีแดงข้างหน้า… น้ำตาจะไหล
“ไม่ต้องเดินจ้ะลูกพี่!”
พรึ่บ!
กระทิงกระโดดลงจากรถ แล้วหันหลังย่อตัวลงให้ผม “ขี่หลังข้า! ข้าจะพาลูกพี่บินขึ้นดอยเอง!”
“จะบ้าเหรอ! กูตัวหนักนะเว้ย สูง 178 นะไม่ใช่เด็กอนุบาล!”
“ตัวลูกพี่เบาเหมือนนุ่น ขึ้นมาเถอะจ้ะ เดี๋ยวรองเท้าสวยๆ เปื้อนหมด”
ด้วยความที่ไม่อยากให้รองเท้าเปื้อน (และขี้เกียจเดิน) ผมเลยจำใจกระโดดขึ้นขี่หลังมัน
เชื่อไหม… มันแบกผมวิ่งขึ้นเขาทางชันๆ เหมือนคนวิ่งจ็อกกิ้งทางเรียบ! กล้ามเนื้อหลังหนาๆ ของมันขยับรับน้ำหนักผมอย่างมั่นคง กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกลิ่นป่าไผ่จากตัวมัน ทำให้ผมเผลอซบหน้าลงกับไหล่กว้างๆ นั่นอย่างสบายใจ…
เออแฮะ… อยู่กับมันแล้วรู้สึกปลอดภัยชะมัด
🏘️ ณ หมู่บ้านกลางหุบเขา: การต้อนรับระดับซุปตาร์
ทันทีที่กระทิงแบกผมก้าวพ้นแนวป่า เข้าสู่ลานหมู่บ้าน…
“พี่กระทิงมาแล้ววววว!” “ลูกพี่กระทิงกลับมาแล้ว!”
เสียงโห่ร้องต้อนรับดังสนั่น เด็กๆ ในชุดชนเผ่าวิ่งกรูเข้ามาหา สาวๆ ชาวดอยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มพากันชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่างบ้าน
ภาพที่ผมเห็นคือ… ทุกคนมองกระทิงด้วยสายตาเทิดทูน!
“ที่นี่… มึงป๊อปขนาดนี้เลยเหรอ?” ผมกระซิบถาม
“ก็ข้าเป็นลูกชายหัวหน้าเผ่า แล้วก็ล่าสัตว์เก่งที่สุดในหมู่บ้านนี่จ๊ะ” กระทิงตอบยิ้มๆ ก่อนจะวางผมลงบนแคร่ไม้ไผ่อย่างทะนุถนอม
แต่ความสงบสุขอยู่ได้ไม่นาน…
“พี่กระทิง!”
เสียงหวานใสแต่ทรงพลังดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กๆ ของหญิงสาวในชุดชนเผ่าเต็มยศ วิ่งพุ่งเข้ามาชนอกกระทิงดัง ปึก!
‘น้องล่า’ (ชื่อสมมติแปลว่าผู้ล่า) ลูกสาวหมอผีประจำเผ่า หน้าตาสวยคมเข้ม ผิวสีน้ำผึ้ง และดูแก่นแก้วก๋ากั่น
“พี่กระทิงหายไปไหนมาตั้งนาน! ข้าคิดถึงจะแย่!” น้องล่ากอดเอวกระทิงแน่น แล้วเงยหน้ามองผมตาขวาง “แล้วไอ้หน้าจืดตัวขาวซีดนี่ใคร? พี่จับมาเป็นเชลยเหรอ?”
“หน้าจืดพ่อง!” ผมคิ้วกระตุก “กู… เอ้ย ฉันเป็น… เอ่อ… รุ่นพี่ของกระทิง!”
“รุ่นพี่?” น้องล่ามองเหยียด “ดูท่าทางอ่อนแอ เดินขึ้นดอยยังต้องให้พี่กระทิงแบก ไม่สมเป็นลูกผู้ชาย! พี่กระทิงจ๊ะ คืนนี้มีพิธีรอบกองไฟ พี่ต้องเต้นระบำหาคู่กับข้านะ ข้าจองพี่ไว้ตั้งแต่ 3 ปีที่แล้ว!”
กระทิงเกาหัวแกรกๆ “เอ่อ… คือข้า…”
ผมรู้สึกเหมือนมีไฟลุกท่วมหัว… ความหวงของ (ที่ผมไม่ยอมรับว่าเป็นแฟน) มันพุ่งปรี๊ด ไอ้เด็กบ้านี่เป็นของกู! กูเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำ สอนใช้ชักโครกมาตั้งหลายเดือน จะมาโดนคาบไปกินง่ายๆ ได้ไง!
“ไม่ได้!” ผมโพลงออกไปเสียงดัง
ทุกคนหันมามองผมเป็นตาเดียว
“ทำไมจะไม่ได้!” น้องล่าเท้าเอวท้าทาย “นายเป็นใครมาสั่ง!”
ผมแสยะยิ้มร้าย (แบบตัวร้ายในละครหลังข่าว) เดินเข้าไปคล้องแขนกระทิง แสดงความเป็นเจ้าของเต็มที่
“ก็เป็น… ‘ผู้ปกครอง’ ของกระทิงไง! กระทิงอยู่ในการดูแลของฉัน จะไปเต้นรำกับใครต้องผ่านการอนุญาตจากฉันก่อน… และดูทรงแล้ว เธอคง ‘ไม่ผ่าน’ เกณฑ์ว่ะน้องสาว!”
🔥 คืนรอบกองไฟ: ศึกศักดิ์ศรี
ตกดึก หมู่บ้านจัดงานเลี้ยงต้อนรับ บรรยากาศครึกครื้น มีกองไฟกองใหญ่ตรงกลาง กระทิงถูกจับเปลี่ยนชุด…
โอ้แม่เจ้า…
เขาใส่ชุดประจำเผ่าที่เปิดโชว์แผงอกล่ำๆ ทาหน้าด้วยสีสมุนไพรเป็นลวดลายนักรบ ดูดุดัน แข็งแกร่ง และเซ็กซี่แบบดิบเถื่อนขั้นสุด ยิ่งตอนแสงไฟสาดส่องกระทบกล้ามเนื้อที่ทาน้ำมันวาววับ… ผมเห็นสาวๆ (และหนุ่มๆ) ในงานมองตาเยิ้มน้ำลายหกกันเป็นแถว
“ลูกพี่จ๊ะ…” กระทิงเดินแหวกฝูงคนเข้ามาหาผมที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ “น้องล่าเขาชวนข้าไปดื่มเหล้าสาโท… ข้าไปได้ไหม?”
“ห้ามไป!” ผมสั่งเสียงเฉียบขาด “นั่งลงตรงนี้ ข้างๆ กู!”
“จ้ะ!” กระทิงรีบนั่งลงทันทีเหมือนหมาเชื่องๆ เอาหัวมาถูไหล่ผมอ้อนๆ “ลูกพี่ดุจัง… แต่ข้าชอบนะ เวลาลูกพี่หวงข้า หน้าลูกพี่แดงน่ารักดี”
“ใครหวง! กูแค่… กลัวมึงเมาแล้วไปอาละวาด!”
ทันใดนั้น เสียงกลองทัดก็ดังรัวขึ้น… พิธีหาคู่เริ่มแล้ว กติกาคือ… หญิงสาวจะโยน “ผ้าแดง” ให้ชายที่หมายปอง ถ้าชายคนนั้นรับไว้ แปลว่าตกลงปลงใจ
น้องล่าเดินออกมากลางวง ร่ายรำด้วยท่วงท่าสวยงาม สายตาจ้องกระทิงเขม็ง ในมือเธอถือผ้าแดงผืนสวย… เตรียมจะโยนมาทางนี้
ผมใจเต้นตูมตาม… เอาไงดีวะ? ถ้ามันรับผ้าไปล่ะ?
ฟึ่บ!
ผ้าแดงลอยละลิ่วกลางอากาศ มุ่งตรงมาที่หน้าตักของกระทิง! กระทิงทำท่ายกมือจะรับ (ตามมารยาทหรือความซื่อก็ไม่รู้)
หมับ!
มือขาวๆ ของผมคว้าผ้าแดงผืนนั้นไว้กลางอากาศ ตัดหน้ากระทิงไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปด!
ทั้งลานเงียบกริบ… ดนตรีหยุดเล่น น้องล่าอ้าปากค้าง กระทิงหันมามองผมตาโต
“ลูกพี่…”
ผมกำผ้าแดงในมือแน่น เหงื่อแตกพลั่ก แต่มาถึงขั้นนี้แล้วต้องไปให้สุด!
“ผ้าผืนนี้… ฉันรับไว้เอง!” ผมประกาศก้อง “กระทิงมันไม่ว่างรับของใครทั้งนั้นแหละ เพราะ…”
ผมหันไปมองหน้ากระทิง สบตาคู่ใสซื่อนั้น แล้วกลั้นใจพูดออกไป
“เพราะมันเป็นของฉัน! จบนะ!”
เสียงฮือฮาดังลั่นป่า! กระทิงฉีกยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น… มันไม่รอช้า รวบตัวผมเข้าไปกอดแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่กลางลาน
“ลูกพี่รับรักข้าแล้ว! พ่อจ๋าแม่จ๋า! ลูกพี่จะเป็นเมียข้าแล้ว!”
“เฮ้ย! ไม่ใช่เมียโว้ย! กูแค่กันท่า!”
แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครฟังผมแล้ว… เพราะตอนนี้ชาวบ้านเริ่มโห่ร้องยินดี เตรียมจัด “พิธีเข้าหอ” (แบบงงๆ) ให้เราในคืนนี้เลย!
🔥 ตอนหน้า: “คืนเข้าหอในกระท่อมปลายนา”! เมื่อวินต้องนอนกับกระทิงในกระท่อมไม้ไผ่ที่ฝาผนังมีรูมองลอดได้ แถมบรรยากาศเป็นใจ อากาศหนาวจัดจนต้อง “กอด” กันเพื่อความอยู่รอด… และกระทิงผู้เครื่องร้อนจากการเข้าใจผิดว่าลูกพี่รับรักแล้ว จะรุกหนักขนาดไหน?
