“เฮ้ย! เดี๋ยวๆๆ! ปล่อยกู! พวกป้าจะหามผมไปไหนครับเนี่ยยย!”
ผมร้องโวยวายเสียงหลง ขาชี้ฟ้า ขณะถูกกลุ่มชายฉกรรจ์ชาวเผ่ายกร่างลอยละลิ่วแห่แหนไปตามทางเดินมืดๆ ท่ามกลางเสียงตีเกราะเคาะไม้และเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีของชาวบ้าน
“ส่งตัวเจ้าสาว! ส่งตัวเจ้าสาว!”
“เจ้าสาวพ่องงง! ผมเป็นผู้ชายยยย!”
ไม่มีใครฟังผมสักคน สุดท้ายพวกเขาก็โยนผม (ย้ำว่าโยน) เข้าไปในกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กๆ ที่ปลูกแยกออกมาอยู่ชายป่า แล้วปิดประตูล็อกกลอนจากด้านนอกทันที!
ปัง!
“ขอให้ลูกดกหัวปีท้ายปีนะจ๊ะพ่อหนุ่ม!” เสียงป้าคนหนึ่งตะโกนเข้ามา
“ลูกดกอะไร! ผมท้องไม่ได้โว้ยยยย!” ผมทุบประตูไม้ไผ่ระรัว แต่ดูเหมือนข้างนอกจะสลายตัวกันไปหมดแล้ว
ผมหันกลับมามองสภาพในห้อง… แสงเทียนสลัวๆ ส่องให้เห็นกระท่อมขนาดเท่าแมวดิ้นตาย พื้นปูด้วยฟูกที่ยัดนุ่นจนแน่น มีดอกไม้ป่ากลิ่นฉุนกึกโปรยเต็มที่นอน และตรงกลางห้อง…
‘กระทิง’ นั่งขัดสมาธิรออยู่แล้ว ในสภาพ… เปลือยท่อนบน (ตามเคย) และกำลังถอดเครื่องประดับศีรษะออก เผยให้เห็นผมเผ้าที่ยุ่งนิดๆ ดูเซ็กซี่ชะมัด
“มาแล้วเหรอจ๊ะ… เมียจ๋า” กระทิงส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มมาให้
“หยุด! ห้ามเรียกกูว่าเมีย!” ผมชี้หน้ามัน สั่นไปทั้งตัว (เพราะโกรธบวกหนาว) “กูแค่ช่วยมึงจากยัยน้องล่านั่นเฉยๆ ไม่ได้พิศวาสมึง!”
“แต่ลูกพี่รับผ้าแดงแล้วนะ” กระทิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินต้อนผมจนหลังชนฝาไม้ไผ่ “กฎของเผ่าเรา ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่ากฎหมาย รับแล้วคืนไม่ได้…นังล่าไม่อยากได้พี่ พี่ก็ต้องเป็นของข้า คืนนี้เราต้อง ‘ผีผลัก’ กันแล้วนะจ๊ะ”
“ผีผลักบ้าบออะไร! เขาเรียกผีเน่ากับโลงผุเว้ย! ถอยไป!”
🥶 ภัยหนาว… กับเตาผิงมนุษย์
อากาศบนดอยตอนกลางคืนหนาวโหดร้ายมาก อุณหภูมิน่าจะเลขตัวเดียว แถมลมยังพัดลอดรูรั่วของฝาไม้ไผ่เข้ามาวูบๆ ผมที่ใส่แค่เสื้อยืดบางๆ กับกางเกงยีนส์ เริ่มนั่งกอดเข่าสั่นเป็นเจ้าเข้า
“หนาวเหรอจ๊ะลูกพี่?” กระทิงถามเสียงอ่อนโยน
“มะ… ไม่หนาวมั้ง… สั่นเป็นเจ้าทรงขนาดนี้!” ผมตอบเสียงกระทบกันกึกๆ
“มานี่มา…”
กระทิงไม่พูดพร่ำทำเพลง มันดึงแขนผมกระชากเข้าไปหาตัว แล้วรวบตัวผมเข้าไปกอดจมอก!
“เฮ้ย! ปล่อย!”
“อยู่นิ่งๆ สิลูกพี่… ตัวข้าอุ่นนะ ลองจับดูสิ”
มันจับมือที่เย็นเฉียบของผม ไปวางทาบลงบน ‘หน้าอก’ ข้างซ้ายของมัน… ความร้อนจากผิวกายของมันแผ่ออกมาเหมือนเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ ผิวเนื้อแน่นตึงสู้มือ หัวใจของมันเต้นแรง ตึกตัก… ตึกตัก… จนสะเทือนมาถึงมือผม
“อุ่นไหม?” มันถามเสียงกระซิบ ลมหายใจร้อนๆ รินรดหน้าผากผม
“…อือ… อุ่น…” ผมเผลอตอบไปตามความจริง ร่างกายผมที่โหยหาความอบอุ่นเริ่มเบียดเข้าหาตัวมันโดยอัตโนมัติ ซุกหน้าลงกับซอกคอแกร่ง สูดกลิ่นกายเฉพาะตัวของมันที่หอมแปลกๆ
“เห็นไหม… ข้าบอกแล้วว่าข้าดูแลลูกพี่ได้” กระทิงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แล้วล้มตัวลงนอนบนฟูก ดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมโปงเราทั้งคู่
ตอนนี้สภาพคือ… ผมนอนตะแคงอยู่ในอ้อมกอดของมัน ขาของมันเกี่ยวกระหวัดขาผมไว้ หน้าอกเปลือยเปล่าของมันแนบชิดกับหลังของผม (ท่า Spooning)
“ลูกพี่จ๊ะ…” เสียงทุ้มดังอยู่ข้างหู
“อะไร…”
“พ่อบอกว่า… คืนเข้าหอ ต้องทำลูก…” มือปลาหมึกของมันเริ่มลูบไล้หน้าท้องผมผ่านเสื้อยืด “เราลองทำกันดูไหม? เผื่อลูกพี่เป็นเคสพิเศษ ท้องได้”
“กูท้องไม่ได้โว้ยยย!” ผมศอกกลับไปที่ท้องมันเบาๆ “นอนเฉยๆ! ถ้ามึงลวนลามกูอีกนิดเดียว กูจะถีบมึงทะลุกระท่อม!”
“จ้ะๆ นอนเฉยๆ ก็ได้” กระทิงหัวเราะในลำคอ “แต่… ข้าขอ ‘ดม’ หน่อยได้ไหม? กลิ่นลูกพี่หอมเหมือนแป้งเด็ก ข้าดมแล้วหลับฝันดี”
“เออ! จะดมก็ดม! เรื่องมากจริง!”
กระทิงซุกจมูกลงที่หลังคอผม สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค้างไว้อย่างนั้น ความรู้สึกจักจี้ปนวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังผม…
ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดเรไร และอากาศหนาวเหน็บข้างนอก… ในอ้อมกอดของไอ้เด็กยักษ์นี่… มันกลับเป็นที่ที่ ‘ปลอดภัย’ และ ‘อบอุ่น’ ที่สุดที่ผมเคยสัมผัสมา
เผลอๆ… ผมอาจจะอยากเป็น ‘เมีย’ มันจริงๆ ก็ได้มั้ง? เฮ้ย! คิดบ้าอะไรของมึงวะไอ้วิน นอน!
🐔 เช้าวันใหม่: ความแตกตื่นระดับหมู่บ้าน
“เอ้ก อี เอ้ก เอ๊กกกก!”
เสียงไก่ขันปลุกผมตื่นขึ้นมา… พร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่ช่วงล่าง พอลืมตาขึ้นมาดู…
ขาของกระทิงพาดทับเอวผมอยู่ และที่สำคัญ… ‘มังกรยักษ์’ ยามเช้าของมัน (ภายใต้กางเกงขาสั้นบางๆ) กำลังดุนดันอยู่ที่ก้นผมเต็มๆ!
“เชี่ย!” ผมสะดุ้ง จะดีดตัวออก
แอ๊ด…
เสียงประตูไม้ไผ่ถูกเปิดออก พร้อมกับ… พ่อกับแม่ของผม! ที่โผล่หน้าเข้ามาพร้อมกับพ่อกระทิง
“ไหนๆๆ ดูซิว่าเป็นยังไงกันบ้าง…” แม่ผมส่งเสียงตื่นเต้น แล้วก็ต้องตะลึงกับภาพตรงหน้า ภาพลูกชายหัวแก้วหัวแหวน นอนหน้าแดงก่ำอยู่ในอ้อมกอดของหนุ่มกล้ามโตในสภาพกึ่งเปลือย ผ้าห่มร่นลงไปกองที่เอว
“ว้ายยย! ตาเถร!” แม่เอามือปิดตา (แต่กางนิ้วออกกว้างมาก) “เรียบร้อย… เป็นฝั่งเป็นฝาแล้วสินะลูกแม่!”
“วิน… พ่อภูมิใจในตัวแกนะ” พ่อผมยกนิ้วโป้งให้ “เลือกคู่ครองได้แข็งแรงดีมากลูก!”
“พ่อผู้ใหญ่! เตรียมจัดงานแต่งได้เลย!” พ่อกระทิงหัวเราะร่า
“เดี๋ยวววววว! ฟังผมก๊อนนนนน!” ผมตะโกนเสียงแหบแห้ง
กระทิงงัวเงียตื่นขึ้นมา ขยี้ตา แล้วยิ้มแฉ่งให้ทุกคน “อรุณสวัสดิ์จ้ะพ่อจ๋าแม่จ๋า… เมื่อคืนลูกพี่ตัวนิ่มมาก ข้ากอดทั้งคืนเลย”
“กรี๊ดดดดด!” แม่ผมฟินจนจะเป็นลมอีกรอบ
ผมซุกหน้าลงกับหมอน อยากจะกลั้นใจตายให้รู้แล้วรู้รอด… นี่มันมัดมือชกชัดๆ! ไอ้เด็กกระทิง… แผนสูงนักนะมึง!
🔥 ตอนหน้า: กลับกรุงเทพฯ ในฐานะ “คู่หมั้นหมาดๆ”! ความสัมพันธ์เริ่มเปลี่ยนไป วินเริ่มหวั่นไหวจริงจัง แต่จู่ๆ “พี่ชายแท้ๆ ของกระทิง” ที่หายสาบสูญไปทำงานในเมืองก็โผล่มา! แถมหล่อและเท่กว่ากระทิง (เวอร์ชันอัปเกรด) และดูเหมือนจะไม่ปลื้มวินเท่าไหร่! ดราม่าครอบครัวพี่น้องตีกันแย่งลูกพี่วินกำลังจะเริ่ม?
