คืนนั้น ที่คอนโดผม… เราสองคนนอนกอดกันกลมบนเตียง ผมยังผวาอยู่นิดๆ แต่พอมีอ้อมกอดอุ่นๆ ของกระทิง มันก็หายเป็นปลิดทิ้ง
“ลูกพี่จ๊ะ…” กระทิงถามเสียงอู้อี้ ซุกหน้าลงกับอกผม “วันนี้ข้าเท่ไหม?”
“เท่สิ… เท่มาก” ผมจูบหน้าผากมันเบาๆ
“งั้น…” กระทิงเงยหน้าขึ้น สายตาวิบวับเจ้าเล่ห์ (เริ่มไม่ซื่ออีกแล้ว) “พี่ภูบอกว่า… ถ้าผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน ต้องฉลองด้วยการ ‘ปั๊มลูก’ เพื่อยืนยันว่ายังมีชีวิตอยู่…”
“พี่มึงอีกแล้วเหรอ!” ผมแหว “แล้วกูบอกกี่ทีแล้วว่ากูท้องไม่ได้!”
“ไม่ลองไม่รู้นะจ๊ะ…” กระทิงพลิกตัวขึ้นมาคร่อมผม ล็อกข้อมือผมไว้เหนือหัว “คืนนี้ข้าขอ ‘รางวัล’ ชุดใหญ่นะ… ข้าจะกินลูกพี่ทั้งตัว ไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูกเลย!”
“ไอ้… อื้ออออ!”
เสียงด่าของผมกลืนหายไปในลำคอ… และไฟหัวเตียงก็ดับลง (พร้อมเสียงเตียงสั่นเอี๊ยดอ๊าดที่ดังไปจนถึงเช้า)
