แสงเช้าสีอ่อนลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้มาปะทะหน้าแบบไม่ถามความสมัครใจ ภาคินลืมตาขึ้นช้า ๆ รู้สึกเหมือนสมองยังนอนอยู่แต่หนังตาตื่นแล้ว อย่างน้อย…ก็ไม่มีท้องฟ้าใต้ดินในแพ็กเกจความฝันรอบล่าสุด ถือว่าเป็นข่าวดีอันดับหนึ่งของเช้าวันนี้ ข่าวร้ายคือ หมอนในหมู่บ้านห้วยศิลานุ่มกว่าที่ห้องเช่ากรุงเทพฯ เยอะ ทำให้เขามีความรู้สึกอยากเป็น “นักวิชาการติดหมอน” มากขึ้นเป็นพิเศษ เสียงป้าแสงตะโกนเรียกจากชั้นล่างดังขึ้นมาอย่างแข็งแรง “คุณภาคิน—ลงมากินข้าวได้แล้วหลาน เดี๋ยวข้าวเย็น กลายเป็นวิทยานิพนธ์แช่แข็งนะ!” ที่นี่เปลี่ยนทุกอย่างให้เป็นวิทยานิพนธ์ได้หมดจริง ๆ เขายิ้มออกมาเองกับหมอน ก่อนจะยันตัวลุกขึ้น ⸻ โต๊ะไม้ใต้ถุนบ้านวันนี้มีข้าวต้มร้อน ๆ หม้อใหญ่ โรยหน้าด้วยหมูสับ ผักชี...

หัวใจเต้นดังในอกจนกลัวว่าคนหลังประตูจะได้ยินภาคินกลืนน้ำลาย ฝ่ามือยังชื้นเหงื่อจากฝันเมื่อครู่ เที่ยงคืน…แล้วคนมองดาวมาหาหน้าห้องนี่มันโหมดไหนวะเนี่ย เขาลุกจากฟูกอย่างระมัดระวัง เดินไปใกล้ประตูไม้เสียงด้านนอกรออย่างเงียบ ๆ ไม่มีการเคาะซ้ำ ไม่มีการเร่งเร้า “ตื่นอยู่ครับ” เสียงของเขาแห้งกว่าที่คิด “มีอะไรหรือเปล่า” “ถ้าไม่สะดวก ผมค่อยมาใหม่ก็ได้” เสียงดาบอยังคงเรียบ แต่ฟังดู…ลังเลแปลก ๆ“ผมแค่…เห็นไฟในห้องคุณยังไม่ดับ” แต่ไฟผมดับไปแล้วนะ… ภาคินชะงักเขาหันไปมองหลอดไฟเหนือหัวซึ่งตอนนี้ปิดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ลอดหน้าต่างเข้ามา “เอ่อ…ไฟผมปิดไปสักพักแล้วนะครับ”...

แสงไฟจากหน้าบ้านป้าแสงลอยสีเหลืองนวลออกมาต้อนรับพวกเขาตอนที่ทั้งคู่เดินลงจากทางเขามาถึงพอดี เสียงแม่เด็กเมื่อครู่ยังดังบ่น ๆ อยู่หน้ารั้ว “บอกแล้วไงว่าอย่าขึ้นไปบนเขาตอนฟ้ามืด! คนอื่นเขามีสมองคิดกันไหมเนี่ย—พี่ดาบอก็ด้วย!” เด็กน้อยยืนทำหน้าเหมือนถูกตะคอกแล้วชิน ขยับมาหลบหลังภาคินแบบใช้คนเมืองเป็นโล่ห์ “แม่อย่าด่าพี่สิ” เด็กแอบกระซิบ “เดี๋ยวคนเมืองเขากลัวหมู่บ้านเรา” “ผมกลัวแม่หนูมากกว่าหมู่บ้านแล้วตอนนี้ครับ” ภาคินคิดในใจ แต่ยิ้มสุภาพใส่แทน ป้าแสงเดินออกมาด้วยผ้าขาวม้าพาดบ่า“อ้าว มาแล้วเหรอหลาน ป้านึกว่าจะต้องไปจุดธูปเรียกลงมาจากเขาเสียแล้ว” “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับป้า” ดาบอตอบเสียงเรียบ แต่ดูเหมือนจะคุ้นกับการโดนแซวแบบนี้ “แต่ต่อไปอย่าขึ้นไปตอนจะมืดมากนักนะ”...

ทางดินหลังบ้านป้าแสงค่อย ๆ ไต่ขึ้นจากพื้นราบไปสู่เชิงเขาหญ้าข้างทางสูงประมาณเข่าพร้อมใจเกี่ยวขากางเกงภาคินทุกฝีก้าวยุงบางตัวบินวนอยู่ใกล้ ๆ เหมือนมองเขาเป็นบุฟเฟ่ต์จากเมืองกรุง “มาหมู่บ้านเดียว ได้น้ำหอมกลิ่นโลชั่นกันยุงเต็มตัวเลยครับ” ภาคินบ่นเบา ๆ พลางเกาหลังมือ ดาบอเดินนำหน้าอย่างนิ่ง ๆ ถือไฟฉายเล็ก ๆ ไว้ในมือแต่ยังไม่เปิดแสงสุดท้ายของวันยังพอให้เห็นทางจาง ๆ “ยุงแถวนี้ยังน้อย”...

ความเงียบที่ อ.อัคร์ ทิ้งไว้เบื้องหลัง... มันดังยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง มันคือความเงียบแห่งการตัดสิน... ความเงียบแห่งจุดจบ เมฆยืนนิ่ง... จ้องมองเส้นสีแดงสดที่ขีดฆ่าภาพร่างบนผนังของเขา มันเหมือนเลือด... เลือดที่ไหลออกมาจากความฝันของเขา ...ถูกเพิกถอน... ...ถูกระงับ... ...ถูกไล่ออก... ...10 นาที... คำพูดเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัว......

"คำประกาศสงคราม" คำพูดนั้น... แขวนค้างอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบ มันหนักหน่วง... และแหลมคม... มันไม่ใช่คำอุปมาอุปไมย... เมฆรู้ได้ในทันที... นี่คือ "ความจริง" "สงคราม...?" เมฆเค้นเสียงออกมา... เขาพยายามจะยึดพื้นที่ในสตูดิโอของตัวเองกลับคืนมา "นี่มันเรื่องบ้าอะไร! นี่มันสตูดิโอของผม! นี่มันงานศิลปะ!" อ.อัคร์ ไม่แม้แต่จะชายตามองเขา...

"คุณทำอะไรลงไป... เมฆ” คำถามนั้นแขวนค้างอยู่ในอากาศที่หนาหนัก... มันไม่ใช่คำชื่นชม... ไม่ใช่คำตำหนิ... มันคือเสียงกระซิบที่สั่นเครือ... จากผู้ที่เพิ่งเห็น "ความลับ" ของจักรวาลถูกเปิดโปง เมฆ, ซึ่งยังคงยืนหอบหายใจอยู่ข้างกองสี, กลืนน้ำลายที่เหนียวหนืด เขาพยายามประมวลผลแววตาของคีม... แววตาที่เต็มไปด้วย "ความยำเกรง" และ...

เมื่อเฟิร์นกับเต๋ากลับไปแล้ว... สตูดิโอก็กลับสู่ความเงียบ แต่มันไม่ใช่ความเงียบแห่งความพ่ายแพ้... ไม่ใช่อีกต่อไป มันคือความเงียบ... ก่อนพายุ ...”สนามรบ"... คำพูดของเฟิร์นยังคงก้องอยู่ในหัวของเมฆ เขาจ้องมองผืนผ้าใบที่เพิ่งเริ่มต้น... จ้องมองผนังที่ว่างเปล่า... จ้องมองโต๊ะร่างแบบที่รกเหี้ยน ..."เขาตีตก 'หัวข้อ' ... แต่เขา 'ตีตก' สิ่งที่มึงวาด......

เมื่อประตูบานนั้นปิดลง... โลกทั้งใบของเมฆก็พังครืน มันไม่ใช่การพังทลายแบบเสียงดัง... แต่เป็นการยุบตัวอย่างเงียบเชียบ... เหมือนอาคารที่ถูกดูดอากาศออกจนหมดสิ้น เขายืนนิ่งอยู่กลางห้อง... หอบหายใจ... ความโกรธที่เขาพ่นใส่คีมเมื่อครู่... มันระเหยไปแล้ว... ทิ้งไว้เพียงรสขมปร่าของความล้มเหลวที่ลิ้น "ออกไป..." เขาจำได้ว่าเขาตะโกนคำนั้น เขาจำแววตาของคีมได้... แววตาที่เจ็บปวด... แต่ก็ยังดื้อรั้น ...และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาสับสนที่สุด เมฆทรุดตัวลงนั่งกับพื้น......

บรรยากาศในห้องสตูดิโอ... เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ "เปลี่ยน" ... แต่มัน “ถูกแช่แข็ง" วินาทีที่ อ.อัคร์ พูดจบประโยค... อากาศที่เคยอวลไปด้วยกลิ่นสีน้ำมันและความตื่นเต้นสร้างสรรค์ พลันหนักอึ้งและเย็นเยียบกลิ่นอายของเขาราวกับหลุมดำที่ดูดกลืนความร้อน และความหวังทั้งหมดไปจนสิ้น เมฆ,...