แสงแดดอุ่นๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาแยงตาผม ปลุกให้ตื่นจากความฝันที่ยังค้างคา…
ในฝันนั้น ผมกำลังวิ่งอยู่บนลู่วิ่งที่ทอดยาวไม่มีที่สิ้นสุด แต่ปลายทางไม่ใช่เส้นชัย กลับเป็นแผ่นหลังกว้างของใครบางคนที่สวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่ง ผมพยายามวิ่งไล่ตามเท่าไหร่ ก็คว้าได้เพียงความว่างเปล่า
“ไอ้ดีน! ตื่นโว้ย! สายแล้วมึง!”
เสียงตะโกนโหวกเหวกพร้อมแรงเขย่าที่หัวไหล่กระชากผมกลับสู่โลกความจริง ผมลืมตาขึ้นมาเจอกับหน้าตี๋ๆ ที่ใส่แว่นตากรอบหนาเตอะยื่นเข้ามาใกล้จนแทบจะจูบกัน
‘แซม’ รูมเมทของผม และเป็นประธานชมรมคนรักเรื่องลี้ลับ (ที่มีสมาชิกอยู่แค่ 3 คนทั้งมหาลัย) กำลังทำหน้าตื่นตระหนกเหมือนเพิ่งเห็นมนุษย์ต่างดาวบุกโลก
“อะไรของมึงเนี่ยแซม วันนี้วันเสาร์ กูไม่มีเรียนเช้า” ผมบ่นงึมงำ พลิกตัวหนีแสงแดด
“ไม่ได้จะปลุกไปเรียน! แต่จะปลุกมาดูนี่!” แซมยัดหน้าจอมือถือกระแทกตาผม “มึงดูเพจ ‘Cute Boy มอเรา’ เดี๋ยวนี้นะ เมื่อคืนมีคนเห็น ‘เงาปริศนา’ ที่สนามวิ่งตอนห้าทุ่ม!”
ผมสะดุ้งเฮือก ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง รีบแย่งมือถือมันมาดู
ในหน้าจอเป็นโพสต์ที่มีคนกดไลก์เป็นพัน หัวข้อกระทู้เขียนว่า: ⚠️ [กระทู้ดักผี] เมื่อคืนใครเดินผ่านสนามวิ่งตอนดึกบ้าง? เห็นมีคนนั่งอยู่ตรงเบาะกระโดดสูง แต่พอหันไปมองอีกที… หายไปแล้ว! หรือว่าตำนาน ‘พี่แทน’ จะกลับมา!? 😱
ใจผมเต้นตุ้บๆ… เมื่อคืนผมนั่งอยู่ตรงนั้นกับคิรินชัดๆ แต่ทำไมในโพสต์ถึงบอกว่าเห็นแค่ ‘คนเดียว’ แล้วหายไป? หรือว่าตอนที่ผมไปเข้าห้องน้ำ คิรินแอบหนีไป?
“มึง…” แซมทำเสียงกระซิบกระซาบ หน้าซีดเผือก “เมื่อคืนมึงไปซ้อมไม่ใช่เหรอ? มึงเจอ ‘อะไร’ บ้างเปล่าวะ?”
ผมกลืนน้ำลาย พยายามทำหน้าให้นิ่งที่สุด “เจออะไร ไร้สาระ กูวิ่งเสร็จก็กลับมานอน มึงดูหนังผีเยอะไปแล้ว”
“ไม่ได้เยอะเว้ย! นี่เรื่องจริง!” แซมกระโดดขึ้นมานั่งขัดสมาธิบนเตียงผมด้วยท่าทางจริงจังระดับวาระแห่งชาติ “มึงไม่รู้เหรอว่าทำไมเขาถึงห้ามใช้ ‘ลู่วิ่งที่ 4’ ตอนหลังเที่ยงคืน?”
ผมขมวดคิ้ว “ก็เพราะมันเป็นลู่วิ่งที่พื้นพังบ่อยสุดไม่ใช่เหรอ?”
“ถุ้ย! นั่นมันข้ออ้างอธิการบดี!” แซมตบเข่าฉาด “ความจริงคือ… เมื่อ 5 ปีก่อน มันเป็นลู่วิ่งประจำของแฟนพี่แทน!”
ชื่อ ‘พี่แทน’ ทำให้ผมชะงัก… ชื่อนี้อีกแล้ว
“เล่ามาให้จบ” ผมลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แสร้งทำเป็นรำคาญ แต่หูผึ่งเต็มที่
แซมขยับแว่น เล่าด้วยน้ำเสียงเหมือนนักพากย์รายการคนอวดผี “พี่แทน… เป็นเดือนคณะสถาปัตย์รุ่น 5X หล่อมาก หล่อแบบวัวตายควายล้ม นิสัยดี เรียนเก่ง เพอร์เฟกต์จนคนหมั่นไส้ แต่พี่แกมีความลับ… แกแอบคบกับ ‘กัปตันชมรมกรีฑา’ ในตอนนั้น”
“…” ผมนั่งเงียบ รอฟังต่อ
“สมัยนั้นสังคมยังไม่เปิดกว้างเท่าตอนนี้ ทั้งคู่เลยต้องแอบนัดเจอกันที่สนามวิ่งตอนดึกๆ ตรงลู่วิ่งที่ 4 นั่นแหละ… จนกระทั่งคืนหนึ่ง ก่อนวันแข่งกีฬามหาลัย พี่แทนหายตัวไป”
“หายไปไหน?”
“ไม่มีใครรู้!” แซมทำตาโต “ข้าวของในห้องยังอยู่ครบ มือถือ กระเป๋าตังค์ อยู่ครบหมด แต่ตัวคนหายวับไปกับตาเหมือนระเหยกลายเป็นไอ! ตำรวจรื้อทั้งมหาลัยก็ไม่เจอศพ ไม่เจอร่องรอย… หลังจากนั้นกัปตันชมรมกรีฑาก็ลาออกจากการเป็นนักกีฬา หันมาเป็นสต๊าฟโค้ชเงียบๆ เก็บตัวไม่สุงสิงกับใคร”
ขนแขนผมลุกชันขึ้นมาดื้อๆ
“เขาว่ากันว่า…” แซมลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “อาถรรพ์ของเดือนคณะกับนักวิ่งคือของแสลง ถ้าคู่ไหนคิดจะรักกัน… จะต้องมีคนนึง หายไป เพื่อรักษาสมดุลของจักรวาล”
โป๊ก!
ผมเขกกะโหลกไอ้แซมไปหนึ่งทีแก้เครียด “เพ้อเจ้อ! สมดุลจักรวาลอะไรของมึง นี่มหาลัยนะไม่ใช่หนังมาร์เวล ไปอาบน้ำไป กูหิวข้าวแล้ว”
“โอ๊ย! ไอ้ดีน ไอ้คนไม่มีจินตนาการ! เดี๋ยวเถอะ มึงระวังตัวไว้ อย่าเผลอไปปิ๊งเดือนคณะเข้าล่ะ เดี๋ยวจะหาว่าพี่แซมไม่เตือน!”
แซมลูบหัวปอยๆ เดินบ่นงึมงำเข้าห้องน้ำไป
ผมถอนหายใจ ทิ้งตัวลงนอนมองเพดานห้องอีกครั้ง คำพูดของแซมวนเวียนอยู่ในหัว…
พี่แทน… เดือนคณะสถาปัตย์… หายตัวไป…
และคนรักของพี่แทน กลายมาเป็นโค้ช?
ภาพใบหน้าเคร่งขรึมของ ‘โค้ชวิน’ โค้ชประจำทีมวิ่งระยะสั้นของผมลอยเข้ามาในหัว โค้ชวินเป็นคนดุ เงียบขรึม และเกลียดความรักในวัยเรียนเข้าไส้ แกมักจะพูดย้ำเสมอว่า “โฟกัสที่เส้นชัย อย่าให้ใครมาดึงขาเราไว้”
ตอนแรกผมนึกว่าแกแค่เข้มงวดตามประสาโค้ช… แต่ถ้าเรื่องที่แซมเล่าเป็นเรื่องจริง…
เสียงเตือนข้อความจากมือถือดังขึ้นขัดจังหวะความคิด
ผมหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่ได้บันทึกชื่อ
📩 09X-XXX-XXXX: (แนบรูปภาพ: รูปขวดน้ำเปล่ายี่ห้อมหาลัยที่ถูกวางทิ้งไว้ข้างเบาะกระโดดสูง) “ขอบคุณสำหรับน้ำเมื่อคืนนะ คุณหุ่นยนต์ วันนี้ซ้อมเสร็จกี่โมง?”
ผมจ้องหน้าจอตาค้าง หัวใจที่เพิ่งสงบไปกลับมาเต้นรัวแรงอีกครั้ง
ไม่ใช่ผี… คิรินมีตัวตนจริงๆ และที่สำคัญ… เขาเอาเบอร์ผมมาจากไหน!?
ผมรีบพิมพ์ตอบกลับไป นิ้วสั่นเล็กน้อย “คุณเอาเบอร์ผมมาจากไหน?”
ไม่ถึงสามวินาที ข้อความตอบกลับเด้งขึ้นมา
📩 09X-XXX-XXXX: “ความลับของเดือนมหาลัย 😉 เจอกันที่เดิม ห้าทุ่ม… อย่าลืมพกลูกชิ้นปิ้งมาด้วยนะ หิว”
ผมมองหน้าจอแล้วเผลอหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความกลัวเรื่องตำนานพี่แทนเมื่อกี้จางหายไปชั่วขณะ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ
เอาวะ… จะอาถรรพ์หรือผีพี่แทน ก็คงต้องลองเสี่ยงดูสักตั้ง
อย่างน้อย… ผีคงไม่กินลูกชิ้นปิ้งหรอกมั้ง?
