"มรดกที่หลับใหล" คำสองคำนี้... ก้องอยู่ในความเงียบของสตูดิโอราวกับคาถา มันไม่ใช่คำแนะนำ... มันคือ "การสถาปนา" เมฆจ้องมองคีม... พยายามค้นหาร่องรอยของการล้อเล่น, ความโอหัง, หรือแม้แต่ความบ้า... แต่ไม่พบ สิ่งที่เขาเห็นคือความมุ่งมั่นอันเยือกเย็น... ความแน่วแน่ที่ราวกับว่าคีมเพิ่งจะพูดถึงสัจธรรมของจักรวาล ไม่ใช่แค่การเปลี่ยนหัวข้อวิทยานิพนธ์ "คุณ... คุณพูดบ้าอะไร" เมฆเค้นเสียงออกมาได้ในที่สุด...

กระบวนการทำงานไม่ได้เริ่มต้นด้วยการถกเถียงปรัชญาศิลป์ที่ยิ่งใหญ่... มันเริ่มต้นด้วย "การจัดระเบียบ" และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เมฆคลั่งตายยิ่งกว่าการจ้องผ้าใบเปล่า เช้าวันที่สองในสตูดิโอ, คีม มาถึงเวลาแปดนาฬิกาตรง... ไม่ขาด ไม่เกิน แม้แต่วินาทีเดียว เขายังสวมเสื้อเชิ้ตสีสะอาด... แต่ไม่ใช่สีขาวของเมื่อวาน เป็นสีฟ้าอ่อนที่เรียบกริบจนน่ารำคาญ เมฆ, ซึ่งฟุบหลับคาโต๊ะร่างแบบอีกตามเคย, สะดุ้งตื่นเพราะเสียง... ไม่ใช่สิ......

เช้าวันถัดมา ภาคินพบว่าตัวเองกำลังนั่งจ้องกระเป๋าเป้สองใบกับรองเท้าผ้าใบคู่เก่าบนพื้นห้องเช่าในหัวเต็มไปด้วยคำถามประมาณร้อยข้อ ตั้งแต่ “ควรเอายากันยุงกี่ซอง” ไปจนถึง “คนในหมู่บ้านห้วยศิลาเล่นโซเชียลกันไหม” เสียงแจ้งเตือนไลน์เด้งดัง ติ๊ง ขึ้นมาพอดี บัว: เฮ้ย แกจริงจังป่ะ จะไปอยู่ป่าจริง ๆ เนี่ยภาคิน: ป่าอะไรกัน...

เสียงแอร์เก่าบนเพดานห้องทำงานดังหึ่งสม่ำเสมอจนกลายเป็นเสียงพื้นหลังที่ไม่มีใครสนใจ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษที่ดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ กับเสียงปากกาขีดเขียนลงบนกระดาษโน้ตสีเหลืองเต็มโต๊ะ ภาคินถอนหายใจเฮือกเล็ก ๆ พิงหลังกับพนักเก้าอี้ พลิ้มตามองเพดานที่มีคราบน้ำเก่าเป็นดวงซีด ๆ “ข้อมูลซ้ำอีกแล้ว…” เขาพึมพำกับตัวเอง อักษรโบราณจากหลายยุค หลายวัฒนธรรมวางกระจัดกระจายอยู่ตรงหน้า บางแผ่นเป็นสำเนาภาพถ่ายจากแผ่นดินเหนียว บางแผ่นเป็นกระดาษที่จางจนแทบอ่านไม่ออก ทว่าบนกระดาษทุกชุด มีสัญลักษณ์หนึ่งที่เหมือนกัน—วงกลมทับซ้อนสามชั้น กับเส้นเฉียงเหมือนดาวหางลากผ่าน “เจอลายนี้อีกแล้วเหรอ” ภาคินหยิบสำเนากระดาษขึ้นมาเพ่งดูใกล้ ๆ เส้นหมึกซีด แต่โครงลายก็ยังชัดพอจะทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นนิดหนึ่ง เขาเคยเห็นมันมาก่อน—ไม่ใช่แค่ในเอกสารวิชาการ...

นิยายเรื่องนี้เริ่มต้นจากคำถามง่าย ๆ ที่คงมีอยู่ในใจใครหลายคน— “ในวันที่ชีวิตหนักเกินไป เราอยาก เห็น อะไรสักอย่าง…หรือเราแค่อยาก หนี กันแน่” ผมอยากเขียนเรื่องผจญภัยที่มีความลึกลับ มีตำนานลัทธิโบราณ มีปล่องที่คนเล่าขานว่าเป็น “โลกอีกด้าน” และมีการหักมุมแบบที่พออ่านจบแล้วจะย้อนกลับไปมองเหตุการณ์เดิมด้วยความหมายใหม่อีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็อยากให้มันเป็นนิยายที่อ่อนโยนต่อคนอ่าน—ไม่ใช่แค่พาไป “ลึก”...

เมฆไม่ได้นอน คำว่า "นอน" สำหรับเขาในคืนที่ผ่านมา คือการเอนกายฟุบลงบนโต๊ะร่างแบบ ปล่อยให้แผ่นหลังที่ปวดร้าวได้พักพิงกับพนักเก้าอี้แข็งๆ เพียงไม่กี่ชั่วโมง กลิ่นสีและกาแฟค้างคืนกลายเป็นหมอนหนุน  และตื่นขึ้นมาในความมืดสลัวของรุ่งสางด้วยอาการปวดขมับ สตูดิโอยามเช้าตรู่เงียบสงัด... เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นอย่างหงุดหงิด เขาเกลียดการรอคอย... ยิ่งเป็นการรอคอย "ผู้ช่วย" ที่เขาไม่เคยต้องการ มันยิ่งทำให้ทุกโสตประสาทตื่นตัวราวกับสัตว์ป่าที่ระแวงภัย เมฆล้างหน้าลวกๆ ในห้องน้ำรวมของคณะ...

แสงยามเย็นไม่ได้กำลังจะตาย... มันตายไปแล้ว... ในสตูดิโอสี่เหลี่ยมแคบ ๆ บนชั้นสูงสุดของตึกคณะวิจิตรศิลป์ แสงสีส้มโรยราที่พยายามส่องลอดบานเกล็ดหน้าต่างเข้ามานั้น ช่างดูซีดเซียวและไร้พลัง มันไม่ได้ให้ความอบอุ่น แต่กลับฉายภาพความเหนื่อยล้าให้ชัดเจนยิ่งขึ้น กลิ่นเทอร์เพนไทน์จางๆ กลิ่นกาแฟดำที่แห้งกรังติดก้นแก้ว และกลิ่นฝุ่นผงถ่านชาร์โคลที่ลอยอวล... ทั้งหมดนี้คืออากาศที่ "เมฆ" ใช้หายใจ เมฆ—นักศึกษาปีสี่ผู้กำลังจะหมดแรงหายใจ—นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่โยกคลอน ร่างสูงโปร่งของเขาโน้มไปข้างหน้า  ข้อศอกค้ำอยู่บนโต๊ะร่างแบบที่เต็มไปด้วยรอยคัตเตอร์และคราบสีจนมองไม่...

ณ ห้วงอสงไขยที่แสงสว่างมิอาจวัดค่าเป็นกลางวันหรือกลางคืน... การตัดสินครั้งสุดท้ายกำลังจะเกิดขึ้น ณ ศูนย์กลางของมหาวิหารแห่งปัญญา "พระเสาร์" (♄ เสนา (Sena) — ดาวเสาร์ --- ทรงรัศมีสีม่วง ผู้คุมกฎแห่งเวลาและชะตากรรม ถือเคียวแห่งการสิ้นสุด...

ถึงนักอ่านที่รัก... ถ้าหาก "ความรัก" คือ "ความโกลาหล" (Chaos) และ "กฎระเบียบ" (Order) คือ "สัจธรรม" ที่สูงสุด... ...คุณจะเลือกรักษาสิ่งใดไว้ "พระศุกร์กับบุตรแห่งเอลียาห์" (หนึ่งในนิยายชุด A...

หนึ่งเดือนผ่านไป... บรรยากาศในสนามกีฬากลางมหาวิทยาลัยวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ ธงทิวหลากสีปลิวไสว เสียงกลองเชียร์ดังกระหึ่ม การแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยรอบชิงชนะเลิศรายการวิ่ง 100 เมตรชายกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ผมยืนวอร์มร่างกายอยู่ข้างลู่วิ่ง พยายามปรับลมหายใจเข้าออกให้ลึกที่สุด แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปจากเดิมคือ... วันนี้ผมไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยว "ยืดขาดีๆ อย่าให้ตะคริวกินนะเว้ย วันนี้กูลงทุนซื้อกล้องเลนส์ซูมมาถ่ายมึงโดยเฉพาะ!" ไอ้แซม ตะโกนมาจากขอบสนาม มันใส่เสื้อสกรีนคำว่า...