เช้าวันต่อมา บรรยากาศในมหาวิทยาลัยยังคงดำเนินไปตามปกติ แต่สำหรับผมและไอ้แซม ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เราสองคนนั่งซุ่มอยู่ในโรงอาหารคณะสถาปัตย์ฯ (ถิ่นเก่าของพี่แทน) บนโต๊ะมีจานข้าวมันไก่ที่พร่องไปครึ่งหนึ่ง แซมใส่แว่นกันแดดสีดำและหมวกไหมพรม (ทั้งที่อากาศร้อน 35 องศา) เพื่อพรางตัว "มึงจะใส่หมวกไหมพรมทำไมวะแซม คนเขามองทั้งโรงอาหารแล้ว" ผมกระซิบดุ "นี่คือแฟชั่นสายลับเว้ย! แล้วมึงแน่ใจนะว่าทฤษฎีมึงถูก?"...

นาฬิกาข้อมือบอกเวลา 01.00 น. เสียงน้ำหยดจากก๊อกน้ำที่ปิดไม่สนิทในห้องอาบน้ำดังก้องเป็นจังหวะ... ติ๋ง... ติ๋ง... ในความเงียบสงัดยามวิกาล เสียงนี้มันชวนประสาทเสียยิ่งกว่าเสียงเล็บขูดกระดานดำเสียอีก ผมนั่งขดตัวอยู่หลังแนวตู้ล็อกเกอร์แถวสุดท้าย ในมุมมืดที่สุดของห้องพักนักกีฬา มือกระชับไม้เบสบอล (ที่ยึดมาจากห้องชมรมซอฟต์บอลข้างๆ) ไว้แน่น เหงื่อเย็นๆ ซึมชื้นเต็มฝ่ามือ "ดีน..." เสียงกระซิบสั่นเครือดังมาจากข้างหู...

ปัง! เสียงประตูเหล็กที่กระแทกปิดเองเมื่อครู่ยังดังก้องอยู่ในหู ผมกำหมัดแน่น รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีแล้วพุ่งตัวไปที่ประตูห้องล็อกเกอร์ กระชากมันเปิดออกอย่างแรง "ใครวะ! ออกมานะเว้ย!" ทางเดินยาวหน้าห้องพักนักกีฬาว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟนีออนที่กระพริบติดๆ ดับๆ เหมือนในหนังผีเกรดบี ความเงียบสงัดทำให้ผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวเหมือนกลองชุด ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้า! ดังมาจากมุมทางเลี้ยวข้างหน้า สัญชาตญาณนักวิ่งทำงานไวกว่าสมอง ผมสับขาวิ่งเต็มสปีด ระยะทาง...

เช้าวันจันทร์เวียนมาถึงพร้อมกับความวุ่นวายตามปกติของมหาวิทยาลัย ผมวิ่งจ็อกกิ้งเบาๆ รอบสนามฟุตบอลเพื่อวอร์มร่างกายก่อนการซ้อมช่วงเช้า แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมากระทบยอดหญ้า แต่วันนี้สายตาของผมกลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ลู่วิ่งเหมือนทุกที ที่บริเวณลานกิจกรรมหน้าตึกคณะสถาปัตย์ฯ ซึ่งอยู่ติดกับสนามกีฬามีฝูงชนกำลังมุงดูอะไรบางอย่าง เสียงกรี๊ดกร๊าดเบาๆ ลอยมาตามลม ผมชะลอฝีเท้าลงและเพ่งมอง ท่ามกลางวงล้อมของนักศึกษาและกล้องโทรศัพท์มือถือนับสิบเครื่อง 'คิริน' ยืนอยู่ตรงนั้น วันนี้เขาอยู่ในชุดนักศึกษาที่ถูกระเบียบทุกกระเบียดนิ้ว เสื้อขาวสะอาดตารีดเรียบกริบ กางเกงสแล็คสีดำพอดีตัว ผมที่เมื่อคืนยุ่งเหยิงถูกเซ็ตทรงเปิดหน้าผากโชว์ความหล่อเหลาแบบไม่มีที่ติ...

นาฬิกาบนหัวเตียงบอกเวลา 22.45 น. ผมยืนจ้องตัวเองในกระจกห้องน้ำ สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย เสื้อยืดตราห่านคู่สีขาวกับกางเกงวอร์มขาสั้นตัวเก่า... ไม่ใช่ชุดที่คนปกติจะใส่ไปเดต หรือไปเจอเดือนมหาลัยแน่ๆ แต่ช่างเถอะ ผมไปซ้อมวิ่ง ไม่ได้ไปเดินแบบ "จะไปไหนวะดึกดื่น?" เสียงงัวเงียของไอ้แซมดังขึ้นจากกองผ้าห่ม ทันทีที่ผมไขกุญแจห้อง "หิว" ผมตอบสั้นๆ พลางชูถุงลูกชิ้นปิ้งที่เพิ่งลงไปซื้อหน้าหอมาเมื่อกี้ให้มันดูเป็นหลักฐาน "ลงไปซื้อของกิน...

แสงแดดอุ่นๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาแยงตาผม ปลุกให้ตื่นจากความฝันที่ยังค้างคา... ในฝันนั้น ผมกำลังวิ่งอยู่บนลู่วิ่งที่ทอดยาวไม่มีที่สิ้นสุด แต่ปลายทางไม่ใช่เส้นชัย กลับเป็นแผ่นหลังกว้างของใครบางคนที่สวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่ง ผมพยายามวิ่งไล่ตามเท่าไหร่ ก็คว้าได้เพียงความว่างเปล่า "ไอ้ดีน! ตื่นโว้ย! สายแล้วมึง!" เสียงตะโกนโหวกเหวกพร้อมแรงเขย่าที่หัวไหล่กระชากผมกลับสู่โลกความจริง ผมลืมตาขึ้นมาเจอกับหน้าตี๋ๆ ที่ใส่แว่นตากรอบหนาเตอะยื่นเข้ามาใกล้จนแทบจะจูบกัน 'แซม' รูมเมทของผม และเป็นประธานชมรมคนรักเรื่องลี้ลับ...

เสียงรองเท้าตะปูบดขยี้ลงบนพื้นยางสังเคราะห์สีส้มอิฐดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... ตึก... ตึก... ตึก... ท่ามกลางความเงียบสงัดของมหาวิทยาลัยในเวลาห้าทุ่มกว่า เสียงลมหายใจหอบถี่ของผมดูจะดังก้องกว่าปกติ ผมชื่อ 'ดีน' นักศึกษาปี 3 คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา และเจ้าของฉายา 'หุ่นยนต์วิ่ง' ที่เพื่อนๆ ในชมรมตั้งให้ ไม่ใช่เพราะผมเก่งเหมือนเครื่องจักร...

เมื่อนักวิ่งหนุ่มผู้มุ่งมั่น ตกหลุมรัก "เดือนมหาลัย" ผู้แสนเพอร์เฟกต์ แต่ความรักของพวกเขาดันไปซ้อนทับกับตำนานอาถรรพ์ของ "รุ่นพี่เดือนคณะที่หายตัวไป" เมื่อ 5 ปีก่อน 👥 ตัวละครหลัก 1. พระเอก: "ดีน" (The Runner)...

ตอนพิเศษ 1: ทะเลเดือด... กับเงือกหนุ่ม(กล้าม)โต สถานที่: รีสอร์ตหรูริมทะเลส่วนตัว (ของบ้านวิน) สถานะ: ฮันนีมูนรอบที่ล้าน (วินหาเรื่องมาพักผ่อน) "โห... ลูกพี่! อ่างอาบน้ำของพระเจ้าเหรอจ๊ะเนี่ย! กว้างใหญ่ไพศาลมาก!" 'กระทิง' วิ่งลงจากรถตู้ทันทีที่มาถึงชายหาด เขายืนตะลึงมองทะเลสีครามสุดลูกหูลูกตาด้วยความตื่นเต้นเหมือนเด็ก...

คืนนั้น ที่คอนโดผม... เราสองคนนอนกอดกันกลมบนเตียง ผมยังผวาอยู่นิดๆ แต่พอมีอ้อมกอดอุ่นๆ ของกระทิง มันก็หายเป็นปลิดทิ้ง "ลูกพี่จ๊ะ..." กระทิงถามเสียงอู้อี้ ซุกหน้าลงกับอกผม "วันนี้ข้าเท่ไหม?" "เท่สิ... เท่มาก" ผมจูบหน้าผากมันเบาๆ "งั้น..." กระทิงเงยหน้าขึ้น สายตาวิบวับเจ้าเล่ห์...