...แปร๊นนนนนนน! ...เอี๊ยดดดดด! โครม! เสียง! เสียงที่ดังจนแก้วหูแทบแตก! ความเจ็บปวดแรกที่กระแทกเข้าใส่เมฆ... ไม่ใช่ "คลื่น" แห่งการลบ... แต่คือ "เสียง" เสียงแตรรถที่ดังลั่น... เสียงโลหะบดขยี้โลหะ... และเสียง "กรีดร้อง" ของผู้หญิงคนหนึ่ง โลก... ได้ "เปิดเสียง" อีกครั้ง... และมันคือเสียงแห่งความโกลาหล เมฆนอนหอบอยู่บนพื้นยางมะตอยที่ร้อนระอุ... กลิ่นยางไหม้และควันไอเสียอัดแน่นเข้าเต็มปอด เขา... รอดแล้ว... เขากระพริบตา... แสงแดดยามบ่ายส่องแยงตา... ผู้คน......

"...เขาจะ 'ชำระล้าง' ... ที่นี่" คำพูดนั้น... มันไม่ใช่คำขู่ มันคือ "กำหนดการ" เมฆจ้องมองพระศุกร์ที่กำลังสั่นสะท้านอยู่บนพื้น "ชำระล้าง... ยังไงวะ" เมฆถามเสียงสั่น "ส่งคนมายิง? วางระเบิด?” แย่กว่านั้น" พระศุกร์หอบ... เขาพยายามยันตัวเองลุกขึ้น... แต่ล้มลงไปอีก "มันคือ... 'การแก้ไข'... 'การลบ' ความผิดพลาด... พระเสาร์กำลังจะ 'ลบ' บล็อกนี้... ออกจากความเป็นจริง" "คุณพูดจาเหมือนหนังไซไฟ..." ...คลิก... เสียง......

...ตึง... ตึง... ตึง... เสียงฝีเท้าหยุดลง... หน้าประตูห้อง 407 ความเงียบที่ตามมา... มันเลวร้ายยิ่งกว่าเสียงใดๆ มันคือความเงียบที่ "รอคอย" ... ความเงียบที่ “รู้” ในห้องพักอับๆ, เวลาได้หยุดเดิน เสียงแอร์ที่เคยดัง... พลันเงียบกริบ เมฆกลั้นหายใจ... เขาไม่ได้ขยับ... แต่สัญชาตญาณสั่งให้เขาเอื้อมมือไปตะครุบปากของพระศุกร์... กันไม่ให้เสียงหอบหายใจที่เจ็บปวดนั้นเล็ดลอดออกไป พระศุกร์, ผู้ซึ่งกำลังดิ้นรนกับความตายของ "กายเนื้อ", พลัน "แข็งทื่อ" ความเจ็บปวดทางกายถูกแทนที่ด้วย "ความหวาดกลัว"...

ห้องพักราคาถูก... ไม่เคยเงียบ เสียงแอร์ที่ดังครืดคราด... เสียงจราจรที่ไม่เคยหลับใหลจากถนนด้านนอก... และเสียงนีออนที่กะพริบ ...ซซซ... ผ่านม่านหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท แต่สำหรับเมฆ... โลกทั้งใบของเขากำลังเงียบงัน เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม... บนพื้นพรมเหนียวๆ... สมุดสเก็ตช์ในอ้อมแขน... มันคือสมอเพียงชิ้นเดียวที่ยึดเขาไว้ไม่ให้ล่องลอยไปในความบ้าคลั่งนี้ "เทพที่กำลัง 'ตกสวรรค์' “ คำพูดของพระศุกร์ยังคงก้องอยู่ เมฆค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง... มอง "อดีตผู้ช่วย" ของเขา... ที่บัดนี้นั่งอยู่บนขอบเตียง "แล้ว..." เมฆเค้นเสียงที่แหบแห้ง "...มันเป็นยังไงวะ? ไอ้การ 'ตกสวรรค์'...

...ปัง... ปัง... ปัง... เสียงเดียวที่ดังอยู่ในหัวของเมฆ... คือเสียงฝีเท้าของตัวเองที่กระทบกับทางเท้า เขาวิ่ง... เขาวิ่งจนปอดแทบฉีก... เขาวิ่งโดยไม่รู้ว่ากำลังจะไปไหน... มหาวิทยาลัยที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเขา... บัดนี้กลายเป็น "เขตอันตราย" นักศึกษาคนอื่นๆ ที่เดินสวนไปมา... พวกเขาหัวเราะ... พวกเขาคุยกันเรื่องเกรด... เรื่องร้านกาแฟเปิดใหม่... โลกของพวกเขายังคง "ปกติ" ... ...ปกติ... จนน่าคลื่นไส้ "พระศุกร์!" เมฆหอบ... ตะโกนเรียกคนที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้า "คุณ... คุณเป็นเทพไม่ใช่เหรอ! ทำ......

เรือนกลั่นตั้งอยู่แยกออกไปท้ายสวน เป็นอาคารทรงกล่องที่สูงตระหง่าน กำแพงกระจกสูงใหญ่จนไอน้ำที่เกิดจากฝนที่เพิ่งหยุดตกทำให้ทั้งอาคารดูเหมือนกำลัง หายใจไอน้ำ สีขาวขุ่นออกมาอย่างช้าๆ ตำรวจยังคงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา กวินอ้างเหตุผลว่า “เรื่องในบ้าน” ซึ่งเรนได้ยินแล้วก็อยากหัวเราะในลำคอ เพราะคำว่า “เรื่องในบ้าน” ของตระกูลใหญ่ มักจะแปลว่า “เรื่องที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้” ศพถูกวางอยู่บนเตียงสแตนเลสเย็นเฉียบ ชายวัยกลางคนในชุดแล็บสีขาว หน้าซีดเหมือนกระดาษที่ถูกกลิ่นดึงเอาสีสันทั้งหมดออกไป ไม่มีบาดแผลที่ชัดเจน ไม่มีเลือดไหลนอง คล้ายกับคนที่กำลังหลับอยู่เฉยๆ แต่เรนเห็นทันทีว่านั่นไม่ใช่การหลับใหล เพราะดวงตาที่เหลือกขึ้นเล็กน้อย และรอยสีม่วงจางๆ ที่ปรากฏอยู่รอบริมฝีปาก มันคือสัญญาณของภาวะหายใจล้มเหลวเฉียบพลัน หรือการได้รับ พิษทางการสูดดม “ใครเหรอ?”...