เย็นวันนั้น บรรยากาศที่ลานกิจกรรมคณะบริหารตึงเครียดขึ้นถนัดตา เมื่อรุ่นพี่ปี 2 เริ่มเรียกรวมพลน้องใหม่เพื่อทำกิจกรรมเชียร์ ผม... ในฐานะรุ่นพี่วิศวะ (ที่เสือกตามมาเฝ้าเด็ก) ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ห่างๆ มองดู 'กระทิง' ที่นั่งขัดสมาธิอยู่แถวหน้าสุดด้วยความเป็นห่วง มันดูตื่นเต้นเหมือนเด็กได้มาดูละครสัตว์ ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวกับเสียงตะคอกของรุ่นพี่ว้ากเกอร์เลย "น้องคนนั้นน่ะ! คนที่ตัวใหญ่ๆ...

"โอ๊ย! มันรัดคอ! ลูกพี่ช่วยด้วย งูรัดคอข้า!" เสียงร้องโหยหวนดังลั่นห้องนอนผมในเช้าวันจันทร์ 'กระทิง' ในสภาพชุดนักศึกษาหลุดลุ่ยกำลังดิ้นพราดๆ อยู่หน้ากระจก มือใหญ่ๆ พยายามดึง 'เนกไท' ที่ผมผูกให้ (แบบลวกๆ) ออกจากคอ "อยู่นิ่งๆ! นั่นมันเนกไท ไม่ใช่งูเหลือม!"...

หลังจากผมไล่ 'กระทิง' เข้าห้องน้ำไปได้ไม่ถึงสิบนาที  ประตูห้องน้ำก็เปิดผัวะออกมา พร้อมกับไอน้ำพวยพุ่ง "สดชื่นนนนน!" ผมที่กำลังนั่งเช็คไลน์กลุ่มงานกลุ่ม หันขวับไปมองแล้วก็ต้อง... อ้าปากค้าง ไอ้เด็กยักษ์มันเดินออกมาโดยมีแค่ 'ผ้าขาวม้า' ผืนเดียวพันหมิ่นเหม่รอบเอวสอบ! หยดน้ำเกาะพราวตามลอนกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวสวยเหมือนขนมปังแถว ไหล่กว้างๆ นั่นเปียกชุ่ม ผมดำขลับที่ลู่ลงมาปรกหน้าผากทำให้มันดู... เอ่อ......

"แม่ครับ! ผมถามจริงๆ เถอะ ทำไมผมต้องแชร์ห้องนอนกับไอ้เด็กดอยนั่นด้วย!?" ผม... 'วิน' นักศึกษาวิศวะปี 3 ผู้รักความสงบและความสะอาดระดับ CEO บริษัทน้ำยาฆ่าเชื้อ กำลังยืนเท้าเอวโวยวายอยู่กลางห้องนั่งเล่น แม่ผมที่กำลังจัดแจกันดอกไม้อย่างอารมณ์ดี หันมาส่งยิ้มหวาน “เอาน่าตาวิน ฝากเลี้ยงน้องหน่อย...

📝 คำนำจากนักเขียน สวัสดีครับนักอ่านที่น่ารักทุกท่าน! ยินดีต้อนรับสู่ความวายป่วงระดับ 10 ริกเตอร์ ในนิยายเรื่อง "เด็กดอยป่วนกรุง... ปรุงรักวิศวะ" ครับ จุดเริ่มต้นของนิยายเรื่องนี้ เกิดจากความคิดแวบหนึ่งที่ว่า... ในวันที่ชีวิตคนเมืองอย่างเราๆ มันเต็มไปด้วยความเครียด รถติด ฝุ่น...